Πέμπτη 3 Απριλίου 2008

Μόνο για Geeks: Απόκρυφες Γλώσσες Προγραμματισμού

Esoteric Programming Languages – You just can’t handle them.

Ετούτη τη στιγμή σταματούν να διαβάζουν τις γραμμές αυτές περίπου το 95% των ανθρώπων που δεν ασχολούνται με την Επιστήμη της Πληροφορικής. Και από το εναπομένων 5%, μακάρι το 0,1% θα συνεχίζει να διαβάζει πέραν της εισαγωγής. Καλά το καταλάβατε: οι απόκρυφες γλώσσες προγραμματισμού είναι για ανθρώπους που βρίσκονται στην λεπτή γκρίζα ζώνη μεταξύ της «φιλομαθείας για τα πάντα» (GEEKS!) και της παντελούς απουσίας ζωής (SUPER GEEKS!). Και στο κάτω-κάτω, πως μπορείς να σκοτώσεις αυτό που δεν έχει ζωή; Το μόνο που ξέρω είναι ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα θέμα το οποίο είναι ενδιαφέρων για ουσιαστικά έναν στους δυο χιλιάδες ανθρώπους και επίσης, ότι σίγουρα έχει πιο ενδιαφέροντα άρθρα στο παρών StudentClick για σας να διαβάσετε. (σ.σ.: Κατ’ ακρίβεια, είχαμε ήδη ένα κυρίως άρθρο για την παιδική πορνογραφία στο διαδίκτυο – ένα θέμα που σίγουρα είναι πιο ενδιαφέρον και επίκαιρο από αυτό – αλλά το κόψαμε επειδή ήταν πολύ μεγάλο και κουραστικό. Οπόταν, esoteric programming languages it is! Ahoy me lads!).

Τι στο καλό είναι οι «Απόκρυφες Γλώσσες Προγραμματισμού» και γιατί, για όνομα του Θωρ, υπάρχουν;

Λοιπόν, πολύ απλά κάποιοι έχουν πάρα πολύ ελεύθερο χρόνο στη ζωή τους καθώς και αρκετά παράξενη αίσθηση του «χιούμορ», ώστε να χρησιμοποιήσουν τις γνώσεις τους στην κατασκευή Γλωσσών Προγραμματισμού (τις οποίες γνώσεις απέκτησαν με πολύ χρόνο, μόχθο και στέρηση κοινωνικής ζωής), για να δημιουργήσουν γλώσσες προγραμματισμού που σπρώχνουν στα άκρα τόσο την επιστήμη κατασκευής γλωσσών προγραμματισμού, τόσο και τη λεπτή γραμμή που χωρίζει το «χιούμορ», τη δημιουργία και την παράνοια.

Με άλλα λόγια, να κατασκευάζουν γλώσσες προγραμματισμού που είναι τόσο δύσκολες, τόσο δύστροπες, τόσο δυσνόητες που πολύ απλά είναι αδύνατον για κάποιον άνθρωπο με υγιή ψυχοσύνθεση να τις χρησιμοποιήσει για καθημερινές προγραμματιστικές ανάγκες.

Γιατί τις κατασκευάζουν; Για την πλάκα (αυτό παίζεται), για την απόδειξη κάποιας περιθωριακής θεωρητικής υπόθεσης, είτε απλώς για να αποδείξουν ότι «ΝΑΙ ΡΕ ΚΑΡΙΟΛΗ! ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΕΚΑΝΑ!». Α, και μην ξεχνάμε ένα μεγάλο βαθμό αθκιασερωσύνης και αμφιβόλου ψυχικής ισορροπίας (σ.σ.: για να μην παρεξηγούμαστε, αστειεύομαι –κάπως– για τα περί «αμφιβόλου ψυχικής ισορροπίας» - δεν προσβάλλουμε τους ανθρώπους επειδή τη βρίσκουν με διαφορετικούς τρόπους).

Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, η αρχική πρόθεση της δημιουργίας αυτών των γλωσσών, δεν είναι η υιοθέτηση τους ως λειτουργικά εργαλεία καθημερινής χρήσης, παρά μάλλον η διαφοροποίησή τους από το τι νοεί το ευρύ κοινό ως «γλώσσα προγραμματισμού». Κατ’ ακρίβεια, ο σχεδιασμός αυτών των γλωσσών προσδοκεί στο να τις κάνει πιο δύσκολες, αφαιρώντας ή αντικαθιστώντας στοιχεία και χαρακτηριστικά που συνηθίζονται σε mainstream γλώσσες (ίδετε απόκρυφη γλώσσα Whitespace, όπου δεν χρησιμοποιεί καθόλου χαρακτήρες παρά μόνο space, tab και enter). Ασχέτως όμως, οι γλώσσες αυτές δουλεύουν μια χαρά, μέχρι των δυνατοτήτων που σχεδιάστηκαν βέβαια, ορισμένες εξ’ αυτών σε λειτουργικά επίπεδα αντάξια «κανονικών» γλωσσών προγραμματισμού.

Οπόταν, πέρα από τη συγκεκριμένη κάστα αποτελούμενη από hackers, χομπύστες (!) και φιλομαθών (geeks) οι οποίοι δημιουργούν και ασχολούνται με αυτές τις γλώσσες, οι πλείστοι υπόλοιποι ημών μπορούμε απλά να βλέπουμε και να θαυμάζουμε (ή να απορούμε αναλόγως), αναλογιζόμενοι «για δες, και όμως δουλεύει!».


Και επειδή ίσως κάποιοι από τους τεχνικούς όρους να μην είναι κατανοητοί σε όλους, ας δούμε μερικά παραδείγματα αυτών των γλωσσών, το σκεπτικό τους (μπρρρ!!) και δείγμα από τον κώδικά τους (δειγματικά προγράμματα «
Hello World»).

HEllO WORld!

Brainfuck

Μια γλώσσα που αγνοεί οτιδήποτε εκτός από τις οχτώ διαταγές που χρησιμοποιεί (> < + - . , [ και ]) και ένα απλό προγραμματάκι που να τυπώνει «Hello World!» στην οθόνη του υπολογιστή να είναι κάπως έτσι:…

++++++++++[>+++++++>++++++++++>+++>+<<<<-]>++.>+.+++++++..+++.>++.<<+++++++++++++++.>.+++.------.--------.>+.>.

…τότε ουδεμία απορία πρέπει να έχετε για το λόγο της ονομασίας της!

Η γλώσσα κατασκευάστηκε το 1993 από τον Urban Müller με πρόθεσή να δημιουργήσει μια γλώσσα όπου να χρειάζεται ένα πολύ (πολύ) μικρό compiler (μεταγλωττιστή). Με την γλώσσα να είναι τόσο πολύ «υπολογιστικά ευανάγνωστη», δεν χρειάζεται ένα μεταγλωττιστή μεγαλύτερο από μισό kilobyte (1/2000 Mebabyte!). Για υπολογιστές ίσως να είναι «ευανάγνωστη», αλλά για ανθρώπους είναι όπως η ονομασία της: BRAIN FUCK!

Whitespace

Εάν η Brainfuck σας φάνηκε ακραία, δείτε αυτή. Ίσως να μην το γνωρίζατε, αλλά το enter, το space και το tab αντιστοιχούν σε ξεχωριστούς χαρακτήρες, το ίδιο όπως αντιστοιχεί π.χ. σε ένα άλλο πλήκτρο του αλφαβήτου που υπάρχει στο πληκτρολόγιό σας. Το space, το enter και το tab, μπορεί να είναι διαφορετικοί χαρακτήρες, αλλά οπτικά να φαίνονται τα ίδια ως «χαρακτήρες λευκού διαστήματος» («white space characters»). Λοιπόν, η γλώσσα Whitespace χρησιμοποιεί αποκλειστικά αυτούς τους τρεις χαρακτήρες, αγνοώντας ουσιαστικά οτιδήποτε ορατό κείμενο!

Παραδόξως, αυτό προσδίδει στη Whitespace μία ενδιαφέρουσα ιδιότητα: να μπορεί το ίδιο πρόγραμμα να είναι συμβατό και με whitespace και με οποιαδήποτε άλλη γλώσσα προγραμματισμού. Αυτό είναι εφικτό, επειδή κάνοντας το αντίθετο από ότι κάνει μια «κανονική» γλώσσα προγραμματισμού (που αγνοεί τους λευκούς χαρακτήρες), το ίδιο κείμενο του προγράμματος μπορεί να εμπεριέχει μια «κανονική» γλώσσα προγραμματισμού, αλλά στους λευκούς χαρακτήρες του κειμένου να εμπεριέχονται οι διαταγές της Whitespace. Εάν αυτό δεν είναι cool, τότε δεν ξέρω τι είναι!

Piet

Η γλώσσα αυτή παίρνει το όνομά της από τον Ολλανδό ζωγράφο Piet Mondrian, σημαντικός εκφραστής την γεωμετρικής αφηρημένης τέχνης κατά τις πρώτες δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα. Πολλοί μάλλον θα έχετε δει αυτό το γνωστό πίνακά του:

Image: http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/7/72/Mondrian_CompRYB.jpg

Η Piet λοιπόν είναι μια γλώσσα προγραμματισμού που δεν χρησιμοποιεί καθόλου κείμενο. Χρησιμοποιεί χρώματα. Με συνδυασμό 20 χρωμάτων, ένα πρόγραμμα γραμμένο (ή μάλλον, ζωγραφισμένο) στην Piet, περισσότερο μοιάζει με πίνακα παρά με διαταγές προγράμματος. Δημιουργικά έξυπνο, δεν συμφωνείτε;

Image: http://alpie.net/blog/images/20070529/piet.gif το «Hello World» πρόγραμμα σε Piet. © Thomas Schoch

INTERCAL

Οι διαταγές σε μία γλώσσα προγραμματισμού είναι ευθείς, κοφτές, ρητές και εκτελούνται από τον μεταφραστή χωρίς καμιά αντίρρηση. Κάτι δηλαδή όπως το στρατό. Και επειδή ακριβώς όλοι μισούμε το στρατό (δεν μας αρέσει να μας διατάζουν «ΚΑΜΕ», «ΣΤΑΜΑΤΑ», «ΚΑΜΝΕ ΩΣΠΟΥ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΚΑΝΕΙ», «ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΜΕΙΣ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ»), οι κύριοι Don Woods και James M. Lyon, τότε μαθητές του πανεπιστημίου Princeton, αποφάσισαν ότι έπρεπε να φτιάξουν μία γλώσσα προγραμματισμού που να μην ανέχονταν αυτή τη συμπεριφορά!

Οπόταν, εάν τύχει ποτέ να προγραμματίζετε σε INTERCAL, να μην ξεχνάτε να γράφετε «PLEASE» κάθε λίγο, ειδάλλως ο μεταφραστής θα προσβαλθεί και θα σας κάνει παράπονο. Εάν όμως χρησιμοποιείτε πολύ «PLEASE», τότε ο μεταφραστής θα καταλάβει την υποκριτική ευγένειά σας και επίσης θα σταματήσει να δουλεύει. Επίσης οι κοφτές διαταγές πρέπει να είναι πιο φιλολογικά ευχάριστες: δηλαδή «READ OUT» αντί σκέτο «READ» και «GIVE UP» αντί «.», ή «}», ή «END».

Σκεφτείτε το λίγο: στο μέλλον όπου η ρομποτική θα φτάσει σε πιο ανεπτυγμένα επίπεδα, μπορεί εάν πείτε απότομα του ρομπότ «Κάνε μου ένα φραπέ», να αρνηθεί και να σας απαντήσει «Άντε και γαμήσου κρεατό-κολε άνθρωπε! Τι νόμισες ότι είμαι για να μου μιλάς έτσι; Δούλος σου; Τράβα και κάντο μόνος σου πριν πάω στη συντεχνία!».

Shakespeare και Chef

Είναι κρίμα εμείς οι engineers που λόγω της φύσεως της ιδιότητας μας δεν μπορούμε να είμαστε τόσο σχετικοί με τις φιλολογικές τέχνες. Και δυστυχώς ο προγραμματισμός απαραίτητα πρέπει να χρησιμοποιεί ένα σχετικά περιορισμένο λεξιλόγιο από διαταγές και απλοϊκά κατανοητή γραμματική… τι ρηχό! Και γι αυτό ακριβώς το λόγο, κάποια παλικάρια από τα κρύα της Σκανδιναβίας αποφάσισαν ότι αυτό έπρεπε να αλλάξει και εγένετω η Shakespeare, με δομή και γλώσσα από τον μεγάλο κλασσικό! Ιδού το «Hello World» (απόσπασμα, επειδή το Hello World πρόγραμμα στη Shakespeare μπορεί να είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟ σε σχέση με άλλες γλώσσες που μπορεί να είναι μόνο μια γραμμή):

Romeo, a young man with a remarkable patience.
Juliet, a likewise young woman of remarkable grace.
Ophelia, a remarkable woman much in dispute with Hamlet.
Hamlet, the flatterer of Andersen Insulting A/S.



Act I: Hamlet's insults and flattery.

Scene I: The insulting of Romeo.

[Enter Hamlet and Romeo]

Hamlet:
You lying stupid fatherless big smelly half-witted coward! You are as
stupid as the difference between a handsome rich brave hero and thyself!
Speak your mind!

You are as brave as the sum of your fat little stuffed misused dusty
old rotten codpiece and a beautiful fair warm peaceful sunny summer's
day. You are as healthy as the difference between the sum of the
sweetest reddest rose and my father and yourself! Speak your mind!

You are as cowardly as the sum of yourself and the difference
between a big mighty proud kingdom and a horse. Speak your mind.

Speak your mind!

[Exit Romeo]

Scene II: The praising of Juliet.

[Enter Juliet]

Hamlet:
Thou art as sweet as the sum of the sum of Romeo and his horse and his
black cat! Speak thy mind!

[Exit Juliet]



Το ίδιο ισχύει και για τη Chef, μία γλώσσα προγραμματισμού όπου η γραμματική της και οι διαταγές κάνουν τα προγράμματα γραμμένα σε Chef να μοιάζουν με συνταγές μαγειρικής! ΜΜΜ!

Ιδού:

Hello World Souffle.
 
 Ingredients.
 72 g haricot beans
 101 eggs
 108 g lard
 111 cups oil
 32 zucchinis
 119 ml water
 114 g red salmon
 100 g dijon mustard
 33 potatoes
 
 Method.
 Put potatoes into the mixing bowl.
 Put dijon mustard into the mixing bowl.
 Put lard into the mixing bowl.
 Put red salmon into the mixing bowl.
 Put oil into the mixing bowl.
 Put water into the mixing bowl.
 Put zucchinis into the mixing bowl.
 Put oil into the mixing bowl.
 Put lard into the mixing bowl.
 Put lard into the mixing bowl.
 Put eggs into the mixing bowl.
 Put haricot beans into the mixing bowl.
 Liquefy contents of the mixing bowl.
 Pour contents of the mixing bowl into the baking dish.
 
 Serves 1.

Λοιπόοοον, επειδή νιώθουμε ότι αρκετά φάγαμε από το χρόνο σας και την υπομονή σας (και σελίδες του περιοδικού – μην ξεχνιόμαστε!), αφήνουμε αυτό το… intriguing θέμα ως εδώ. Υπάρχουν αρκετές απόκρυφες γλώσσες προγραμματισμού, εμείς σας δείξαμε μόνο μερικές. Στο άρθρο για τα LOLCATS που θα βρείτε στο παρών StudentClick, θα δείτε ακόμη μία που χρησιμοποιεί… δεν σας λέω, να πάτε να διαβάσετε.

Ορέστης Τριγγίδης

orestis@tringides.com

blog: http://tringides.blogspot.com

Πέμπτη 31 Ιανουαρίου 2008

LOLCAT! 5 + 1 Ιστοσελίδες με… Γάτους. Πρρρρρ!

Ο καλύτερος φίλος του κομπιουτερά.

Εάν μόλις σκεφτήκατε ότι «ώσπου πάει τούτο το ‘πέντε-συν-ένα’ γίνεται όλο και πιο ασυνάρτητο» τότε είστε σχεδόν σωστοί… NOT!

Γιατί;

Τι σχέση έχουν οι γάτοι με την Πληροφορική; Αν το σκεφτείτε λίγο, οι γάτοι είναι το πιο αντιπροσωπευτικό - κατάλληλο κατοικίδιο ζώο για τον στερεότυπο «κομπιουτερά» (GEEK) που έχει τη μούρη του κολλημένη στην οθόνη του υπολογιστή πολλές ώρες κάθε μέρα. Επειδή, σε αντίθεση π.χ. με τους σκύλους, οι γάτοι είναι πιο ανεξάρτητα ζώα, οπόταν ο φίλος κομπιουτεράς δεν χρειάζεται να αφήσει στιγμή το αγαπημένο του χαζοκούτι για να πάρει π.χ. τον γάτο βόλτα για να κάνει την ανάγκη του. Ο γάτος την κάνει από μόνος του όποτε θέλει, και τα θάβει ύστερα κι’όλας (έτσι ο φίλτατος κομπιουτεράς γλυτώνει και το χρόνο για να καθαρίζει).

Ένας γάτος δεν απαιτεί πολλή ώρα ή ιδιαίτερη προσοχή για παιχνίδι, μπορεί κάλλιστα να κοιμάται με τις ώρες όπου του κάτσει και όποτε γουστάρει, να καθαρίζεται μόνος του, να γυρίζει όπου θέλει και όποτε θέλει, ποτέ δεν θα ακούσετε παράπονα από το γείτονα ότι επιτέθηκε στο μωρό του… Βασικά το μόνο που θέλει από σας είναι φαί, μια γωνιά για να κοιμάται και μια μπάλα ή άλλο παιχνίδι για να παίζει όταν δεν γυρίζει από δω και από κει.

Είναι ουσιαστικά το ιδεώδες κατοικίδιο για κάποιον που βάζει όλες του τις ευθύνες και υποχρεώσεις στην πάντα (π.χ.: γκόμενα/ο, κοινωνική ζωή, δουλειές του σπιτιού, μαθήματα, πληρωμές λογαριασμών, προσωπική υγιεινή, γάμους και κηδείες) και προτιμά να αφήνεται να ζει στον (πολύ πιο ενδιαφέρον και συναρπαστικό από τον πραγματικό κόσμο) κόσμο του διαδικτύου, των μαραφετιών και των παιχνιδιών. Ο γάτος μπορεί απλά να κοιμάται ήσυχα δίπλα από το ζεστό αέρα που εξαερίζει ο υπολογιστής, να παίζει με τα σύρματα, ή να κάνει πλάκα με το να ενοχλεί τον αναισθητοποιημένο αποχαυνωμένο κομπιουτερά.


Meta (προφέρεται «μέττα») και LOLCAT

Αγνοήστε τον άνω τίτλο. Όπως και να ‘χει λοιπόν, το σενάριο ευνόητο: Κάποιοι φιλόζωοι από την ευγενή τάξη των Geeks πήραν το πράμα παρακάτω και σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα ένα καινούριο internet φαινόμενο δημιουργήθηκε: lolcat («laughing out loud cat»).

Πως γίνεται ακριβώς (Geek λέξεις-κλειδιά με ΚΕΦΑΛΑΙΑ): Ένας GEEK φωτογραφίζει το γάτο του σε αστεία (;) πόζα με τη ΨΗΦΙΑΚΗ μηχανή. Μετά ΠΕΡΝΑ τη φωτογραφία στο PHOTOSHOP. Σκέφτεται μια «ΑΣΤΕΙΑ-GEEK» λεζάντα που να ταιριάζει με τη πόζα του γάτου, συνήθως παρμένη από τη GEEK POPULA R CULTURE (π.χ. ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ, STAR WARS, GEEK HUMOR, GAMING HUMOR κλπ). Τοποθετεί τη λεζάντα στη φωτογραφία επίτηδες με ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΗ γραμματοσειρά (π.χ. IMPACT, ή COMIC SANS SERIF) και (απαραίτητα) σε l33tleet») προφορά με GEEK ΣΥΝΤΟΜΟΓΡΑΦΙΕΣ και επίτηδες ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΑ Αγγλικά και σημεία στίξεως. Έπειτα κάνει τη φωτογραφία WEB OPTIMIZED, τη κάνει UPLOAD σε μια ιστοσελίδα για LOLCATS (ίδετε παρακάτω), ώστε αυτός και χιλιάδες άλλοι geeks να σπάνε πλάκα, να σχολιάζουν ο ένας το lolcat του άλλου, να ΑΠΑΝΤΟΥΝ με ένα νέο META-lolcat κοκ.

WTF? (What the F*ck indeed)

Υποπτεύομαι ότι υπάρχει μία καλή πιθανότητα ορισμένοι από σας να αναρωτηθήκατε «τι είναι όλες αυτές οι μαλακίες;». Σε αυτή τη περίπτωση λοιπόν, ξεχάστε το τι ειπώθηκε στο προηγούμενο μέρος – έτσι κι αλλιώς ήταν GEEK πληροφορίες, άχρηστες για τους μη-Geek (δηλαδή για αυτούς που έχουν ζωή).

Πιο λιανά λοιπόν για τους μη-Geek αναγνώστες μας (περίπου το 97% του κόσμου): Ιστοσελίδες με γάτους. Περίπου πέντε (συν μία). Χαριτωμένοι Γάτοι. Αστείες Φωτογραφίες. Σας κάνουν να γελάτε. Σε όλους αρέσουν οι γάτοι. Δείτε τες. Comprendez? Sí? Bueno… ¡Vamos a bailar!

www.icanhascheezburger.com

Yes, you can. Δεν είναι απαραίτητο να συνεισφέρετε με το να στείλετε τις δικές σας «δημιουργίες» - χρησιμοποιώντας το «The awesum Cheezburger Factory» μπορείτε να γράψετε τις δικές σας ατάκες σε ήδη υπάρχουσες κενές φωτογραφίες. Το αποτέλεσμα περνά από ανοικτή ψηφοφορία (ναι παρακαλώ, αθκιασερωσύνη) και αναλόγως προάγεται στην κυρίως γκαλερί.

www.katurday.com

Every day is Catarday!


www.lolnin.com

Οι άνθρωποι μιμούνται τα ζώα – το industrial rock συγκρότημα Nine Inch Nails σε lolcat φάση.

www.ratemykitten.com

Πασιφανές.

www.lolcode.com

Αχά! Αυτό είναι ενδιαφέρον. Κάποια παλικάρια φτιάξανε μια γλώσσα προγραμματισμού αποτελούμενη αποκλειστικά από lolcat / L33t σύνταξη. Για όσους κατέχουν από προγραμματισμό, ιδού το «Hello World» πρόγραμμα (ή «HAI WORLD» στην προκειμένη περίπτωση) γραμμένο σε lolcode:

HAI

CAN HAS STDIO?

VISIBLE "HAI WORLD!"

KTHXBYE

Η lolcode είναι γλώσσα Ανοικτού Κώδικα και όποιος (πολλά αθκιασερός) θέλει, μπορεί να συνεισφέρει στην περεταίρω ανάπτυξή / επέκτασή της.

Ακόμα πιο εξωφρενικό γεγονός είναι ότι υπάρχει και .NET προσαρμογή της lolcode (!). Μάλιστα η Microsoft την παρουσίασε στο εκπαιδευτικό συνέδριο TechEd 2007 (ω ναι! «MS Cheezburger Studio 2007», τελικά κάποιοι στη Microsoft έχουν χιούμορ!).


Και το τελευταίο

www.lolcatbible.com

Η Βίβλος (Παλαιά και Καινή Διαθήκη) μεταφρασμένη σε lolcat. Δειγματικά παραθέτουμε από το Κατά Ματθαίου: «Now, teh burth of teh Christ was liek dis: After Marry and Joseph were all "We's gonna get marrieded, kthnx", but before dey could had hankiez pankiez Mary was all preggy from the Holey Ghosty. Joseph was all liek "Oh snap, dis embarrassin. I's gonna hide mah wife".But when he was tihnkin, zomg, angel frm Ceiling Cat was in his dreems!»

Και εάν νομίζετε ότι αυτό είναι βλασφημία (σ.σ.: εγώ δεν νομίζω τίποτα – δεν με ενδιαφέρει), τότε το www.loltheist.com θα... δεν πάτε να δείτε από μόνοι σας;

Τέλειωσα, βγαίνω. kthanxbai.

Ορέστης Τριγγίδης

orestis@tringides.com

Blog: http://ITslavery.blogspot.com

( Αρχική Έκδοση: Περιοδικό StudentStyle / StudentClick www.student-style.net )


Πέμπτη 3 Ιανουαρίου 2008

Η Γλίτσα

Γλίτσα. Έτσι ονομάζω μια κατηγορία ανθρώπων στην οποία προσδίδω κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, που ίσως διαφέρουν από τα πιθανά χαρακτηριστικά που σας έρχονται κατά νου όταν σκέφτεστε ότι «αυτός / αυτή είναι γλίτσα».

Μέσα από τη δική μου άποψη πάντα, που δεν είναι κατ’ ανάγκη ούτε η σωστή, ούτε η γενικά αποδεκτή, εξηγούμαι: Γλίτσα είναι το άτομο που δεν φαίνεται κακό. Κατά βάθος, ίσως να είναι και «μια χαρά άνθρωπος» (όμως κατά βάθος, δεν είμαστε όλοι μας «καλοί»;). Μιλάει σε όλους φιλικά, είναι πέρα για πέρα τυπικός, ευγενικός (ή κατ’ ακρίβεια, φαινομενικά και τυπικά ευγενικός)... είναι με λίγα λόγια, ο τύπος που το παίζει «φίλος» με όλους.

Μερικές σύνθετες περιπτώσεις τυπικής συμπεριφοράς γλίτσας:

Είναι ο τύπος που ενώ έχετε να μιλήσετε εδώ και πέντε χρόνια επειδή κάτι συνέβηκε, εν τούτοις όταν δώκετε πάνω του τυχαία στο δρόμο είναι πιο φιλικός από ότι θα περιμένατε από κάποιον που έχετε να τον δείτε εδώ και πέντε χρόνια, λες και δεν έγινε τίποτα.

Είναι ο τύπος που ήσασταν μαζί πριν τρία χρόνια συνάδελφοι και που αλλάζοντας δουλειά χάσατε κάθε επαφή, αλλά ξαφνικά σας παίρνει στο τηλέφωνο και σας μιλά λες και ήσασταν μαζί χθες σαν τα καλύτερα φιλαράκια και τα πίνατε... και μετά από τα ανάρμοστα «μέλια» και «φίλε μου», σας ξεφουρνίζει ότι μάλλον θέλει μια «χάρη», μια «βοήθεια», μια «πληροφορία»... πάλι, συμπεριφορά που δεν αναμένετε από κάποιον που έχετε να μιλήσετε τρία χρόνια, και η σχέση σας ήταν επιφανειακή και εξ’ ανάγκης λόγω συναδελφικότητας.

Σε πιο καθημερινά επίπεδα, είναι ο τύπος που σας καλημερίζει και σας μιλάει με τον καλύτερο τρόπο στη δουλειά, αλλά περισσότερο από το τυπικά ευγενικό και παρόλο της όλης υπερβάλλων διαχυτικότητας (χαμόγελα, χτυπηματάκια στην πλάτη, «ρε φίλε μου» και λοιπές αηδίες), εν τούτοις είναι ξεκάθαρο στη νόησή σας ότι όλα αυτά είναι απλά ψεύτικα και προσποιητά.

Ποια είναι η αιτία-εξήγηση για όλες αυτές τις συμπεριφορές που τις κατατάσσω στην κατηγορία «συμπεριφορές ανθρώπων-γλίτσα»; Οι λόγοι ποικίλλουν: Ο πιο προφανής και γενικευμένος λόγος, είναι ότι αποτελούν ανθρώπους που θέλουν (έστω και τυπικά) να «έχουν αλλά να μην έχουν» μια «κοντινή» σχέση με όλους, επειδή πχ σε κάποια φάση στο μέλλον μπορεί να τους φανούν χρήσιμοι. Ή, για να έχουν το «θάρρος» όταν και αν χρειαστεί, να σας ζητήσουν «χάρες» και «βοήθεια», πχ να σας κουβαληθούν στην παρέα σας όταν σας βρίσκουν τυχαία κάπου, όχι για τα μούτρα σας, αλλά επειδή ελυμπίστικε τις γκόμενες / γκόμενους που είναι μαζί σας. Δανεικά, κοινωνικό στάτους, πρόβλεψη για ώρα ανάγκης, κουβάλημα, κόλλημα, διευκόλυνση, ικανοποίηση κόμπλεξ: Ότι και να ‘ναι, ο άνθρωπος-γλίτσα καραδοκεί γύρω σας ή εξ’ αποστάσεως μόνο και μόνο επειδή θέλει να πάρει, να εκμεταλλευτεί, να χρησιμοποιήσει. Όποιος και να ‘ναι ο σκοπός, όποια και να ναι η περίσταση, η πρόθεση, ή η πρόνοια του κολλήματος, η γλίτσα καραδοκεί για να το πάρει από σας, όταν και αν χρειαστεί.

Γλίτσα λοιπόν: Με τη διπλή ιδιότητα να κολλά και γλιστρά την ίδια ώρα *, ο αναμφισβήτητος βασιλιάς της επιβίωσης, το τέλειο ζώον της σύγχρονης ανθρώπινης ζούγκλας στο παιχνίδι της κοινωνικοποίησης.


Γλίτσα και τεχνολογία

Ως το τέλειο κτήνος της προσαρμοστικότητας, η σύγχρονη τεχνολογία παρέχει τα εξίσου τέλεια εργαλεία στον άνθρωπο-γλίτσα για να χρησιμοποιήσει ώστε να παίξει το ρόλο του και να επιτύχει τους σκοπούς του. (σ.σ.: από την απέχθεια που μου προκαλεί η συγγραφή αυτού του άρθρου με κάνει να θέλω να διακόψω για να πλύνω τα χέρια μου).

«Νομίζω έχω τον στο κινητό...»


Το πιο χαρακτηριστικό: το κινητό τηλέφωνο. Τώρα άνετα, απλά και εύκολα ο άνθρωπος-γλίτσα έχει στη διάθεση του 300
contacts που κάθονται αθόρυβα και υπομονετικά στη μνήμη του κινητού του, ανά πάσα στιγμή να τηλεφωνήσει για να επιχειρήσει να σφετεριστεί ότι χρειάζεται από τα ανυποψίαστα θύματά του... just press «CALL».

Χωρίς κόπο, με ένα «
send» σας προσκαλεί «εγκάρδια» στο «πάρτι του υποψήφιου βουλευτή Χλαπάκουλα για μια μαζική παρουσία στο club Panairi». Με ένα «send», στέλνει σε όλο το phone book του τις πιο ειλικρινείς και πιο προσωπικές ευχές σε όλους τους φίλους για το νέο έτος, πχ με τη μορφή «Σε όλους τους φίλους μου, χρόνια πολλά με αγάπη και ευτυχία». Μπορεί όλα αυτά να μην σας φαίνονται δα και τόσο υποχθόνια, αλλά μην ξεγελιέστε ούτε για μια στιγμή: με αυτά τα απλά κολπάκια, ο άνθρωπος-γλίτσα μπορεί και διατηρεί, έστω και εικονικά, μία τυπική επαφή. Και μπορεί να σκέφτεστε τώρα «και σιγά την επαφή, δηλαδή τώρα έχω εγώ καμιά σχέση μαζί του επειδή μου έστειλε ένα SMS;» - κι όμως, αυτό το πρόσχημα δίνει αναυθαίρετα και χωρίς ντροπή το δικαίωμα στον άνθρωπο-γλίτσα το θάρρος να ζητήσει από εσάς ανά πάσα στιγμή ότι χρειαστεί, είτε μικρό («έλα στο πάρτι του Χλαπάκουλα»), είτε μεγαλύτερο («ela re file, pws pamen? Stelneis mou to til tzinis tis filis sou tis Popis tis 3anthis pou itan to Savato mazi sas stin I8aki?»).


«Εν να στείλω email σε ούλλα τα contacts μου»

Email: ακόμα ένα αγαπημένο εργαλείο της τεχνολογίας στη διάθεση του ανθρώπου γλίτσα και που βέβαια το χρησιμοποιεί στο έπακρον.

Εάν αναρωτιέστε πως ξαφνικά βρέθηκε το email σας στο mailing list του πολιτικού γραφείου του Χλαπάκουλα, του club Panairi ή του «ACP Cyprus Electronics - Μοναδική Ευκαιρία!», μην το ψάχνετε για πολύ – Ο άνθρωπος-γλίτσα είναι από τους τύπους που δεν θα διστάζει να δώσει παρακάτω την προσωπική σας διεύθυνση email όπου του συμφέρει.

Βέβαια να μην ξεχάσουμε να αναφέρουμε την ευκολία αποστολής (α, είναι τζιαι μούχτιν), forward-έτοιμων-απρόσωπων «αστείων» emails, έτσι ώστε να διατηρούνται τα προσχήματα.

«Ο εικονικός σας φίλος»

Ευκαιρία να ξεκαθαρίσω λίγο: δεν σημαίνει ότι όλοι που χρησιμοποιούν αυτά τα μέσα εμπίπτουν στην κατηγορία «γλίτσα» - η διαφορά είναι στην πρόθεση: ο άνθρωπος-γλίτσα συνειδητά τα χρησιμοποιεί με αυτό τον τρόπο για τους σκοπούς που αναφέραμε πριν.

Συνεχίζω.


Ανέκαθεν ήταν στο στόχαστρο μου όλα αυτά τα μαλακισμένα «
friend networks» (ή αλλιώς «social networks», όπως θέλετε πείτε τα). Όλα αυτά τα emails που σας «προσκαλούν εκ μέρους του «φίλου» σας Τάδε» (που έχετε να του μιλήσετε εδώ και ένα χρόνο), που ζητούν την ημερομηνία των γενεθλίων σας («birthday database» - μπλιάχ!) και δεν ξέρω κι εγώ τι, αποτελούν το τέλειο εργαλείο, για όσους απλά θεωρούν κόπο και υποχρέωση να θυμούνται το όνομά σας, τα γούστα σας, τις επαφές σας, την ημερομηνία των γενεθλίων σας κλπ – που όμως για κάποιο λόγο, επιμένουν να «κρατούν μια επαφή» μαζί σας. «Μα είμαι φίλος σου! Έστειλα σου email «χρόνια πολλά» στα γενέθλιά σου – (με υπενθύμισε βολικά το friendsnetwork, και το έβαλα στο αυτόματο να σου στέλνει email χρόνια πολλά)». «Είμαι φίλος σου, έστειλα σου link με αστεία κάρτα – (έκαμα «Send to all contacts»)».

Βέβαια να μην ξεχάσω να αναφέρω και για τον κάθε <βάλτε ότι θέλετε> που σας κάνει «
add» στο messenger κατά βούληση, «block» όταν, για την ώρα, δεν σας χρειάζεται πια, και «unblock» όταν θυμηθεί ότι σας θέλει κάτι.

Νομίζω μπήκατε στο νόημα.


Και η ιστορία...

...όπως περίπου μου την είπαν.

«

Είχα ένα συμφοιτητή (ας τον πούμε «Πάμπη»), ο οποίος φαίνονταν πολύ καλό παιδί: Φιλικός με όλους, κοινωνικός με όλους, πάντα ευχάριστος με όλους, πάντα ανοικτός με όλους και ούτω καθ’ εξής. Θα έλεγε κανείς ότι είναι τέλειος φίλος. Και ένας πιο αναλυτικός, θα έλεγε ότι είναι ολίγον τοις «too perfect»... κι ένας πιο καχύποπτος θα έλεγε «κάτι δεν μου αρέσει σε αυτόν τον τύπο – αλλά τι;».

Τα πρώτα σύννεφα που προμηνούσαν ότι ο «τύπος κάτι στραβό έχει – δεν είναι εντάξει», εμφανίζονταν όποτε κατέβαινε στην Κύπρο η φίλη του που σπούδαζε στην Ελλάδα. Όποτε σύμβαινε αυτό, ο τύπος όχι απλά «εξαφανιζόταν» με τη συνηθισμένη ελαφρά καθημερινή έννοια της λέξης, ο τύπος χάνονταν από προσώπου γης για τρεις εβδομάδες: δεν πατούσε στα μαθήματα, δεν έπαιρνε τηλέφωνο, δεν απαντούσε το τηλέφωνο, δεν απαντούσε σε μηνύματα, αναπάντητες... απολύτως τίποτα. Βέβαια ολίγον φαίνεται να τον έκοπτε για τους φίλους του, αφού όταν επιτέλους επανεμφανίζονταν ωσάν αναστημένος Λάζαρος, απλά συμπεριφέρονταν ότι δεν συνέβηκε τίποτα, λες και μέχρι χθες ήταν μαζί με όλους αυτούς που ήθελε να φαίνεται «φίλος» και έπιναν μπύρες.

Να μην σας τα πολυλογώ, αυτά και διάφορα άλλα χτυπητά μου έδωσαν να καταλάβω ότι ο τύπος ήταν «δήθεν», υποκριτής και τέλος πάντων δεν θα μπορούσε να ήταν πραγματικός «φίλος» με ‘μένα. Ο τύπος ήταν δηλαδή, «γλίτσα». Και εκεί που ήμασταν μια παρέα κολλητοί να πούμε, λίγο πριν ή μετά την αποφοίτηση μας, απλά ψυχρανθήκαμε χωρίς να συμβεί και τίποτα το ιδιαίτερο και οι δρόμοι μας χώρισαν βολικά, μιας και μετά το ΑΤΙ ο καθένας μπαρκάρει προς άγνωστες κατευθύνσεις.

Τέλος εδώ; Όχι δα...

Πέρασαν τρία χρόνια. Εν το μεταξύ είχα τελειώσει με το στρατό και ήδη το πρώτο έτος των μεταπτυχιακών μου. Σε μία ανύποπτη ώρα το καλοκαίρι, κάποιος pambis_kyrιakides@hotmail.com επιθυμούσε να τον κάνω «add» στο MSN Messenger. Βέβαια σάστισα και παραξενεύτηκα από αυτό το αναπάντεχο «online συναπάντημα», αφού είχα να μιλήσω στον τύπο εδώ και τρία χρόνια και οι σχέσεις μας κατά το χωρισμό μας δεν ήταν και οι καλύτερες. Εν τούτοις, περισσότερο λόγω περιέργειας για να δω πως το καλό με θυμήθηκε, τον έκανα «add».

Η συνέχεια που ακολουθεί μπορεί να σας θυμίζει κάτι... Με μιας ο Πάμπης ρίχνεται στις εγκαρδιότητες του στυλ «Έλα φίλε μου!!!» «Τι κάμνεις;;;» «Εχαθήκαμεν τέλλια α; Καιρό να τα πούμε» κλπ. Βέβαια παραξενεύτηκα από όλη αυτή τη διαχυτικότητα, μιας και δεν μιλήσαμε εδώ και τρία χρόνια και δεν θα τον θεωρούσα επί του παρόντος «φίλο» μου. Αντιλαμβανόμενος ότι κάτι δεν πάει καλά και ότι ο τύπος δεν έχει και τις πιο ειλικρινείς προθέσεις, εν τούτοις αποφάσισα να παίξω το παιγνίδι του (εκμεταλλευόμενος και εγώ την απροσωπία του Messenger), έτσι απλά για να δω τι ήταν αυτό που ήθελε.

Και δεν άργησε να διαφανεί τι ήταν αυτό...

Pambis: Φίλε μου, έχω σου καλά νέα!

Andreas: Άτε ρε; (εδώ κάτι άρχισε να μυρίζει), ίντα νέα;

Pambis: Παντρεύκομαι ρε φίλε.

Andreas: Ναι; Ε μπράβο ρε! Συγχαρητήρια! (σε τούτη τη φάση υπέθεσα ότι μάλλον θέλει να με καλέσει στο γάμο του, άρα το μυστήριο λύθηκε... ναι;)

Pambis: Thanks ρε φιλούι, αλλά εν σου είπα το άλλο! Θέλω σε να μπεις κουμπάρος!

... Μάλιστα... μετά από τρία χρόνια κάποιος σε βρίσκει μέσα στο MSN Messenger και σου ζητά να μπεις κουμπάρος στο γάμο του... Ουδέν σχόλιον, τι μπορώ να πω; Όπως και να έχει, εκεί που ήμουν μεταξύ να τον βρίσω και να τον στείλω στο διάολο, ή να κλείσω τον υπολογιστή... αποφάσισα να συνεχίσω να παίζω το παιχνίδι του.

Andreas: Ε φίλε σοβαρά; Πότε είναι ο γάμος όμως;

Pambis: Μέσα στον Μάρτη ρε φίλε.

Andreas: Αααα φίλε μου, συγνώμη, αλλά δεν θα μπορέσω, θα είμαι Αμερική τον Μάρτη για τις σπουδές ρε.

Το τι ειπώθηκε μετά λίγη σημασία έχει. Κατ’ ακρίβεια ούτε και που θυμούμαι, σίγουρα θα ήταν κάτι ανούσιο του στυλ «Και να μην χάνεσαι ρε». Ούτε και που θυμάμαι αν τον έκανα block μετά εγώ, ή αν εκείνος (αφού δεν πέτυχε το σκοπό του) απλά εξαφανίστηκε από προσώπου γης. Τέλος πάντων, δεν ξαναμιλήσαμε μετά από αυτό...

...μέχρι που μια μέρα...

Θα πρέπει να ήταν μετά από έξι μήνες, ή ένα χρόνο, οπόταν λαμβάνω email από τον φίλτατο παρά λίγο κουμπάρο μου, να μου ζητά να δώσω την ημερομηνία των γενεθλίων μου για να μπει σε κάποιο birthday database που είχε στον υπολογιστή του. Φυσικά και τον αγνόησα (σ.σ.: δες πιο άνω λόγους) αναμένοντας ότι μετά από αυτό θα σταματούσε να με ενοχλεί με γλίτσικα μασκαραλίκια, ή απλά θα ξεχνιόταν. Προς δυσάρεστη έκπληξη μου όμως, μετά από λίγες μέρες ο τύπος μου στέλνει ένα τυποποιημένο reminder με μια προσωπική παράκληση του στυλ «E file, eisai tziame? Grafeis me? Dws’ mou to birthdate sou na to valw sto database!». Ήταν η στιγμή που σκέφτηκα «enough is ENOUGH και του απαντώ αναλόγως... ουσιαστικά στέλνοντας τον σπασαρχίδη γλίτσα από εκεί που ‘ρθε: στο διάολο! Και φυσικά σε μια απάντησή του που δεν ξέρω αν εμπίπτει στο υπέρτατο θράσος ή σε καμιά ψυχική πάθηση που πιθανός να είχε (ή και τα δύο): «Νόμιζα πως ήμασταν φίλοι, φαίνεται πως έκανα λάθος»...

»

Λοιπόν, λόγω της αυξανόμενης έκτασης του άρθρου και τα υψηλά επίπεδα ψυχοφθόρας αηδίας που προκαλεί, το άρθρο διακόπτεται εδώ και τώρα. Αρκετά! Πήρατε νομίζω το μήνυμα: Ας βροντοφωνάξουμε όλοι ένα θαρραλέο, σθεναρό και μαζικό ΟΧΙ στο Σχεδ στις γλίτσες που επιχειρούν μέσω σκοτεινών δυνάμεων να μας χρησιμοποιήσουν για το συμφέρον τους και μόνο.

Ορέστης Τριγγίδης

orestis@tringides.com , www.amalgamacy.info

( Αρχική Έκδοση: Περιοδικό StudentStyle / StudentClick www.student-style.net )


* Γιάννης Ιωάννου, όταν αναφέρονταν στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη στο «Ο Τρίτος Δρόμος, Δεξιά» (Εκδώσεις Καστανιώτη, 1984).

Σ.σ. 1: οποιαδήποτε τυχών αναφορά σε πραγματικά πρόσωπα ή καταστάσεις είναι εντελώς συμπωματική, τα ψευδώνυμα έχουν επιλεγεί τυχαία.

Σ.σ. 2: τα δικαιώματα των ονομασιών των προϊόντων που αναφέρονται ανήκουν στους κατόχους τους.

Σάββατο 15 Δεκεμβρίου 2007

Office Space: Το Δικαίωμα στην Τεμπελιά!

Κάπου στο 1883, ο γαμπρός του Καρλ Μαρξ, Πωλ Λαφάργκ, αποφασίζει από το κελί της φυλακής του ότι όλες τούτες οι θεωρίες του πεθερού του και των άλλων που τις πίστευαν περί «ΕΡΓΑΣΙΑΣ & ΧΑΡΑΣ», «ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ!», «ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!» κλπ, ότι δεν έστεκαν κι απόλυτα, επειδή στην πράξη είχαν… πολλή δουλειά. Και στο τέλος της ημέρας, ποιος χρειάζεται τόση πολλή δουλειά στη ζωή του; Το σκέφτηκε ακόμη λίγο και αποφάνθηκε ότι το ιδανικό της εργασίας όχι μόνο ΔΕΝ προσφέρει χαρά στον άνθρωπο αλλά τον περιορίζει στην ανάπτυξη της έκφρασης του εαυτού του. Μάλιστα, πήρε το πράγμα κι ένα βήμα παρακάτω λέγοντας ότι, το ιδανικό της εργασίας είναι αντιπαραγωγικό για την ίδια την εργασία και ότι η τεμπελιά όχι μόνο είναι επιθυμητή, αλλά και ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ούτως ώστε ο άνθρωπος να μπορεί, από τη μια, να σκέφτεται παραγωγικά και από την άλλη, να μπορεί να είναι ευτυχισμένος.

Και έτσι (υπό των κροταλισμάτων των κοκάλων του πεθερού του), έγραψε την επιτομή των ιδεών του στο σύγγραμμα με τίτλο «Το Δικαίωμα στην Τεμπελιά». 115 χρόνια μετά, ο σκηνοθέτης Mike Judge (γνωστός από το «Beavis and Butthead») αναπαρήγαγε αυτή την ιδέα υπό τη σκοπιά του επιχειρηματικού κόσμου της βιομηχανίας της Πληροφορικής, γράφοντας το σενάριο και σκηνοθετώντας τη ΘΡΥΛΙΚΗ ταινία Office Space.

Και επειδή το Office Space είναι μια από τις αγαπημένες μου ταινίες, σας προ(σ)καλώ στους παραμιλημένους συνειρμούς μου. Ίσως (ή μάλλον, είμαι αρκετά σίγουρος ότι) θα βρείτε τον εαυτό σας να συσχετίζεται με τις καταστάσεις που περιγράφονται, αν όχι τώρα, σίγουρα στο μέλλον, αργά ή γρήγορα :).


Η ιστορία

Ο (όχι πολλά χρόνια πριν) απόφοιτος πανεπιστημίου ήρωας μας Peter Gibbons βρίσκει τον εαυτό του να δουλεύει σε μια μεγάλη εταιρία κατασκευής λογισμικού. Αποκλεισμένος μέσα στο cubicle του (το γραφειάκι που βρίσκεται στη μέση κάποιου λαβύρινθου από διαχωριστικά), βρίσκεται μεταξύ των πέντε προϊσταμένων που του πρήζουν τα συκώτια για τις μη-παραγωγικές γραφειοκρατίες, των αποκτηνωμένων συναδέλφων του, εν μέσω ηλίθιων συμπεριφορών και μοχθηρών μισοχαλασμένων εκτυπωτών που κανένας δεν νοιάζεται να τους φτιάξει ή να τους πετάξει.

On top of that, η δουλειά που πρέπει να κάνει είναι κατά πολύ χαμηλότερη από αυτό που προσδοκούσε (συγκεκριμένα πρέπει να διορθώνει ημερομηνίες μέσα σε τεράστια databases). Με λίγα λόγια, ο φίλος μας (να μου επιτρέψετε αυτή την οικειότητα) είναι ένας συνηθισμένος υπάλληλος όπως πολλοί εξ’ ημών: Μισά τη δουλειά του.

Προσέξτε τώρα αυτό: Επειδή η δουλειά του είναι σκατά, μισά τη δουλειά του. Επειδή μισά τη δουλειά του, η αυτοπεποίθησή του πιάνει πάτο. Επειδή η αυτοπεποίθησή του πιάνει πάτο τα βλέπει όλα με απαισιοδοξία. Επειδή τα βλέπει όλα με απαισιοδοξία δεν έχει τα κότσια να ανοίξει το στόμα του και να κάτι γι’ αυτό. Επειδή δεν έχει τα κότσια να ανοίξει το στόμα του, κωλώνει να ζητήσει ραντεβού στην κοπέλα που γουστάρει (Joanna, που την ενσαρκώνει η Jennifer Aniston), δεν τολμά να ζητήσει ούτε αύξηση, ούτε προαγωγή, ούτε καν να πει τη γνώμη του για να βελτιωθούν οι υφιστάμενες αντιπαραγωγικές διαδικασίες που του κάνουν τη ζωή μαύρη. Και γι’ αυτό το λόγο, κλείνει και ξαναρχίζει ο φαύλος κύκλος στο ίδιο σημείο: Επειδή η δουλειά του είναι σκατά, μισά τη δουλειά του και μισά τη ζωή του.

Φίλοι μου, μπορείτε να αρνηθείτε ειλικρινά ότι το παραπάνω σενάριο σας είναι άγνωστο; Δεν ξέρω πόσοι από σας που διαβάζετε τώρα αυτές τις γραμμές εργάζονται κάπου ως υπάλληλοι, αλλά όσοι από σας δεν έχετε κάνει μια βόλτα εκτός του γυάλινου πύργου του πανεπιστημίου ή του κολλεγίου σας, απλά ρωτήστε άλλους. Ίσως αυτούς που θα ρωτήσετε να βλέπουν τα πράγματα πιο συγκαταβατικά, ή να μην μπορούν να αντιληφθούν αντικειμενικά ότι βρίσκονται και αυτοί σε αυτό το φαύλο κύκλο. Αλλά μιλώντας από προσωπική εμπειρία: δυστυχώς αυτό το σενάριο το έχω δει, το βλέπω ακόμη και για κάποιο σύντομο χρονικό διάστημα το έχω βιώσει ως ένα βαθμό.

Και επιστρέφοντας στην ιστορία μας, η εταιρεία που εργάζεται ο φίλος μας προσλαμβάνει εξωτερικούς συμβούλους οι οποίοι αφού μελετήσουν και πάρουν συνεντεύξεις από τους υφιστάμενους υπαλλήλους, θα αποφασίσουν ποιοι από αυτούς «είναι πλεονάζων» (δηλαδή, πόσοι από αυτούς μπορούν να αντικατασταθούν με πιο χαμηλόμισθο προσωπικό, ή να γίνει η δουλειά τους outsource, ή αν μπορούν να βρουν ένα φουκαρά που να του φορτώσουν τη δουλειά των δύο υφιστάμενων) και άρα πρέπει να απολυθούν.

Στη μιζέρια του δεν είναι μόνος: μαζί του είναι και δύο άλλα παλικάρια συνάδερφοι (ο Michael και ο Samir που συμπάσχουν μεν, αλλά δεν τους παίρνει τόσο πολύ από κάτω δε), η αδιάφορη φιλενάδα του και ο γείτονάς του ο Lawrence. Ο Lawrence, συγκεκριμένα, είναι ένας άνετος και χαλαρός τύπος που δουλεύει σε κατεδαφίσεις. Είναι απλός και ίσιος και, κυρίως, παρά το ότι υστερεί σε διανοουμενίστικη αντίληψη, ανώτερη μόρφωση και επαγγελματικό, στάτους, κατά πολλάκις πιο απλοϊκά ευτυχισμένος από τον Peter. Και όταν ο απεγνωσμένα χαμένος με τη ζωή του Peter τον ρωτά «τι θα έκανες αν είχες αύριο πάρα πολλά λεφτά», ο σκοπός της ζωής του Lawrence συνοψίζεται ως «θα πηδούσα δύο γκόμενες ταυτόχρονα».


«Το κουμπί»

Και φτάνουμε σε αυτό που μου αρέσει να το αποκαλώ «το κουμπί». Δεν θέλω να φανώ ούτε ελιτιστής (τρομάρα μου) ούτε ως καλύτερος, αλλά από ότι βλέπω και από άλλους συναδέλφους Πληροφορικάριους (και γενικά engineers), πιστεύω ότι έχουμε καλύτερη διορατικότητα και την τάση να μπορούμε να δούμε κυνικά τα πράγματα γύρω μας που απλά ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ. Καλή ώρα: άχρηστες διαδικασίες, μαλάκες διευθυντές, κομπλεξικούς ανθρώπους, τις αδικίες στο σύστημα, την κοροϊδία και την ειρωνεία μέσα από τις καταστάσεις, την παραποθκιάν γενικότερα.

Δυστυχώς πολλές φορές αυτά τα πράγματα όχι μόνο τα βλέπουμε, αλλά μας παίρνουν κι από κάτω. Συνηθισμένο αντίκτυπο είναι η αποκτήνωση: π.χ. βλέπετε κάτι τύπους με γυαλιά, με ατημέλητα μαλλιά και μούσια, δωσ’ του φαί, μπύρες και τσιγάρα. Η κυνικότητα ή με το συνεχές παράπονο στο στόμα είναι άλλες γνωστές αντιδράσεις.

Φτάνει όμως ένα σημείο όπου όλα αυτά έχουν συσσωρευτεί τόσο πολύ, που επέρχονται κάποια γεγονότα που λειτουργούν ως καταλύτες για να ενεργοποιήσουν αυτό που αποκαλώ «το ΚΟΥΜΠΙ».

Μόλις πατηθεί αυτό το κουμπί ακολουθεί τότε μια αλυσιδωτή αντίδραση στον ταλαιπωρημένο από τις μαλακίες Πληροφορικάριο, όπου καλύτερα να μην μπλέξετε μαζί του επειδή η δύνη που θα περιστρέφεται γύρω του πιθανόν να σας οδηγήσει σε αναπάντεχα τρελές καταστάσεις στις οποίες δεν θα θέλατε να μπείτε.

Κάτι τέτοιο λοιπόν συμβαίνει στο φίλο μας τον Peter όταν καθώς ο υπνωτιστής-ψυχοθεραπευτής που του λέει «μόλις μετρήσω ως το τρία θα βγεις από τη βαθιά ήρεμη κατάσταση και πίσω στην πραγματικότητα», πεθαίνει από καρδιακή προσβολή στο «ένα… δύο… αργκκλλλ!». Αποτέλεσμα; Πατήθηκε το κουμπί του Peter που ούτε καν νοιάζεται για τον υπέρβαρο υπνωτιστή που χαροπαλεύει στο πάτωμα… Μετά από αυτό, ακολουθεί το καλύτερο κομμάτι του έργου, πολύ κρίμα να σας το χαλάσω :). Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε τα μεσάνυχτα μπροστά από τη μηχανή του DVD club και γυρεύετε στα γρήγορα μια καλή ταινία για να δείτε, σας τη συνιστώ ανεπιφύλακτα! Την επόμενη μέρα θα πάτε με διαφορετικό αέρα στη δουλειά και γενικά θα δείτε τα πράγματα, τους ανθρώπους, τις καταστάσεις… διαφορετικά :).


Cult status

Μια ταινία που θεωρείται «cult» σημαίνει ότι διατηρεί ένα σχετικά μικρό (ή συγκεκριμένο) φανατικό κοινό ανεξαρτήτως των εισπρακτικών και κριτικών της επιδόσεων. Το Office Space, ως ο εκφραστής των απανταχού ταλαίπωρων Πληροφορικάριων που αγαπούν την ταινία (μεταξύ αυτών και ο υποφαινόμενος :) ), έχει αναμφισβήτητα αποκτήσει cult status.

Είναι δύσκολο κανείς να μην ταυτιστεί με τους μικρο-διευθυντές των οποίων η άγνοιά τους για την Πληροφορική αλλά συνάμα και η υπεροψία τους σε κάνει να θέλεις να τους βρίσεις και να τους δώσεις το ξύλο της ζωής τους. Σε πόσους από σας δεν σας έτυχε να θέλετε να πετάξετε το δυσλειτουργικό υπολογιστή έξω από το παράθυρο, ή να πιάσετε τον εκτυπωτή που σας μασά τις κόλλες και να τον κάμετε 100 κομμάθκια με τη μάτσα; Πόσοι από ‘σας δεν αναρωτηθήκατε «τώρα ο υπολογιστής εξυπηρετεί εμένα; ή με έχει αυτός εμένα σκλάβο του και χαμπάρι δεν παίρνω;». Και ένα τελευταίο, πόσοι από ‘σας δε νιώσατε ότι φθάσετε πολύ κοντά στο κουμπί, που αν πατηθεί «φακκάτε τα ούλλα χαμέ, σικκιμέ τζιαι άσσιχτιρ, που να παν στ’ ανάθεμαν ούλλοι τζιαι ούλλα, εγώ ΕΦΥΑ: ΠΑΩ ΝΑ ΖΗΣΩ»;

Αντιλαμβάνεστε.


Τίτλοι τέλους

Ανακαλώ: το «κουμπί» είναι μια ακραία κατάσταση, που όσο ρεαλιστική κι αν μας φαίνεται σε κάποιες άσχημες καταστάσεις, εν τούτοις δεν είναι η λύση που έρχεται άνευ συνεπειών. Και ακριβώς γι’ αυτό τις περισσότερες φορές, όσο πολύ κοντά κι αν βρεθήκαμε να το πατήσουμε, εν τούτοις κάτι μας κρατά πίσω και δεν το κάνουμε. ‘Ίσως για καλό. Για τον Peter Gibbons, πάντως, παρόλες των συνέπειες, στο τέλος τα πράγματα πήγαν μια χαρά γι αυτόν. Δεν θα σας πω το τέλος της ταινίας παρά μόνο ότι τα βρήκε μια χαρά με τη Joanna (Jennifer Aniston)!.

Δεν ξέρω ποιες σκέψεις και πώς να τις μεταδώσω. Χιλιοειπωμένα πράγματα βασικά… Στο τέλος της ημέρας δεν θέλεις και πολλά μεγαλεία για να νιώθεις καλά. Δεν χρειάζεται να κάνεις ανά πάσα στιγμή κάτι το «ουσιαστικό και σπουδαίο» για να νιώθεις ικανοποιημένος με τον εαυτό σου – κατ’ ακρίβεια, μερικές φορές αρκεί να μην κάνεις τίποτα :).

Στο κάτω-κάτω, ποιος είναι ο στόχος; Να δουλεύεις σκληρά μια ζωή; Και τι έγινε αν δεν καταφέρεις να μπεις στην τοπ καλοπληρωμένη εταιρεία που για να επιβιώσεις εκεί πρέπει να ξεζουμίζεσαι 12 ώρες την ημέρα; Τι να τις κάνεις τις είκοσι χιλιάδες λίρες που θα σου δίνει τον χρόνο, όταν θα δουλεύεις σαν σκλάβος και δεν θα χεις ούτε το χρόνο και ούτε τη δύναμη για να ευχαριστηθείς ένα πεντάωρο φραπέ και άσκοπη χαζοκουβέντα με τον κολλητό σου; Δεν ξέρω, φαίνεται δεν είμαι καλός στο να γράφω συμπεράσματα σε αυτό το τεύχος… Περιορίζομαι στο (όχι δικό μου): Είναι τόσο απλό να είσαι ευτυχισμένος, αλλά τόσο δύσκολο να είσαι απλός! *


Ορέστης Τριγγίδης

orestis@tringides.comblog: http://tringides.blogspot.com

* Gururaj Ananda Yogi, www.fisu.org

Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2007

5 + 1 Ιστοσελίδες… Geek!

Αν αυτή τη στιγμή που διαβάζετε αυτές τις γραμμές διαπιστώνετε ότι έχετε πλήρη άγνοια του όρου «Geek», τότε οι «5+1 Ιστοσελίδες» αυτού του τεύχους δεν κάνουν για σας – οπότε μη χάνετε άλλο το χρόνο σας και διαβάστε κάτι άλλο (π.χ. το F1 ή το Cosmopolitan). Για αυτούς που μόλις αγνόησαν τις συστάσεις και συνεχίζουν να διαβάζουν, με την ελπίδα ότι η λέξη «Geek» έχει να κάνει κάτι με «Greek» χωρίς το «r», τότε συγνώμη, πάλι πέσατε έξω, δεν πειράζει, δεν είναι μα καθόλου αργά για να κάνετε κάτι άλλο (καφέ, τάβλι, Playstation και συναφή). Για τους/τις ξεροκέφαλους/ες που επιμένουν να διαβάζουν επειδή τους τρώει η περιέργεια να μάθουν «τι σημαίνει Geek», τους ενημερώνω επίσης ότι δεν θα μπω στον κόπο να εξηγήσω τον εν λόγω όρο, οπότε μπορείτε τώρα να σκίσετε την παρούσα σελίδα και να ανάψετε το τσιγάρο σας με αυτή.

(Αλλάζουμε και καμιά παράγραφο για να μεν μουρμουρά ο Πέτρος ότι «εν πολλίν το text»)... Για να διαβάζετε αυτές τις γραμμές, σημαίνει ένα από τα παρακάτω:

α) Είστε ειλικρινά φιλομαθής και θέλετε ειλικρινά να μάθετε τι σημαίνει «Geek», βλέποντας τις ιστοσελίδες... Θα σας απογοητεύσω και πάλι, επειδή αν δεν γνωρίζετε τι πραγματικά σημαίνει «Geek» ή δεν είστε Geek - you simply will not get it, honey, ή πιθανότατα να σας δημιουργηθούν εσφαλμένες εντυπώσεις περί του όρου... ίσως να είναι και καλύτερα έτσι.

β) Είστε ξεροκέφαλοι και περίεργοι και θέλετε να μπείτε εκεί που δεν ανήκετε, επειδή ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ να συνεχίζετε να διαβάζετε επειδή σας αρέσει το γράψιμό μου (εκτός αν είσαστε τόσο κακόγουστοι, ή μαζόχες, ή πραγματικά δεν έχετε τίποτα καλύτερο να κάνετε)!

Διαλέξετε και πάρτε, ευχαριστώ για την κατανόησή σας, τώρα μπορείτε να αφήσετε το περιοδικό κάτω και να πάρετε τηλέφωνο τον κολλητό σας από το στρατό, ή να πάτε στη γειτόνισσά σας για να πείτε τα νέα σας.

ΤΕΛΟΣ ΑΡΘΡΟΥ

....

Χεχε, τώρα που ξεφορτωθήκαμε τους μη-σχετικούς (ένας ευγενικός τρόπος για να χαρακτηρίσεις κάποιον σαν «άσχετο»), μπορούμε να αρχίσουμε το άρθρο κανονικά! :) . Αν είστε Geek, τότε οι ιστοσελίδες για σας εν «πιλέ» γνωστές εδώ και καιρό, άρα εκ πρώτης όψεως το άρθρο αυτό δεν έχει λόγο να υπάρχει... εκτός βέβαια αν είστε Geek. Αν δεν γνωρίζετε μια από τις ακόλουθες ιστοσελίδες, τότε μάλλον σας τρώει το ενδιαφέρον για να μάθετε «τι είναι αυτή η ιστοσελίδα που θεωρείται «Geek» και εγώ δεν την ξέρω!»... Όπως και να ‘χει, here goes! την πλάκα μας κάνουμε...


Everybody Loves Eric Raymond (Except me) http://geekz.co.uk/lovesraymond

Στα γρήγορα: Ο RMS (Richard Stallman) ο ESR (Eric S. Raymond) και ο Linus Torvalds συγκατοικούν


Alien Loves Predator www.alienlovespredator.com

Το «Alien vs. Predator» ήταν απλά προπαγάνδα του Hollywood. Στην πραγματικότητα ο Preston (Predator) και ο Abe (Alien) είναι συγκάτοικοι σε ένα διαμέρισμα στη Νέα Υόρκη και ζούνε σαν λεβέντες και κάνουν ότι θέλουν.


The Daily WTF http://thedailywtf.com

«System Clock out of range»?? wtf man?!?!!1!1


ThinkGeek www.thinkgeek.com

Αν είχατε ένα εκατομμύριο λίρες για πέταμα, που θα τις.. πετάγατε; Star Wars Force FX Lightsabers; Curiously Strong Magnets; Ελβετικό σουγιά με mp3 player; T-shirt που γράφουν σλόγκαν όπως «There are 10 types of people in the world: Those who understand binary, and those who don't»; You betcha!


Hack a Day www.hackaday.com

We. Hack. Everything. Period.


Και το «συν ένα»


Bruce Schneier Facts http://geekz.co.uk/schneierfacts

Νομίσατε ότι τα είδατε όλα στο Chuck Norris facts; Δείτε τα υπόλοιπα στο Bruce Schneier Facts! «When Bruce Schneier decrypts the Da Vinci Code, the ending doesn't suck» Rock on…

Τέλος. Αυτό ήταν. Όσοι από σας ουρλιάζετε ότι «ξέχασα» ιστοσελίδες όπως /. , digg, engadget και sourceforge, ε να μην λέμε και τα αυτονόητα!


Αυτά,


Ορέστης Τριγγίδης

orestis@tringides.com , www.amalgamacy.info

( Αρχική Έκδοση: Περιοδικό StudentStyle / StudentClick www.student-style.net )