IT Slavery!

Ο Murphy ζει και μας τιμωρεί

2009-04-05T06:34:00.003+03:00

«Ότι λάθος μπορεί να συμβεί, θα συμβεί»

Εάν είστε χρήστης ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, τότε πιθανότατα σε κάποια φάση της ζωής σας να λάβατε τουλάχιστον ένα αστείο (ή «αστείο») email με τους «Νόμους του Murphy». Μερικά (λανθασμένα) παραδείγματα: «Αν πλύνεις το αυτοκίνητό σου, θα βρέξει», «Όποτε σχηματίζετε έναν λανθασμένο αριθμό, ποτέ δεν είναι κατειλημμένο», «Εάν αλλάξετε την ουρά αναμονής στην οποία βρίσκεστε (ή την λωρίδα κυκλοφορίας), αυτή που ήσασταν μέσα πριν θα αρχίσει να κινείται γρηγορότερα από αυτή που είστε τώρα» και άλλα γουστόζικα.

Ο Murphy πίσω από τον Νόμο του... Murphy

Τι νεότερο περί αυτού του θέματος; Κατ’ αρχή πρέπει να διευκρινίσουμε ότι ο «Νόμος του Murphy» _δεν_ είναι μια κοτσάνα που απλά βάζει τα πάντα υπό το φακό της αναποδιάς, της κακοτυχίας και της απαισιοδοξίας... Και δεύτερον, ο κύριος ταγματάρχης Edward A. Murphy Jr ήταν ένας υπαρκτός άνθρωπος - μηχανικός στο επάγγελμα.

Ο κύριος Murphy (1918 – 1990) ήταν ένας σοφός, ρεαλιστής και πάνω απ’ όλα _αισιόδοξος_ άνθρωπος. Ο νόμος του ούτε λίγο, ούτε πολύ διατυπώνεται ως εξής: «Εάν υπάρχουν περισσότεροι από ένας τρόπος για να συμβεί κάτι και ένας από αυτούς τους τρόπους οδηγεί στην καταστροφή, τότε θα συμβεί». Εναλλακτικά: «σε οποιαδήποτε δεδομένη κατάσταση, εάν υπάρχει το παραμικρό περιθώριο λάθους, τότε τα πράγματα θα παν’ λάθος».

Λίγη ιστορία. Ο κύριος Murphy, αξιωματικός στον Αμερικάνικο στρατό, πιλότος στο Β’ Παγκόσμιο, αναλαμβάνει καθήκοντα αξιωματικού Έρευνας και Ανάπτυξης στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Πολεμικής Αεροπορίας. Βαθιά απογοητευμένος και δυσαρεστημένος από τη μη σχολαστικότητα και την έλλειψη σοβαρότητας στον προσχεδιασμό σε σημαντικά και δαπανηρά πειράματα, επινόησε το άνω γνωμικό για να τονίσει την ανάγκη ότι σε κάθε περίπτωση πρέπει να αναγνωρίζεται αντικειμενικά και να λαμβάνεται υπόψη το ενδεχόμενο του «worst case scenario». Αναφορές φέρουν τον κύριο Murphy να έφτασε στο σημείο όπου το ποτήρι ξεχείλισε, όταν σε ένα πείραμα μέτρησης της δύναμης «g» σε σώματα που θέτονται σε ψηλές ταχύτητες, οι μετρήσεις παρέμειναν μηδαμινές λόγω του ότι ένας από τους βοηθούς του τα έκανε θάλασσα. Πάνω στη βράση λοιπόν φώναξε κάτι σαν «εάν υπάρχει έστω και ένας τρόπος αυτός ο βλάκας να τα κάνει σκ..ά, θα τα κάνει!» και «εάν κάτι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει». Και εγένετω...

Προς τη δυσαρέσκειά του όμως, όλοι εκεί πέρα εκλάβανε το δίδαγμα του επεισοδίου και των λεγομένων του ως το «αστείο του γραφείου» και αυτός είναι ο λόγος όπου τα πλείστα γνωμικά αποδιδόμενα στο «Νόμο του Murphy» που κυκλοφορούν αποδίδονται με μια πιο ελαφρά διάθεση παρά τη σοβαρότητα που ο ίδιος ο Murphy επέμενε.

Σε κάποια φάση ο φίλος μας παρατάει το στρατό, αλλά ο Νόμος του παρέμεινε. Χρόνια μετέπειτα, ένας πρώην συνάδελφος του παραδέχεται ότι ο λόγος που στα πειράματα που ακολούθησαν τα ατυχήματα ήσαν ελάχιστα, οφείλονταν στο γεγονός ότι πάντοτε ακολουθούσε πιστά το Νόμο του Murphy όσο αφορά τη σχολαστικότητα και τη ρεαλιστική αναγνώριση και χειρισμό των «worst case scenarios» (και όχι σαν μαύρο χιούμορ).

Ελλοχεύει στις σκοτεινές γωνιές

Φυσικά, ο νόμος του Murphy αποδεικνύεται μεν πολύτιμος στη μηχανική, αλλά επίσης και στη δική μας καθημερινότητα μπορούμε να τον εφαρμόσουμε όσο αφορά τη σχέση μας με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Όσοι δεν το διαπιστώσατε ακόμη, όταν θα έρθει η στιγμή που το παλιο-μηχάνημα θα αρχίσει να σας συμπεριφέρεται άσχημα, θα είναι η στιγμή που το χρειάζεστε περισσότερο, θα είναι η στιγμή που σας έχουν πατήσει στο λαιμό στη δουλειά σας, που πρέπει οπωσδήποτε να διασώσετε την εργασία που έχετε να παραδώσετε αύριο στον προϊστάμενό σας, θα είναι η στιγμή που θα πρέπει να κατεβάσετε ένα σημαντικό email… και εκεί θα σας καρφώσει, αμείλικτα.

Και μην το παίρνετε προσωπικά («γιατί σε μένα;!»), δείτε αυτό: το πιο απλό (και αξιόπιστο) προγραμματάκι στα Windows: το Notepad (Start -> Programs -> Accessories -> Notepad). Είναι ένα πρόγραμμα που ανοίγει απλά αρχεία κειμένου (χωρίς κανένα formatting, layout κλπ, π.χ. αρχεία με κατάληξη .txt). Είναι παμπάλαιο (1985), σίγουρα έτρεξε τρισεκατομμύρια φορές σε όλο τον κόσμο και η απλότητά της λειτουργίας του (μόνο να παρουσιάζει απλό κείμενο) διασφάλιζε ότι «ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ» να υπάρχει κάτι λάθος σε αυτό. Ναι ε; Μετά από είκοσι χρόνια λειτουργίας λοιπόν, το 2006 ανακοινώθηκε ότι ανακαλύφθηκε ένα σφάλμα («bug») που μπορεί να καταστρέψει αρχεία κειμένου. Δοκιμάστε το και μόνοι σας (για χρήστες XP): ανοίξτε το notepad, γράψτε «aaaa aaa aaa aaaaa» (χωρίς τα εισαγωγικά), κάντε save, κλείστε και ξανανοίξτε το αρχείο. Ιδού! Άρα, από το notepad που καταστρέφει τα αρχεία, μέχρι μια σειρά από ανθρώπους (συμπεριλαμβανομένων και μηχανικών) να μην κάνουν σωστά τη δουλειά τους ώστε να προκληθεί η πτώση κάποιου αεροπλάνου: «Εάν υπάρχει μια πιθανότητα κάτι λάθος να συμβεί, θα συμβεί».

Καλά να πάθουμε

Τα περιστατικά που ακολουθούν πιο κάτω, αποτελούν εμπειρίες όπου ήρθαμε σε στενή επαφή τρίτου τύπου με το φάντασμα του Murphy. Πέραν του εξωφρενικού, μια πιο αντικειμενική προσέγγιση δείχνει ότι πάντα, μα πάντα, εμείς φταίμε για τα παθήματά μας: Ίσως επειδή δεν προβλέψαμε και δεν πράξαμε για κάτι που μπορούσε να αποφευχθεί, είτε επειδή ήμασταν αργοί στο να προϋπολογίσουμε αντικειμενικά κάποια ενδεχόμενα, είτε επειδή δεν ήμασταν αρκετά γενναίοι για να αναλογιστούμε ότι το «χειρότερο σενάριο είναι πιθανόν να συμβεί»...

Εν κατακλείδι, η ορθή τήρηση του Νόμου του Murphy δεν είναι μια τάση προς την απαισιοδοξία, αλλά συντελεί στο να παίρνονται τα αναγκαία μέτρα και να βοηθά στην αντιμετώπιση και των «γνωστών-άγνωστων» και των «άγνωστων-άγνωστων» ενδεχομένων.

Ο υπολογιστής σου παθαίνει βλάβη λίγες μέρες πριν το backup που είχες προγραμματίσει να πάρεις την επόμενη εβδομάδα.

«Μισή ώρα δουλειά» programming σε βρίσκει μέχρι τις τέσσερις το πρωί κλεισμένο με τον προγραμματιστή σε ένα γραφείο, επειδή όλα πήγαν τρομαχτικά στραβά.

Ανακαλύπτεις ότι όλα τα κρίσιμα email που έστελνες στο συνεργάτη σου κατέληγαν στο spam folder του χωρίς ποτέ να ξέρει ότι τα έλαβε.

Εκεί που νομίζεις ότι θυμήθηκες να πάρεις τα πάντα μαζί σου για το επαγγελματικό σου ταξίδι, κάτι συμβαίνει που σε αναγκάζει να πρέπει να δουλέψεις επειγόντως και ανακαλύπτεις ότι ξέχασες να πακετάρεις τον καταραμένο μετατροπέα της πρίζας του φορητού υπολογιστή. Τρως δύο ώρες να βρεις ένα μετατροπέα, μέχρι που το ξενοδοχείο σου δανείζει έναν ο οποίος φτύνει σπίθες μόλις κάνει επαφή με την πρίζα. Τελικά την επόμενη μέρα ανακαλύπτεις ότι οι μισοί που ταξίδεψαν μαζί σου είχαν φέρει και από ένα μετατροπέα μαζί τους.

Καθώς ο υπολογιστής σου τρέχει μια κρίσιμη και χρονοβόρα διαδικασία η οποία για κανένα λόγο ΔΕΝ πρέπει να διακοπεί... κόβεται το ρεύμα... και από πάνω ανακαλύπτεις ότι πρέπει να αλλάξεις την μονάδα UPS (η «εφεδρική μπαταρία») επειδή κι αυτή σε πρόδωσε.

Κάθε φορά που αναρωτιέσαι «γιατί ενώ αυτή η δουλειά δεν φαίνεται ότι θα πάρει πολύ, εντούτοις έχω τη διαίσθηση ότι όλα θα παν στραβά και θα ξημερωθούμε»... γίνεται ακριβώς έτσι.

Βιάζεσαι να πας σε μια δουλειά, φορτώνεις όλα τα αρχεία στο USB stick, τρέχεις σαν τρελός, φτάνεις εκεί έγκαιρα, για να ανακαλύψεις ότι άφησες το USB stick στον υπολογιστή σου στο γραφείο.

Μετά τις διαβεβαιώσεις του ξενοδοχείου ότι «ναι, προσφέρουμε internet στην αίθουσα συνεδριάσεων» που είναι απαραίτητο να έχεις για την παρουσίασή σου, φτάνεις εκεί για να ανακαλύψεις ότι το «Internet» που προσφέρουν είναι ένα σύρμα του τηλεφώνου, όπου πρέπει να συνδεθείς με dial up χρησιμοποιώντας με δικούς σου κωδικούς, η γραμμή είναι χάλια με διακοπές, και γενικώς γίνεσαι ρεζίλη.

Με ένα αέρα σιγουριάς πας να φτιάξεις τον Η/Υ κάποιου φίλου για να ανακαλύψεις ότι έχεις να κάνεις με κάτι από τον καιρό της τασιηνόπιττας.

Πρέπει να δουλέψεις με δύο συστήματα και να τα κάνεις να επικοινωνήσουν μεταξύ τους, για να ανακαλύψεις ότι είναι τόσο συμβατά όσο συμβατή είναι μια γραφομηχανή με μια τοστιέρα.

Κατά λάθος μπαίνεις σε μια ιστοσελίδα άσεμνου περιεχομένου, και εκεί που προσπαθείς να την κλείσεις γρήγορα, ο υπολογιστής κολλάει και εκείνη την ώρα μπαίνει στο γραφείο ο προϊστάμενος.

Εκεί που στέλνεις email στο συνεργάτη σου για να του πεις πόσο ηλίθιος είναι ο διαχειριστής του project, (υποσυνείδητα) κάνεις το λάθος να το στείλεις και στον ίδιο.

Το τεράστιο και ανεξήγητο τεχνικό πρόβλημα που παρέλυε τα πάντα ανακαλύπτεις μετά από τρεις ώρες σπάσιμο του νου και δοκιμασίας όλων των πιθανών και απίθανων λύσεων ότι είναι μια απλή χαλαρή σύνδεση στη καλωδίωση.

(δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΠΟΛΙΤΗΣ")

Ορέστης Τριγγίδης

www.cyprus-tube.com

Διαδίκτυο, Πουριτανισμός και Κοινά Μυστικά

2009-02-22T04:32:00.006+02:00

Πράγματα που δεν βλέπονται και που δεν λέγονται.

Τουλάχιστον στην Ελληνική γλώσσα, ο «πουριτανισμός» συνήθως ορίζει καταστάσεις και συμπεριφορές όπου σε μία τάξη ανθρώπων επικρατεί ένα κοινά αποδεκτό πρότυπο καθωσπρεπισμού, το οποίο παρόλο που στην προσωπική τους ζωή οι άνθρωποι δεν το τηρούν, εντούτοις στο δημόσιο βίο πασκίζουν να δείχνουν στους υπόλοιπους ότι το τηρούν, εν πάσει θυσία. Τέτοιες συμπεριφορές και καταστάσεις έχουν δημιουργηθεί και στο Διαδίκτυο. Κάπου-κάπου, μέσα-μέσα, βρέθεται μία πολύ μικρή μειονότητα ριζοσπαστών, οι οποίοι αναλαμβάνουν να καταρρίψουν τα επιβαλλόμενα πρότυπα του πουριτανισμού, με το να εκθέτουν την αθέατη πλευρά της υποκρισίας των υπολοίπων. Και φυσικά, αυτοί οι ριζοσπάστες που αποτόλμησαν να πουν το... ακατονόμαστο πρέπει να δεχθούν και τις επακόλουθες επιπτώσεις. Όμως, το ότι κάποιοι τολμούν να αμφισβητούν τα πάγια, ανοίγει δρόμους για τους υπόλοιπους. Αν δεν ήταν αυτοί οι άνθρωποι, τότε θα επικρατούσε ακόμη η πεποίθηση ότι π.χ. ο αυνανισμός είναι μία αρρώστια και οι γυναίκες ακόμα θα φορούσαν φούστες που δεν θα ήταν πιο ψηλά από τον αστράγαλο – όπως επιβάλλονταν για αιώνες και αιώνες προηγουμένως. Κάποιοι δηλαδή, αναλαμβάνουν να βγάλουν το φίδι από την τρύπα για τους υπόλοιπους. Όπως είπαμε προηγούμενος, στο διαδίκτυο υπάρχουν παρόμοια ταμπού και συμπεριφορές. Επί του παρόντος ο υποφαινόμενος δεν θα αναλάβει να βγάλει το φίδι από αυτή την τρύπα.

Το «πράμα»

Είναι κάποια πράγματα λοιπόν, τα οποία απλά κανένας δεν θα ‘πρεπε ποτέ να τα δει. Και αν τα δει, δεν θα ‘πρεπε ποτέ να πει ότι τα είδε. Το Διαδίκτυο είναι, φυσικά, πλούσιο σε αυτά τα πράματα. Ένα από αυτά τα «πράματα» (σ.σ. συγχωρέστε με για την επανάληψη) το είδα και εγώ. Και φυσικά το είδαν και πολλοί άλλοι, εκατομμύρια, ανά το παγκόσμιο. Όταν βρεθώ με ένα φίλο μου, μπορούμε να μιλούμε γι’ αυτό και να γελάμε. Όταν βρεθούμε με φίλους οι οποίοι δεν το ξαναείδαν, τότε μπορούμε να τους το δείξουμε και να γελάσουμε με την αντίδρασή τους. Όμως ποτέ των ποτών, κανένας δεν μπορεί να το παραδεχτεί δημόσια ότι το είδε. Το να αναφέρει κάποιος απλώς το όνομα αυτού του πράγματος σε ένα περιβάλλον αβέβαιης αποδοχής, διατρέχει κίνδυνο άνευ προηγουμένου αμαύρωσης του ονόματός του. Και αλίμονο αν επιχειρήσει κανείς να αναφέρει το όνομα σε κάποιο έντυπο! («Ω Μοντιέ! Τι θα πει ο κόσμος; Sacra Bleu!»).

Τι είναι λοιπόν αυτό το «πράμα» που μιλάμε τόση ώρα; Ούτε θα σας πω περί τίνος πρόκειται, ούτε καν το όνομά του, ούτε καν θα σας δώσω μια ιστοσελίδα και να σας προειδοποιήσω να «προσέχετε τι πάτε να κάνετε». Το σίγουρο είναι ότι πολλοί από εσάς το είδαν. Σε εσάς λοιπόν που το είδατε, το παρόν μικρό φωτογραφικό αφιέρωμα το οποίο είναι εμπνευσμένο από αυτό το «πράγμα» μαρτυράει για το τι ακριβώς μιλάμε τόση ώρα. Και φυσικά, αν το είδατε, δεν θα μπορείτε να το παραδεχθείτε στον όχι πολύ οικείο σε ‘σας άτομο που ενδέχεται να διαβάζει τώρα μαζί σας αυτό το άρθρο και σας ρωτά «μα καλά, τι λέει αυτός; Τι εν τούτο το «πράμα» που λέει;». Επίσης, ούτε θα μπορέσετε να με κατηγορήσετε σε κάποιον που δεν γνωρίζει το «πράμα» για το πόσο απαράδεκτος είμαι: αυτό θα σήμαινε παραδοχή ότι και εσείς το είδατε, άρα και εσείς θα φανείτε απαράδεκτος. Οπόταν, για όσους γνωρίζουν, μοιραζόμαστε μαζί τη συνωμοτική ευχαρίστηση, όχι μόνο για το γεγονός ότι εμείς ξέρουμε και οι υπόλοιποι όχι, αλλά επίσης για το ότι αυτό το πράγμα είναι δημοσιευμένο σε χιλιάδες αντίτυπα, το βλέπει τόσος κόσμος και παρόλο που είναι μπροστά στα μάτια τους, εν τούτοις δεν υπάρχει τρόπος να διαπιστώσουν από μόνοι τους για το τι πράγμα μιλάμε.

Και αυτή είναι κατά κάποιο τρόπο η ομορφιά του Διαδικτύου: η ad hoc δημιουργία συσχετίσεων μεταξύ αγνώστων χρηστών του Διαδικτύου, βάσει πολύ συγκεκριμένων κοινών παρονομαστών. Δεν χρειάζεται να ξέρουμε ο ένας τον άλλον, δεν χρειάζεται καν να αρθρώσουμε λέξη περί τι τίνος πρόκειται. Όπως και να ‘χει, όσοι ξέρετε, αν δείξετε το πράγμα σε φίλους σας οι οποίοι δεν ξέρουν, φροντίστε να έχετε και μια φωτογραφική μηχανή μαζί σας για να αποθανατίσετε την... priceless έκφρασή τους. Εάν η αντίδρασή τους δεν είναι αυτό που περιμένατε, τότε ίσως θα ‘πρεπε να έχετε αμφιβολίες για το πόσο καλά γνωρίζετε την παρέα σας;

Ορέστης Τριγγίδης

(Δημοσιεύτηκε (ΝΑΙ!) στην εφημερίδα "ΠΟΛΙΤΗΣ")

orestis@tringides.com | http://tringides.blogspot.com | www.cyprus-tube.com

Χαρτί Τουαλέτας «MyPaper Microsoft»!

2009-01-04T04:37:00.008+02:00

Όχι, δεν πρόκειται για φάρσα, ούτε για φωτομοντάζ. Τις φωτογραφίες τις έστειλε ένας φίλος, ο οποίος πρόσφατα εντόπισε το προϊόν σε υπεραγορά στην Πάφο. Φυσικά, η συγκεκριμένη μάρκα χαρτιού τουαλέτας, ουδεμία σχέση έχει με το γνωστό δίκτυο κοινωνικοποίησης («Social Network») MySpace.com και φυσικά, ουδεμία σχέση έχει η γνωστή εταιρεία-γίγαντα κατασκευής λογισμικού Microsoft με το μοντέλο του συγκεκριμένου χαρτιού υγείας («Microsoft» - τόσο… «απαλό»!).

Το αστείο ότι «τα εγχειρίδια οδηγιών των προϊόντων της Microsoft ήταν τόσο μη-βοηθητικά που μόνο για χαρτί τουαλέτας έκαναν» κυκλοφορεί εδώ και περισσότερα από 10 χρόνια. Προφανώς, κάποιοι θέλοντας να πάρουν το αστείο «ένα βήμα παρακάτω», έπραξαν το… αυτονόητο.

Λοιπόν, δεν ξέρω εάν και πότε η Microsoft (η οποία διατηρεί αντιπροσωπία στην Κύπρο) θα ασχοληθεί να κινηθεί νομικά εναντίων της εν λόγω κατασκευάστριας εταιρείας χαρτιού υγείας (φανταστείτε πόσο αστείο θα ακούγονταν αυτό σαν τίτλος είδησης!), πάντως εμείς (και οι απανταχού «κομπιουτεράδες») ξεραθήκαμε στα γέλια με την καταφανή αλληγορία. Όπως μάλιστα μπορείτε να συμπεράνετε από τις φωτογραφίες, μερικοί ημών έσπευσαν να αγοράσουν αυτή τη… συλλεκτική «ειδική έκδοση» που μας κάνει να νιώθουμε… «microsoft» σε αυτή την τόσο οικία μας ανάγκη!

Υποψιαζόμαστε η χώρα προέλευσης του προϊόντος είναι η Ρουμανία… «φτηνό αστείο» ή όχι, τουλάχιστον τα παλικάρια έχουν χιούμορ. Δεν γνωρίζουμε για πόσο ακόμη θα μπορείτε να βρείτε αυτή τη μάρκα (επειδή προφανώς η «συνωνυμία» παραβιάζει τα εμπορικά δικαιώματα της «πραγματικής» Microsoft – για να μην αναφέρουμε και την ευνόητη… αλληγορία), εάν βρεθείτε σύντομα προς Πάφο μεριές μπορείτε να διαπιστώσετε τη «μικρο-απαλότητα» του προϊόντος και από μόνοι σας :)

Ορέστης Τριγγίδης (www.cyprus-tube.com) Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "ΠΟΛΙΤΗΣ"... δεν θυμάμαι πότε :)

Cyprus-Tube.com!

2008-12-07T05:26:00.006+02:00

Cyprus-Tube.com! Η Πύλη των Βίντεο για την Κύπρο στο Διαδίκτυο - Cyprus Video Portal

Πώς να χάσετε τη δουλειά σας

2008-11-24T01:09:00.002+02:00

4 + 1 ιστοσελίδες που θα προκαλέσουν την άμεση απόλυσή σας…

Μερικοί άνθρωποι δεν μαθαίνουν ποτέ. Όσες φορές και να τους νουθετούν οι προϊστάμενοί τους ότι δεν πρέπει να επισκέπτονται άσχετες ιστοσελίδες εν ώρα εργασίας, εντούτοις το σκουλήκι της περιεργείας (και της βαρεμάρας) υπερισχύει. Μερικές φορές μάλιστα, ωθεί τους λουφαδόρους υπαλλήλους να... σπρώχνουν τα όρια to boldly go where none have gone before.

Τυχαίνει λοιπόν ο διάβολος να «σπάζει το ποδάρι του» και το σκηνικό βρίσκει εσάς μπροστά από τον υπολογιστή σας, βλέποντας, κατά τα κοινά πρότυπα, τη πιο απαίσια και εμπρηστική ιστοσελίδα που μπορείτε να φανταστείτε. Πώς βρεθήκατε εκεί; «Μα εγώ»... «εν τυχαία»... «έστειλεν μου την ο Μήτσιος»... «εν άλλο που εγύρευκα»... «μα ίνταλως εβρέθηκεν; Εκάμαν με hack!».. «μα εγώ εν τζιαι…!»... Όποια και να ‘ναι η δικαιολογία, τίποτα δεν μπορεί να κατευνάσει τον προϊστάμενο σας (είτε είναι ο καθηγητής σας, ο μάστρος σας, η φίλη σας, ή η μάνα σας) που σας είδε εσάς, και (μα τον Θωρ!) το τι βλέπατε! Η καρφωμένη πάνω σε σας άγρια ματιά αντανακλά μόνο την κορυφή του παγόβουνο των επιπτώσεων που ακολουθούν...

«Κάποιος ας μας σώσει από τους εαυτούς μας» - ρήση που πάει γάντι στην προκειμένη περίπτωση, επειδή όταν είστε πηγμένοι σε ένα γραφείο χωρίς άλλη επιλογή παρά να υπομένετε την ανελέητα βραδυκίνητη ώρα να περάσει, τότε ο υπολογιστής που βρίσκεται μπροστά σας μοιάζει η μόνη και λογική διέξοδος... Και κάπου εδώ ο διάβολος σπάζει ένα από τα πολλά του ποδάρια και η ιστορία επαναλαμβάνεται... και όλοι γελάνε μαζί σας, εκτός, φυσικά, από εσάς.

Κουβέντα να γίνεται λοιπόν («δουλειά δεν είχε ο διάβολος»), καθίσαμε και σκεφτήκαμε τέσσερεις συν μία ιστοσελίδες οι οποίες κρίνονται (κατά τα κοινά πρότυπα πάντοτε) ως παντελώς ακατάλληλες για να τις επισκεφτείτε σε δημόσιους χώρους, π.χ. εκεί που δουλεύετε, εκεί που σπουδάζετε, ή εκεί γύρω που βρίσκεται η γυναίκα σας, ο άντρας σας, ή η μαμά σας. Και αν δεν προκαλέσουν την άμεση απόλυσή σας, τότε σίγουρα οι συνάδελφοί σας θα σας βλέπουν διαφορετικά, κάπως λοξά.

Εάν υποθέσατε ότι θα σας παρουσιάσουμε τις top 5 πιο βρόμικες τσοντo-ιστοσελίδες του διαδικτύου, σας πληροφορούμε ότι φανήκαμε _λίγο_ πιο δημιουργικοί από αυτό... συγνώμη.

Church of Euthanasia («Η Εκκλησία της Ευθανασίας») www.churchofeuthanasia.org

Λίγα λόγια και κακά: Όλος ο κόσμος πρέπει να αφανιστεί. Οι τέσσερεις κολόνες αυτής της... τουλάχιστον ανεκδιήγητης θρησκείας είναι: η αυτοκτονία, η έκτρωση, ο κανιβαλισμός και ο σοδομισμός (δλδ: «το σεξ εκεί που δεν πρέπει»). «Save the planet – Kill yourself». Ο ηγέτης είναι μια τραβεστή που... νομίζω δεν θα θέλετε να μάθετε κι άλλα. This is definitely a No-No. Πάμε παρακάτω.

www.bodyworlds.com

Τέχνη. Ο δόκτωρ Gunther von Hagens, παθολογοανατόμος στο επάγγελμα, εκεί που μια καλή ημέρα έκοβε και έραβε πτώματα σκέφτηκε «γιατί να μην πιάσω ένα πτώμα, να του αφαιρέσω το δέρμα, να του δώσω μία στάση, να το διατηρήσω με κάποιο τρόπο, να το ονομάσω ‘τέχνη’, να το παρουσιάσω, και να γίνω πλούσιος;!». Τα υπόλοιπα είναι ιστορία… η έκθεση του φίλτατου δόκτορα με τον πυγαίο τίτλο «Body Worlds» γυρίζει έκτοτε όλο τον κόσμο, με εκθέματα όπως τον «καλαθοσφαιριστή», μια ξεκοιλιασμένη έγκυο γυναίκα, τη χορεύτρια μπαλέτου κλπ... όλα γδαρμένα, διατηρημένα εις ανάλογη στάση ανθρώπινα πτώματα. Ναι, το γνωρίζω ότι «μα είναι τέχνη», αλλά σας συμβουλεύω να μην τολμήσετε να πείτε ότι σας αρέσει.

Μετανοείτε! Η Κόλαση μας περιμένει, όλους! www.chick.com

Βουδιστές, Καθολικοί, Μουσουλμάνοι, Ορθόδοξοι, Εβραίοι, Άθεοι, Μορμόνοι, Παγανιστές, Μασόνοι, Κομμουνιστές, υποστηρικτές της θεωρίας της Εξέλιξης, Ροκ τραγουδιστές, Ομοφυλόφιλοι και Λεσβίες, πρεζόνια, υποστηρικτές της Παγκοσμιοποίησης, Προοδευτικοί, όσοι γιορτάζουν τα καρναβάλια και πολλοί άλλοι, ΟΛΟΙ αυτοί ανεξαιρέτως θα παν’ στην Κόλαση. Εάν ο σκιτσογράφος κύριος Jack Chick δούλευε στο Γραφείο Προπαγάνδας του Αδόλφου Χίτλερ, τότε ο κόσμος σήμερα θα ήταν πολύ διαφορετικός... Ρίξτε μια ματιά στα (κατά τα άλλα απολαυστικότατα) σκίτσα του www.chick.com/catalog/tractlist.asp και πειστείτε για το (ομολογουμένως) ταλέντο του - καλύτερα μόνοι σας, επειδή οι γύρω σας ίσως να μην το δουν με χιούμορ.

www.ratemypoo.com

Πραγματικά... Ουδέν σχόλιον.

www.godhatesfags.com – Σε ελεύθερη μετάφραση, «Ο Θεός μισεί τους <βάλτε εδώ μια υποτιμητική λέξη για τους ομοφυλόφιλους που σας βολεύει>»

Σαν βγεις στον πηγεμό για την Topeka, Κάνσας... Λοιπόν, καλώς ή κακώς, πολλοί άνθρωποι δεν παν’ τους ομοφυλόφιλους. Κατ’ακρίβεια, _νομίζουν_ ότι δεν παν’ τους ομοφυλόφιλους επειδή δεν έχουν γνωρίσει ακόμα τον πάστορα Fred Phelps, ιδρυτή της Westboro Baptist Church και επιμελητή των ιστοσελίδων www.godhatesfags.com, www.godhatesamerica.com, www.americaisdoomed.com, www.godhatesweden.com, www.godhatescanada.com... Ο τύπος _πραγματικά_ μισεί τους ομοφυλόφιλους («fags») τόσο πολύ, που έστω κι αν δεν τους γουστάρετε σας το λέω ότι θα τον αηδιάσετε... Παραθέτοντας ελάχιστα παραδείγματα από τη συνθηματολογία: GOD HATES FAGS, FAGS HATE GOD, AIDS CURES FAGS, THANK GOD FOR AIDS, FAGS BURN IN HELL, GOD IS NOT MOCKED, FAGS ARE NATURE FREAKS, GOD GAVE FAGS UP, NO SPECIAL LAWS FOR FAGS, FAGS DOOM NATIONS, THANK GOD FOR DEAD SOLDIERS, FAG TROOPS, GOD BLEW UP THE TROOPS, GOD HATES AMERICA, AMERICA IS DOOMED, THE WORLD IS DOOMED κλπ... Όου Ντίαρ!

Ορέστης Τριγγίδης

www.cyprus-tube.com

Ο Bluetooth ήταν καλός… άνθρωπος

2008-10-10T15:27:00.002+03:00

Η ιστορία πίσω από ‘κείνο το «πράμα» στο κινητό σας

Τα τελευταία χρόνια όλοι ακούμε και σίγουρα πολλοί χρησιμοποιούμε αυτό το πράγμα που λέγεται «Bluetooth». Πριν μερικά χρόνια που όταν πρωτοβγήκε όλοι λέγαμε «ουάου», αλλά τώρα που έχει διαδοθεί παντού μάλλον λέμε «σιγά το πράμα».

Θυμάμαι μόλις είχε κυκλοφορήσει αυτή η τεχνολογία, δεν μπορούσε να χωρέσει ο νους μου γιατί κάποιος θα έδινε το όνομα «Μπλε Δόντι» σε μια τεχνολογία ασύρματης επικοινωνίας («Χαλόου, Σχέση;»). Και το χειρότερο (και ίσως να είμαι τελικά μόνο εγώ),όποτε η λέξη «Bluetooth» εισακούγονταν στα αυτιά μου, δεν μπορούσα να σταματήσω να δημιουργώ στο μυαλό μου εικόνες από μπλε, σαπισμένα δόντια, πρότυπα μεσαιωνικής στοματικής υγιεινής (όσοι έχετε δει έστω και το trailer της ταινίας «Les Visiteurs» έχετε μια εικόνα). Αυτή η ελαφρώς… ανθυγιεινή συσχέτιση, όλο και περισσότερο μου κέντριζε την περιέργεια να μάθω «τι στο καλό επιτέλους είναι αυτό το όνομα Bluetooth;!».

Ποιος ήταν ο Bluetooth

Από αυτόν τον όχι ιδιαίτερα πηγαίο τίτλο, εύκολα μπορείτε να φτάσετε στο λογικό συμπέρασμα, ότι η ασύρματη τεχνολογία «Bluetooth» χρωστάει το όνομά της σε κάποιον άνθρωπο. Και όχι κοινό άνθρωπο, αλλά μεσαιωνικό βασιλιά (απλούστερες εποχές, επειδή τότες, μεταξύ άλλων, δεν είχαν ηλ. υπολογιστές).

Γνωρίστε τον Βασιλέα Harold I της Δανίας, άλλος Harald Blåtand (στα Δανικά), άλλος Haraldr blátönn (στα αρχαία Νορβηγικά) άλλος Harald Blåtann (στα Νορβηγικά), άλλος Harald Blauzahn (στα Γερμανικά), άλλος Harald «Bluetooth» Gormson (α-χά!).

Αυτός λοιπόν ο βασιλιάς με τα τόσα ονόματα (σαν ένοικος των Κεντρικών Φυλακών), υπήρξε πραγματικά. Γεννήθηκε το 911 μ.Χ. στον τόπο που τώρα λέγεται «Δανία» (η χώρα που τώρα φτιάχνει εξαιρετικά μπισκότα και σκίτσα του Μωάμεθ, κάποτε κυβερνιόνταν από γενειοφόρους Βίκινγκς με cool-άτα ονόματα).

Ένα από τα κατορθώματά του κύριου Bluetooth, ήταν να καταφέρει να προσηλυτίσει τους συμπατριώτες του στον Χριστιανισμό. Παρόλο που ο Χριστιανισμός ήταν ήδη επίσημα εγκαθιδρυμένος στους προκατόχους του (κυρίως λόγω της Γερμανικής πολιτικής / στρατιωτικής επιρροής), εν τούτοις οι ειδωλολάτρες συμπατριώτες του δεν έδειχναν ιδιαίτερα πρόθυμοι να εγκαταλείψουν τους «Παλιούς Τρόπους» και να ασπαστούν τον αγαπητό σε όλους Ιησού. Βλέπετε, την τότε εποχή, καλύτερα δούλευε το «εξαναγκασμός δια πυρός και σιδήρου» παρά η «ειλικρινής πίστη». Έτσι, μετά από όχι πολύ επιτυχημένες ιεραποστολικές προσπάθειες στους προηγούμενους αιώνες, μια γερή «πατσαρκά» από τους γείτονες Γερμανούς έκαναν πολλούς Δανούς ειδωλολάτρες να αλλάξουν γρήγορα γνώμη. Και ο κύριος Bluetooth ήταν ο καταλύτης αυτής της προσπάθειας μέσω της καλής του πίστης και των πρακτικών του. Βέβαια η επιτυχία κάπως αμφίβολη, μιας και για πολύ καιρό οι Δανοί ασπάζονταν τον Ιησού σαν «ακόμα μια ασήμαντη θεότητα». Ο καιρός όμως έφερε τα ίσια του.

Τι σχέση έχουν όμως όλα αυτά τα ασήμαντα με μια ασύρματη τεχνολογία του 20^ου αιώνα; Υπομονή και έρχεται.

Ο βασιλιάς Bluetooth λοιπόν, είχε επίσης καταφέρει να ενώσει τις διάφορες φυλές τις Σκανδιναβίας (περιοχές που σήμερα λέγονται «Δανία», «Νορβηγία» και «Σουηδία»), σε μια περίοδο όπου στην περιοχή επικρατούσε το «όλοι πολεμούν όλους μέχρι να μείνει ο τελευταίος όρθιος». Αντίθετα με το τι μπορεί βιαστικά να συμπεράνει κανείς, το αξιοσημείωτο της ιστορίας είναι ότι ο κύριος Bluetooth ΔΕΝ πέτυχε αυτόν το στόχο με τον good old «α-λα μπείτε στο Ιράκ» τρόπο. Οι μέθοδοι που προτίμησε ο καλός βασιλιάς, ήταν μέσω της διπλωματικής και πολιτικής οδού και έτσι ασκώντας διπλωματική επιρροή, κατάφερε να φέρει τα πολλά αντιμαχόμενα στρατόπεδα σε διαπραγματεύσεις (κάτι σαν Κόφι Ανάν ένα πράμα... χμ... μάλλον όχι) . Γεγονός πράγματι αξιοθαύμαστο, αν αναλογιστούμε ότι πρώτον: είχε να κάνει με Βίκινγκς (βλέπε μοντέρνο φιλήσυχο Σουηδό; καμία σχέση) και δεύτερον: το ότι ζούσε σε μία εποχή όπου η γλώσσα και η συζήτηση κόβονταν με τη σπάθα... κυριολεκτικά.

Η ιστορία όμως δεν τελειώνει εδώ, μιας και ο καλός Γενικός Γραμματέας κύριος Bluetooth είχε ένα διάδοχο γιο, τον Sweyn (άλλος Svend κλπ). Ο οποίος Svend, επειδή βαρέθηκε να είναι διάδοχος για πολύ καιρό και επειδή ο γέρος δεν έλεγε να πεθάνει σύντομα (παρόλο που ο μέσος όρος ζωής τότε ήτανε γύρω στα 30), αποφάσισε «to take things into his own hands». Οπότε το παλικάρι takes μια σπάθα, και κηρύσσει τον πόλεμο στον πατέρα του (κάνε παιδί να δεις καλό;).

Κοντός ψαλμός αλληλούια, μετά από μερικές ενδιαφέρουσες εκβάσεις του πολέμου, το μικρό ενδο-οικογενειακό καβγαδάκι τελειώνει όταν ο υιός Svend (new age ειδωλολάτρης βγήκε τελικά το παιδί) αναδεικνύεται «νικητής», εξορίζει τον πατήρ Bluetooth και γίνεται βασιλιάς της χώρας.

Και κατά το 985 – 986, ο πλέον τέως βασιλιάς Bluetooth σφαγιάζεται.The-End.

Η ιστορία τελειώνει μεν εδώ για το φίλο μας τον Bluetooth, αλλά από ότι φαίνεται ο γιος του αποφασισμένος να συνεχίσει την παράδοση των αστείων ονομάτων, ονομάζεται Βασιλιάς Svend Forkbeard – ναι, «Πιρουνο-γένης», είναι τρελοί αυτοί οι Δανοί! (Ελπίζω μόνο να μην βρεθεί κανένας άλλος που να θέλει να δώσει τέτοιο όνομα σε καμιά νέα ασύρματη τεχνολογία).

Γιατί αυτό το Πράμα που Έχει το Κινητό σου Ονομάζεται «Bluetooth»;

Μάλιστα, εδώ ερχόμαστε να απαντήσουμε το ερώτημα, το τι σχέση έχει ο Bluetooth (ο βασιλιάς) με το Bluetooth («εκείνο το πράμα που έχεις στο κινητό σου»).

Οι δημιουργοί της τεχνολογίας, όντας Σκανδιναβοί, διάλεξαν και έδωσαν αυτό το όνομα στο project τους, που ο σκοπός δεν ήταν άλλος από το να αναπτύξουν μια ασύρματη τεχνολογία που να ενώνει διάφορες ανεξάρτητες συσκευές μεταξύ τους.

Και οι λόγοι αυτής της ονομασίας ήταν:

1) Η τεχνολογία Bluetooth είχε αναπτυχθεί στη Σκανδιναβία (συγκεκριμένα στη Σουηδία, που ιστορικά σαν «Skåne» ήταν μία από τις περιοχές που ένωσε ο βασιλιάς Bluetooth).

2) Όπως ο βασιλιάς Bluetooth κατάφερε να ενώσει όλες αυτές τις αντιμαχόμενες περιοχές της Σκανδιναβίας, έτσι και η ασύρματη τεχνολογία Bluetooth δύναται να ενώσει συσκευές διαφορετικών τεχνολογιών / βιομηχανιών, όπως κινητά τηλέφωνα, υπολογιστές, εκτυπωτές, gadgets κλπ.

Η ασύρματη τεχνολογία Bluetooth απλουστεύει και συνδυάζει διάφορα πρωτόκολλα επικοινωνίας σε μία μοναδική, ασφαλή, χαμηλής τάσεως, χαμηλού κόστους, καθολικά διαθέσιμη ραδιοσυχνότητα. Η σύνδεση έχει στόχο να γίνεται απλά, αυτόματα (αν αυτό είναι θεμιτό) και εύκολα, με ελάχιστη έως καθόλου παρέμβαση από το χρήστη (όπως τους πλάγιους διπλωματικούς χειρισμούς του βασιλιά Bluetooth ένα πράμα).

Έτσι, η ιδέα που σκαρφίστηκαν για όνομα του αρχικού project οι Σκανδιναβοί δημιουργοί σε μια χαλαρή συζήτηση κάποιο βραδάκι (μετά από λίγα ποτηράκια φαντάζομαι), κατέληξε να είναι και το τελικό όνομα της τεχνολογίας.

Το γνωστό λογότυπο δε (εκείνο που μοιάζει με «Β»), συνδυάζει τα αρχικά του βασιλιά Bluetooth (Η και Β) σε αρχαίους Σκανδιναβικούς Ρουνικούς χαρακτήρες.

Έπεται συνέχεια

Και για αυτούς που το ερευνητικό τους πνεύμα επεκτείνεται στο ερώτημα Γιατί έλεγαν τον βασιλιά Bluetooth, «Bluetooth», συνοπτικά οι δύο εκδοχές.

Η πρώτη και κυρίαρχη εκδοχή, οφείλεται στο ασυνήθιστο, για Βίκινγκ, σκούρο χρώμα των μαλλιών του. Έτσι πήρε το όνομα «Blåtand» και κατ’ επέκταση «Bluetooth». Αυτή η… παράξενη μετάφραση από τα Δανικά στα Αγγλικά, μάλλον οφείλεται στο επικό μυθιστόρημα του Σουηδού Frans Gunnar Bengtsson, «Τα Μακριά Πλοία».

Άλλη εκδοχή (που, μεταξύ σοβαρού και αστείου, λησμονείται εάν πράγματι αποτελεί αστείο ή πραγματικό γεγονός) είναι ότι ο βασιλιάς είχε πάντα όρεξη για (μπλε) βατόμουρα, τα οποία και κατανάλωνε τόσο πολύ, που τα δόντια του είχαν πάντα μπλε λεκέδες.

Διαλέξτε και πάρτε.

Και η ξανθιά

Μια ξανθιά πηγαίνει στον οδοντίατρο και απαιτεί όπως της βάψει όλα τα δόντια της μπλε. Μη μπορώντας ο γιατρός να την μεταπείσει από το να κάνει κάτι τόσο ηλίθιο, στο τέλος δέχεται (μιας και ο πελάτης είναι αυτός που πληρώνει, άρα έχει και πάντα δίκαιο).

Σε λίγο, αφού τελειώνει η... κούρα, η ξανθιά φεύγει από το οδοντιατρείο γεμάτη αυτοπεποίθηση για το νέο της look και με τον ίδιο αέρα, οδηγεί το cabrio αυτοκίνητό της μιλώντας στο κινητό με την κολλητή της.

Δεν προφταίνει να πάει και πολύ μακριά, της κάνει νόημα ένας αστυνομικός. Πλησιάζει ο αστυνομικός στο σταματημένο αυτοκίνητο, για να διαπιστώσει ότι η εν λόγω ξανθιά συνεχίζει να μιλάει και να χαχανίζει αχάμπαρη στο κινητό της.

«Κυρία μου! Μιλάς στο κινητό χωρίς hands free, σε σταματώ και εσύ συνεχίζεις να μιλάς σαν να μην συμβαίνει τίποτε!;! Αν είναι δυνατόν!»

Φανερά δυσαρεστημένη η ξανθιά για την αγενή διακοπή, γυρίζει στον αστυνομικό και του λέει «Χαλόου;;; Έχω Bluetooth;;;» αφήνοντας να φανούν τα μπλε της δόντια.

Bluetooth και Φορητοί Υπολογιστές: It’s a Love Thing

Αρκετοί ίσως γνωρίζουν ήδη, ότι η πλειοψηφία των νέων φορητών υπολογιστών (αν όχι όλοι) που κυκλοφορούν τώρα στην αγορά, έρχονται με ενσωματωμένο Bluetooth. Αυτό έχει άμεση εφαρμογή, λόγω της φύσεως των φορητών υπολογιστών να είναι… χμ… φορητοί! Άρα σημαίνει, ότι όπου και αν βρίσκεται ο φορητός υπολογιστής, μπορεί να εγκαθιδρύσει επικοινωνία με οποιαδήποτε παραπλήσια συσκευή που επίσης έχει Bluetooth.

Μερικά παράδειγμα της καθημερινότητας: μέσω Bluetooth ο φορητός υπολογιστής μπορεί να ανταλλάξει αρχεία με άλλο υπολογιστή, να συγχρονίσει τα contacts, calendar και reminders με το κινητό, να κατεβάσει φωτογραφίες από μια ψηφιακή φωτογραφική.

Μπορεί εξίσου εύκολα να στείλει προς εκτύπωση μια φωτογραφία σε ένα εκτυπωτή με δυνατότητες επικοινωνίας Bluetooth.

Πιο εξεζητημένα: ο χρήστης μπορεί να ενωθεί με το κινητό τηλέφωνο μέσω Bluetooth, όπου χρησιμοποιώντας τη σύνδεση του κινητού στο Διαδίκτυο (π.χ.: WAP, GPRS), να μπορεί να το χρησιμοποιήσει το Διαδίκτυο στον φορητό του υπολογιστή.

Παραδείγματα άλλων δημιουργικών εφαρμογών (ή «επιστημονικής φαντασίας» - όπως προτιμάτε) εξελίσσονται μέρα με τη μέρα. Όπως, να μπορεί ο χρήστης από το φορητό του υπολογιστή να «σπρώχνει» διαφάνειες σε ένα κοντινό Bluetooth LCD Projector ή, πολλές ανεξάρτητες συσκευές με δυνατότητες επικοινωνίας Bluetooth να μπορούν να ενσωματωθούν όλες μαζί σε ένα ενιαίο ασύρματο δίκτυο… σχεδόν από μόνες τους…

(δημοσιεύτηκε -μπορεί και καταλάθος :)- στην εφημερίδα "ΠΟΛΙΤΗΣ" -εδώ- , Κωδικός άρθρου: 824470, 05/10/2008, Σελίδα: 102)

Ορέστης Τριγγίδης

orestis@tringides.com | το άλλο, πιο "σοβαρό" blog: http://tringides.blogspot.com

…με το χειριστήριό σου, μωρό μου!

2008-09-13T10:05:00.003+03:00

Προτιμά(τε) το Xbox αντί το σεξ; Ώρα να αρχίσετε να ανησυχείτε.

Ο εθισμός στα βιντεοπαιχνίδια (που απορώ γιατί εξακολουθούν ακόμα να τα λεν «ΒΙΝΤΕΟ»), είτε στο Διαδίκτυο (chatting, online παιγνίδια), είτε στις παιγνιδομηχανές και στον Ηλ. Υπολογιστή… ΔΕΝ είναι τρόπος-του-λέγειν «εθισμός». Όλα αυτά, κυριολεκτικά αποτελούν «εθισμό», κλινικά αποδεδειγμένο, με τα κοινά γνωρίσματα και συμπτώματα που βρίσκονται σε άλλους εθισμούς (στην νικοτίνη, καφεΐνη, THC, μορφίνη κλπ). Και φυσικά, τα συνεπακόλουθα: συμπτώματα στέρησης , προγράμματα απεξάρτησης και τα συναφή- περίπου όπως τα βλέπετε στις Αμερικάνικες σειρές και στις κουτσομπολίστικες στήλες περί τις σκανδαλώδεις ιστορίες των Amy Winehouse, Kate Moss και Britney Spears και τις λιωμένες από την κοκαΐνη μύτες τους.

Αν θα θέλατε να διασαφηνίσετε τι εστί «Εθισμός στα Βιντεοπαιχνίδια», ποια είναι η διαφορά από τον «Εθισμό στο Διαδίκτυο», τι είναι ο «ψυχολογικός» εθισμός και ποια η διαφορά με την «εμμονή», τι λεν οι ειδικοί και ποια τα πορίσματα των μελετών τους κλπ… αν κάνετε μια απλή αναζήτηση στο Διαδίκτυο με τις φράσεις «Internet Addiction», «Computer Game Addiction», «MMORPG Addiction» μπορείτε να βρείτε όλες τις πληροφορίες που θέλετε.

Αντί αυτής της μακροσκελής ανάλυσης λοιπόν, σας παραθέτουμε μερικές ιστοριούλες που σκιαγραφούν λεπτομερώς αυτό το φαινόμενο και σίγουρα θα τις βρείτε πιο… ενδιαφέρουσες.

ΦΩΤΟ: http://justinb.files.wordpress.com/2006/10/21.jpg
ΛΕΖΑΝΤΑ: World of… Scheissecraft

Η Δεύτερη Ζωή (ή, η Πρώτη);

Δεν σας αρέσει η ζωή σας; Μην αυτοκτονήσετε – παίξτε Second Life! Η προφανής απάντηση στην επίσης προφανής ερώτηση «Τι είναι το “Second Life”», είναι «Όπως λέει και το όνομα, “Δεύτερη Ζωή”» (duh!). Είναι ένα διαδικτυακός εικονικός κόσμος όπου ο «παίκτης» (που πιο σωστά πρέπει να αναφέρεται ως «κάτοικος» -«resident»-), ουσιαστικά ζει μια δεύτερη ζωή. Επειδή είναι αδύνατον να δοθεί μια ολοκληρωμένη περιγραφή που να μην ξεπερνά τις τρεις σελίδες, ίδετε μερικά από τα ακραία (όπως το πάρει κανείς) πράγματα που συμβαίνουν στο Second Life, και βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα. Δώστε βάση στη λέξι-κλειδί «πραγματικό»:

- Οι κάτοικοι μπορούν να συναλλάσσονται μεταξύ τους με εικονικά αγαθά χρησιμοποιώντας πραγματικά λεφτά.

- Το Second Life έχει το δικό του νόμισμα («Linden Dolllar») το οποίο χρησιμοποιείται στις συναλλαγές και επίσης είναι εξαγοράσιμο με πραγματικά λεφτά.

- (Πραγματικές) Τράπεζες, εταιρείες, δικηγορικά γραφεία, δημοπρασίες και άλλες επιχειρήσεις δραστηριοποιούνται στο Second Life.

- Εικονική ιδιοκτησία: σπίτια, γη, αυτοκίνητα…

- Εικονικές συναυλίες, παρελάσεις, εκδηλώσεις, επιδείξεις μόδας, πανεπιστημιακές διαλέξεις, προεκλογικές καμπάνιες υπέρ της Χίλαρι Κλίντον (μπρρρρ)…

- Εικονική φυλακή στυλ «Twilight Zone» για τους δύστροπους κατοίκους (μία ατελείωτη φυτεία με καλαμπόκια, τρακτέρ και μαυρόασπρες τηλεοράσεις που παίζουν ταινίες του ’40).

- Η Σουηδία, η Εσθονία, οι Μαλδίβες και άλλες χώρες έχουν «ανοίξει» (εικονικές μεν, επίσημες δε) πρεσβείες στο Second Life.

- Ο εξ Αιγύπτου ειδησεογραφικός οργανισμός «Islam Online» αγόρασε (τονίζω) με πραγματικά λεφτά, εικονικά στρέμματα γης, δημιουργώντας έτσι ένα εικονικό προσκύνημα στη Μέκκα για τους μουσουλμάνους κατοίκους του Second Life.

- (και επειδή η συνεχής επανάληψη των λέξεων «εικονικό» και «πραγματικό» είναι κουραστική, δείτε μόνοι σας: http://secondlife.com/whatis , http://en.wikipedia.org/wiki/Second_Life ).

Ήξερα μια φορά ένα παιδί, «μια χαρά παλικάρι» θα ‘λεγε κανείς. Η εμμονή του όμως με το να «παίζει» (ή μάλλον, να «ζει») Second Life, αναλώνοντας πολλές ώρες από την πραγματική του ζωή για να συμμετέχει σε μια… εικονική ζωή… Δεν ξέρω, ότι και να μου πείτε, εμένα μου φαίνεται κάπως τρομακτικό. Έπρεπε να δείτε πως έλαμπε το πρόσωπό του όποτε εξυμνούσε «πόσο τέλειο είναι το Second Life», «πόσες ώρες έχει την ευχέρεια να το παίζει καθώς είναι στη δουλειά του», «ότι αμείβεσαι, πληρώνεις και κερδίζεις πράγματα»… ο τύπος έμοιαζε σάμπως και ηθελημένα «κατάπινε το μπλε χαπάκι» (ίδετε Matrix)!! Και ούτε καν θέλω να σκεφτώ τη φιλοσοφική-κοινωνιολογική πλευρά του θέματος - είμαι σίγουρος ότι αυτή τη στιγμή πολλοί ειδικοί σπαταλούν τη ζωή τους αναλύοντας αυτές τις παραμέτρους. Για τους υπόλοιπους όμως που η ζωή μας είναι πολύ σύντομη, μάλλον όχι.

ΦΩΤΟ: http://www.msu.edu/~bonddenn/screenshots/secondlife.jpg
ΛΕΖΑΝΤΑ: -Ποιο είναι το άκρον άωτο της βαρεμάρας; -Να βαρκέσαι τη ζωή σου τζιαι να παίζεις Second Life, για να κάθεσαι μες το Second Life τζιαι να μεν κάμνεις τίποτε!

Τα Ρομάντζα

* Ωραία φάση παίζεται με ένα ζευγάρι στενών μου φίλων, αρραβωνιασμένοι εδώ και ένα περίπου χρόνο: Όταν αυτός κανονίζει με τους φίλους του τα μεσημέρια του Σαββάτου και παίζουν με τις ώρες PlayStation, αυτή γυρίζει στα μαγαζιά και στα café της Μακαρίου με τις φίλες της. Απορώ εάν είναι αυτό που λένε στα έργα «to spend some quality time apart».

* Θυμάμαι κάποιες φοιτήτριες του Πανεπιστημίου Κύπρου τον καιρό που το IRC ήταν στα high του στην Κύπρο (περίπου 1997-1999). Θα χαρακτήριζα εκείνη την εποχή ως «μεταβατική» για πολλά κοινωνικά θέματα, που κυρίως οφείλεται στην επανάσταση της Πληροφορίας και Επικοινωνίας, βασισμένες στις Διαδικτυακές και Ασύρματες τεχνολογίες. Όπως και να έχει, προφανώς αυτή η «μετάβαση» δεν είχε κάτσει και πολύ καλά. Αλλιώς, δεν μπορώ να εξηγήσω την μαραθώνια μέχρι πρωίας χασούρα στο IRC αυτών των κοριτσιών, κάνοντας chatting μέχρι τελικής πτώσεως. Και ποιο ήταν το ιδιαίτερα παρακμιακό στοιχείο της υπόθεσης; Ας πούμε απλά ότι ο όρος «διχασμένη προσωπικότητα» αποκτούσε μια νέα διάσταση και η εσωτερική πουριτανική διαμάχη ήταν σφοδρή (σ.σ.: ο νοών νοείτω). Τα κοριτσάκια έλεγαν (ή μάλλον, δακτυλογραφούσαν) πολύ περισσότερα στο chatting από ότι πραγματικά έκαναν (ελπίζω αυτό να μην ισχύει ακόμη).

* Ένα άλλος γνωστός μου -αρκετά χρόνια σε σχέση με την κοπέλα του- που να σας τα λέω την πλάκα που έπαθε με τα chat rooms. Θυμάμαι πήγαινα σπίτι του και όταν η φίλη του δεν ήταν εκεί, με τι προσήλωση και μανία έκανε κουνουσμά με κοπελίτσες μέσω webcam (ορισμένες φορές, όχι ιδιαίτερα ντυμένες)… Σε τέτοιο σημείο μάλιστα, που ήταν σάμπως και εγώ ούτε καν ήμουν εκεί. Του έλεγα κάτι και αυτός ούτε μου απαντούσε, ούτε με άκουγε, άντε το πολύ να έλεγε κανένα «μμμμ».

ΦΩΤΟ: http://farm1.static.flickr.com/205/516865919_b58c55884c_o_d.jpg
ΛΕΖΑΝΤΑ: Μπράβο ρε κοπέλια... ΜΠΡΑΒΟ!

Ο CyberΕΠΥ

Όταν υπηρετούσα στην Εθνική συμΦορά, είχαμε ένα παλιό PC το οποίο ήταν πολύ αργό και μας δυσκόλευε στις καθημερινές ανάγκες του λόχου. Οπόταν, ένας από τους στρατιώτες-αυλικούς των γραφείων, έφερε το κατά πολύ πιο σύγχρονο PC του για να αντικαταστήσουμε το παλιό.

Στις αρχές, όλα πήγαιναν μια χαρά: η δουλειά έβγαινε πιο γρήγορα και χωρίς να σπάζουν τα νεύρα μας. Μιας και όμως το νέο PC είχε σαφώς αυξημένες δυνατότητες σε σχέση με το παλιό, αυτό σήμαινε ότι μπορούσε να «σηκώσει» παιγνίδια με πλούσια ρεαλιστικά γραφικά – συγκεκριμένα το «Call of Duty», ένα παιχνίδι με πολεμική θεματολογία για πολύ (σ.σ.: με το συμπάθιο) στρατόκαυλους ή για ανθρώπους που δεν βρίσκουν ουσία στη ζωή τους (κάτι ασύλληπτα χειρότερο από το να παίζεις τάβλι).

Στα γραφεία είχαμε λοιπόν έναν -όχι ιδιαίτερα συμπαθή- εξ’ Ελλάδος Εθελοντή Πενταετούς Υποχρεώσεως λοχία (πιο γνωστός σαν «ΕΠΥ»), ο οποίος ανακάλυψε το εν λόγω παιχνιδάκι στο PC και… Ω, Θεοί! Ξαφνικά οι δουλειές του λόχου πέρασαν σε δεύτερη μοίρα και το PC πέρασε στην απόλυτη διαχείριση του εν λόγω ΕΠΥ, ο οποίος σηκωνόταν από το PC μόνο όταν ήταν αναγκασμένος (και πάντα την τελευταία στιγμή).

Το τι βρισίδι έριχνε, το πάθος, ο ιδρώτας, έσφιγγε τα δόντια, γούρλωνε τα μάτια, λες και είχε flashbacks από τον πόλεμο του Βιετνάμ ένα πράμα! Η φασαρία από τα μανιασμένα κτυπήματα στα πλήκτρα που ακούγονταν μέχρι έξω, οι «Χριστο-παναγίες» που έκαναν όργια, οι «π..στηδες» και οι «π..τάνες» που του την έφερναν από πίσω και του χαλούσαν την αποστολή… τι να σας πω: η κατάσταση δεν απείχε πολύ από αυτή ενός ψυχοπαθή. Εννοείται ότι, όταν βρίσκονταν σε αυτή την κατάσταση έκστασης, φοβόταν πλάσμα του Θεού να του μιλήσει – ειδικά όταν έχανε και ειδικά όταν αναγκάζονταν να σηκωθεί από το PC για να κάνει μια δουλειά και έλεγε «όχι τώρα ρε π..στη μου!». Και καθώς έβγαινε από το γραφείο μουρμουρούσε «να δεις τι θα τους κάνω τους π..στηδες! Θα τους ξεσκίσω! Θα τους γ*μήσω τα πάτερα (και όλα τα θρησκευτικά τους σύμβολα μαζί)», εννοώντας, φυσικά, τους «εχθρούς» του στο παιγνίδι. Όλα αυτά, σε συνδυασμό με το «λουκ» που είχε (γυαλιά-καθρέφτες, στρατιωτικά μαντήλια στο πέτο, οκτάγωνα καπέλα - λες και θαρρούσε πως ήταν Αρχηγός στρατού στον πόλεμο του Ιράκ ένα πράμα), συνέθεταν μια εικόνα, τουλάχιστον… γραφική.

Βέβαια, όταν η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο, ο στρατιώτης που έφερε το PC αναγκάστηκε να το πακετάρει και να το πάρει πίσω στο σπίτι του. Μετά από μια-δυο μέρες και χωρίς ιδιαίτερα εμφανή συμπτώματα στέρησης, ο όχι ιδιαίτερα συμπαθής ΕΠΥ απλά επέστεψε στον όχι ιδιαίτερα συμπαθή εαυτό του.

ΦΩΤΟ: http://www.gamerscreensavers.com/Images/CALL-OF-DUTY-488.jpg
ΛΕΖΑΝΤΑ: Call of Duty: Τι ωραία να απελευθερώνεις το Ιράκ!

…Και οι Συγγενείς μου

* Ένας ξάδερφος μου περνά άπειρες ώρες παίζοντας World of Warcraft, σε σημείο που «είναι υποχρεωμένος» να ξενυχτά μέχρι πρωίας, για να συμβαδίζει με τη διαφορά ώρας των συμπαικτών του οι οποίοι βρίσκονται την Αμερική.

Γι όσους δεν ξέρουν, το «World of Warcraft» είναι ένας εικονικός κόσμος στυλ «φαντασίας» (με μάγους, νάνους, δρυΐδες, πολέμαρχους, κυνηγούς και πράσινα άλογα που πράττουν άλογα) όπου «πολεμιστές» -οι παίχτες- συναθροίζονται από όλο τον κόσμο και δημιουργούν ομάδες… Οι οποίες ομάδες, όπως εύκολα είναι αντιληπτό, κάνουν μάχες μεταξύ τους (μεταξύ άλλων δραστηριοτήτων).

Όπως λέγαμε λοιπόν, προφανώς σε κάποια φάση ο ξάδερφός μου με την ομάδα του έγιναν τόσο «εξπέρτ» στο παιγνίδι, που κέρδισαν σε ένα τουρνουά ένα ταξίδι στο εξωτερικό. Ο καημένος όμως δεν δικαιούταν να πάει επειδή ήταν ανήλικος (ΧΑΡ ΧΑΡ ΧΑΡ!)

* Έχω ένα άλλο ξάδερφο, ο οποίος από τον καιρό που τον θυμάμαι ήταν ιδιαίτερα… θελκτικός στα βιντεοπαιχνίδια. Το πρόβλημα είναι, ότι πριν εφτά-οκτώ χρόνια τα περισσότερα παιγνίδια πλούσιων γραφικών ήταν «περιορισμένα» στο κουτί τα οποία ήταν εγκατεστημένα… Οπόταν σε κάποια φάση, αναπόφευκτα θα επέρχονταν η στιγμή όπου ο παίχτης θα βαριόταν τη «μοναξιά» του και θα σηκώνονταν να κάνει κάτι άλλο. Όμως, με τα νέα δεδομένα της καθολικής διαθεσιμότητας του ευρυζονικού διαδικτύου, συνεπάγεται ότι όλο και περισσότερα online παιγνίδια πλούσια σε γραφικά, πληροφορίες και αριθμό συμμετεχόντων μπορούν να προσφερθούν σε παγκόσμια κλίμακα.

Πριν λίγα χρόνια πήγε στην Αμερική για σπουδές σε ένα τόπο που λέγεται «Αϊόβα», όπου οι θερμοκρασίες το χειμώνα φτάνουν μέχρι τους -30 βαθμούς κελσίου, αποκλείοντας τους φοιτητές εντός κοιτώνων για εβδομάδες. Τι πιο «ευνοϊκό» περιβάλλον για τέτοιου είδους «indoor activities»… σωστά μαντέψατε: «έδωκεν του τζιαι άψεν».

Ένα-δυο χρόνια αργότερα, όταν ήρθε στην Κύπρο για διακοπές, τόση ήταν η τρομάρα μου με το που τον είδα και αναπηδώντας φώναξα «ΟΥ ΘΚΙΑΟΛΕ ΜΑΥΡΕ!». Έμοιαζε περίπου όπως την ακόλουθη εικόνα…

ΦΩΤΟ: http://media.southparkstudios.com/crap/downloads/download.php?file_id=15764
ΛΕΖΑΝΤΑ: ΟΥ ΘΚΙΑΟΛΕ ΜΑΥΡΕ! (από: South Park – “Make Love, Not Warcraft” – επεισόδιο 147)

Δημοσιεύτηκε (όσο παράξενο κι αν φαίνεται) στην εφημερίδα "ΠΟΛΙΤΗΣ" εδώ - Κωδικός άρθρου: 816411 - 31/08/2008, Σελίδα: 92

Ορέστης Τριγγίδης

http://tringides.blogspot.com

Τι κάνεις εκεί ρε λουφαδόρε;

2008-08-21T18:43:00.002+03:00

Μιλώντας αόριστα για να διατηρήσουμε την ανωνυμία (και για να μη μας κάνουν μήνυση), ένας διευθυντής τμήματος μιας μεγάλης εταιρείας στην Κύπρο, προσέλαβε έναν ειδικό σε θέματα ασφαλείας δικτύου για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην εταιρεία. Η έγνοια του κουμπάρου ήταν κατά πόσο οι υπάλληλοι του την ώρα που αυτός κάθεται στο γραφείο του και δεν τους βλέπει, αν δουλεύουν με τους υπολογιστές, ή αν χασομερούν στο Ίντερνετ. Και αν χασομερούν, που χασομερούν; Διαβάζουν / Αποστέλλουν emails σε φίλους; Συνομιλούν με προγράμματα στυλ messenger; Τι κάνουν; Σε ποιες ιστοσελίδες πάνε; Πόση ώρα και τι κάνουνε εκεί; Τι κατεβάζουν; Και άλλα τέτοια.

Προφανώς ο μάστρος είχε τις υποψίες του: Μπορεί π.χ. όπως έκανε ξαφνικές εφόδους στους υπαλλήλους του αυτοί να τρόμαζαν «κάπως περισσότερο από το αναμενόμενο», μπορεί να νόμισε ότι τους τσάκωσε μερικές φορές «στα πράσα» την ώρα που έκαναν «click away» για να κλείσουν ένα «ύποπτο» παράθυρο, μπορεί να τους «σύλλαβε» καμιά φορά να χαμογελούν καθώς έβλεπαν στην οθόνη (πράγμα ασύλληπτο! ΠΩΣ γίνεται υπό κανονικές συνθήκες κάποιος να χαμογελά στη δουλειά;!;) και άλλα τέτοια ανασφαλή. Όπως και να είχε το πράμα, ο τόπος είχε τις δικές του ερμηνείες και τους δικούς του λόγους για να λάβει δράση.

Στο ζουμί: Σε αυτές τις περιπτώσεις η στρατηγική είναι περίπου η ίδια και αυτή ακολούθησε ο γνωστός μου - ως εξής: Χωρίς να δημιουργείται ανησυχία στους υπαλλήλους (ώστε να συνεχίσουν να ενεργούν όπως κάνουν πάντα υπό συνθήκες ρουτίνας) και χωρίς να ενημερώνεται κανείς για οτιδήποτε αλλαγές, εγκαθίστανται μερικά απλά προγμραμματάκια σε συστήματα «κλειδιά». Δηλαδή, με μια σύντομη επεξήγηση: τα προγραμματάκια αυτά εγκαθίστανται σε συστήματα όπου περνά όλο το Internet / Network traffic της επιχείρησης (π.χ. σε servers, gateways κλπ) και έπειτα καταγράφουν όλη την επικοινωνία («traffic») σε αρχεία («logs»). Παρόμοια προγράμματα μπορούν να εγκατασταθούν και σε email servers της εταιρείας (για πιο συγκεκριμένη έρευνα υπό ειδικά κριτήρια) καθώς και άλλα διαγνωστικά προγράμματα. Μετά από μια-δυο εβδομάδες, όλα τα logs και διαγνωστικά αποτελέσματα μαζεύονται από τον ειδικό, και υπόκεινται σε ευρηματική επεξεργασία (αποκλειστικά ή /και με τη βοήθεια άλλων ειδικών προγραμμάτων) και voila: ουσιαστικά και περιεχτικά αποτελέσματα που επεξηγούν την κατάσταση σε μορφή αναφοράς και στατιστικών.

Δεν θα κολλήσουμε σε τεχνικές λεπτομέρειες για το πώς ακριβώς διεξάχθηκε η έρευνα, σημασία έχουν τα αποτελέσματα. Και τα αποτελέσματα στην παρούσα ιστορία, ήταν τα εξής: Οι υπάλληλοι φέρονταν να ήταν ως επί το πλείστον καθαροί. Πέρα από κάτι messengers που έτρεχαν σε ορισμένους υπολογιστές, μερικά προσωπικά emails που αποστέλλονταν μέσω των λογαριασμών ηλ. ταχυδρομείου της εταιρείας και μερικά cnn.com, οι υπάλληλοι δεν φέρονταν να αποσπώνται πολύ από τη δουλειά τους, ούτε να κάνουν ιδιαίτερη χρήση downloads ή online videos και να χασομερούν, εκτός ίσως λίγο στο διάλλειμα τους, πράγμα που το δικαιούνται και αποτελεί φυσιολογική πράξη.

Τα αποτελέσματα όμως, υποδείκνυαν ότι υπήρχε μια εξαίρεση στο προσωπικό. Κάποιος ήταν ιδιαίτερα «ζαβολιάρης». Εν ώρα γραφείου, ο συγκεκριμένος υπάλληλος κατέβαζε ένα μεγάλο όγκο δεδομένων (φωτογραφίες και τέτοια) και μάλιστα από «άτακτες» ιστοσελίδες. Και όταν λέω «άτακτες» δεν εννοώ όπως τα «άτακτα μωρά», αλλά (φυσικά) πορνό. Gay πορνό.

Ποιος ήταν λοιπόν αυτός ο τύπος που εν ώρα εργασίας, ενώ οι άλλοι δούλευαν αυτός περνούσε το χρόνο του ευχάριστα με τον δικό του τρόπο; Ε λοιπόν εάν δώσετε τώρα βάση στον επίτιτλο αυτής της ιστορίας, εύκολα θα μαντέψετε ότι δεν ήταν κανένας άλλος από τον ίδιο τον διευθυντή που ο ίδιος προσέλαβε τον ειδικό για να διερευνήσει... Και σωστά αναρωτιέστε: Τι στο καλό (δεν) σκέφτονταν; Προφανώς νόμιζε ότι ο έλεγχος θα τους έπιανε όλους... εκτός απ’ αυτόν. Με λίγα λόγια, IQ παπουτσόσυκου που πιάστηκε στη δική του φάκα.

Μην περιμένετε να σας πούμε το τι επακολούθησε. Αν θέλετε την επίσημη εκδοχή: «αυτή η ιστορία δεν συνέβηκε ποτέ».

(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Πολίτης" -Κωδικός άρθρου: 811818 - 10/08/2008, Σελίδα: 76 εδώ)

Ορέστης Τριγγίδης

orestis@tringides.com , http://tringides.blogspot.com

«Computer», ή «Πορνο-μηχανή σε Μεταμφίεση»;

2008-06-19T01:54:00.003+03:00

Η ιδέα ότι κάποτε θα υπάρξει μια μηχανή στην υπηρεσία της ανθρωπότητας, η οποία θα μπορεί να ικανοποιεί όλες τις ερωτικές επιθυμίες προσφέροντας μία έκσταση από ηδονές, έχει ήδη εισηγηθεί από διάφορους «μελλοντολόγους». Άλλοι την φαντάστηκαν με συμβατικό τρόπο, δηλαδή, ως μία κάψουλα όπου θα μπαίνεις ολόκληρος μέσα και με μηχανές και πλαστικά εργαλεία που θα αναλαμβάνουν τα επί του έργου. Άλλοι την φαντάστηκαν ως ένα «ενεργειακό πεδίο», άλλοι ως «μία εικονική κατάσταση που όλα θα γίνονται μέσα στο μυαλό»…

Αυτή τη στιγμή, το πλησιέστερο πράγμα που υπάρχει ευρέως διαδεδομένο στις μάζες, είναι ο συνηθισμένος Ηλεκτρονικός Υπολογιστής. Η ερευνητική διεργασία που λαμβάνει χώρα ανά το παγκόσμιο, ώστε να ανακαλυφθούν ακόμα περισσότεροι δημιουργικοί τρόποι για να αξιοποιηθεί ο ταπεινός Υπολογιστής ώστε να εξυπηρετήσει τον αυτό σκοπό ακόμη πιο ρεαλιστικά, αποτελεί συλλογική προσπάθεια επιστημόνων, αλλά και «ινκόγκνιτο» ανεξάρτητων προσπαθειών από Τμήματα Υποστήριξης εταιρειών, IT Departments, μεμονωμένους υπαλλήλους και φυσικά, τους οικιακούς χρήστες.

Η στήλη, αντλώντας εμπειρίες αυτής της προσπάθειας από πλευράς Κύπρου, σας παρουσιάζει το τι γίνεται σχεδόν σε κάθε (ντε φάκτο ανδροκρατούμενο) χώρο όπου «μαντρίζονται πολλά computers και άνθρωποι μαζί»: είτε αυτός ο χώρος λέγεται «IT Department», είτε «Τμήμα Υποστήριξης», είτε, είτε, είτε.

Φωτιστείτε.

IMAGE: http://farm1.static.flickr.com/55/127493803_5160019fac_o.jpg ΛΕΖΑΝΤΑ ΜΙΚΡΗ: image by mrlerone

Το ανέκδοτο του «Απορρήτου των Δεδομένων»

Το σενάριο γνωστό: χαλά ο Υπολογιστής σας, τον παίρνετε εκεί που τον αγοράσετε για επισκευή, τον αφήνετε για να περάσετε μετά από μια-δυο μέρες για να τον παραλάβετε φτιαγμένο. Και βεβαίως, να είστε σίγουροι ότι το απόρρητο όλων των προσωπικών σας φωτογραφιών και αρχείων θα τύχουν όλο το σεβασμό που διακατέχει τον ηθικά άρτια επαγγελματισμό της εταιρείας, που ΟΥΔΕΠΟΤΕ θα εκμεταλλευόταν την απουσία σας για να δει και να αντιγράψει πράγματα που είναι μόνο για τα δικά σας μάτια. ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!! ΠΕ ΑΛΛΟ’ΝΑΝ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΜΠΟ!!!

Ιδού τι συμβαίνει συνήθως: με το που πάει το PC σας στο Τεχνικό Τμήμα, ο τεχνικός κάνει φύλλο και φτερό το δίσκο σας και ότι «ενδιαφέρων» φωτογραφία ή βίντεο βρει, κάνει πλάκα με τους συναδέλφους του («ΡΕΕΕ ΓΙΩΡΚΟ!! ΕΛΑ ΝΑ ΔΕΙΣ ΡΕ!! ΑΧΑΧΑΧΑ ΙΝΤΑ ΦΑΤΣΑ ΕΣΙΕΙ ΤΟΥΤΟΣ! ΕΝ ΤΕΛΕΙΑ ΠΠΟΥΛΙΝ ΟΛΑΝ! ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ») και μετά, εάν είναι αρκετά ενδιαφέρων, αντιγράφει το αρχείο. Ειδικά εάν είστε ευπαρουσίαστη κοπέλα, να είστε σίγουρες ότι πέφτει «σήμα» στο ανδροκρατούμενο Τεχνικό Τμήμα για τα κάλλη σας («Ρε! Ρε Γιώρκο,, τούτο το PC έφερεν το μια… Α ΜΑΝΑ ΜΟΥ, ΜΑΝΑ ΜΟΥ!! Τέλειωνε ρε, άνοιξε το γλήορα να δούμεν αν έχει καμιά φωτογραφία της… ξέρεις!»).

Ένας φίλος που έκανε αυτή τη δουλειά, μοιράζεται μια ενδιαφέρουσα ιστορία:

Μια μέρα στη δουλειά, έρχεται μία θεογκόμενα-δηλητήριο με τον υπολογιστή της ο οποίος χάλασε και ούτε καν ξεκινούσε. Οπόταν, με παρακάλεσε να τον επισκευάσω το συντομότερο δυνατόν. Με το που φεύγει, έπιασα δουλειά… Δεν άργησα να βρω το πρόβλημα, ο υπολογιστής ξεκίνησε κανονικά, όλα καλά. Εκεί που χάζευα στα «My Documents» της, ανοίγω τον φάκελο με τις φωτογραφίες. ΩΩΩΩΠ! Τζακ-ποτ! Δεκάδες γυμνές φωτογραφίες της ίδιας σε διάφορες φάσεις αναδιπλώνονταν μπροστά μου. Σε ταχύτητα ρεκόρ, οι συνάδελφοι εκεί πέρα χίμηξαν να δουν, αλλά έκαναν τόση πολλή φασαρία που το έκλεισα.

Αργότερα εκείνην την ημέρα, χτύπησε το τηλέφωνο και με ζήτησαν. Ήταν αυτή και με ένα σοβαρό και ήρεμο ύφος μου είπε: «Κοίταξε, στον υπολογιστή που σας έφερα για επισκευή, υπάρχουν κάποιες φωτογραφίες δικές μου οι οποίες είναι πολύ, πολύ προσωπικές. Ξέρω ότι πολύ εύκολα μπορείτε να ανακατώσετε και να τις δείτε. Δεν με πειράζει αν τις δεις εσύ, αλλά, σε παρακαλώ, είναι ιδιαίτερα προσωπικές και θα σε παρακαλούσα πολύ να μην διαρρεύσουν σε όλο τον κόσμο, επειδή το περιεχόμενο είναι πολύ ευαίσθητο, να μην έχουμε ιστορίες». Η ευθύτητα, η ψυχραιμία της και η στάση της που έδειχνε πως ούτε μασούσε και ούτε κώλωνε για τίποτα, ήταν απλά επιβλητική. Εάν αυτή η (εξ’ Ελλάδος) γυναίκα είχε αρχίδια, θα ήταν από ατσάλι. Όμως, αντέγραψα τις φωτογραφίες της, για δική μου χρήση.

IMAGE: http://farm1.static.flickr.com/140/322017177_a8a373951a_o.jpg ΛΕΖΑΝΤΑ ΜΙΚΡΗ: image by jenschapter3

«Βοήθεια! ο Server Πνίγεται!» (από τι, άραγε;)

Από τις πολλές μεγάλες εταιρείες που είχα τριβή, εύκολα διαπιστώνει κανείς το εξής παρόμοιο μοτίβο: Σε κάθε ανδροκρατούμενο εργαστήρι ή IT department, υπάρχει ένα μικρό, κοινό μυστικό, μεγέθους πολλών, πολλών gigabytes. Είναι ένας (όχι πολύ εμφανής) δικτυωμένος υπολογιστής, όπου εκεί αποθηκεύονται όλα τα καλούδια του department: ταινίες, προγράμματα, παιγνίδια… Όλα αυτά (φυσικά), παράνομα κατεβασμένα χρησιμοποιώντας την πολύ γρήγορη σύνδεση της εταιρείας, ασταμάτητα εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο. Ευνόητο ότι το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών των δεδομένων είναι τσόντες.

Έτσι, όλοι οι κατεργαραίοι χρησιμοποιούν τον ίδιο υπολογιστή και σύνδεση και ο καθένας βάζει «παραγγελιές» για το τι θέλει να κατεβάσει, που φυσικά μοιράζεται με όλους.

Τι γίνεται όμως όταν κάτι πάει λάθος;

Το τηλεφώνημα ήταν για ΄μένα. Ήταν από μια (γνωστή και ευυπόληπτη) θυγατρική εταιρεία του (γνωστού και ευυπόληπτου) οργανισμού όπου δούλευα: «Γιώργο! Έλα γρήγορα και ο server (ο κεντρικός υπολογιστής) δεν δουλεύει!! Γρήγορα, επείγων!». Τσακίζομαι εγώ να πάω, φτάνω, πάω στον server που είχε το πρόβλημα και διαπιστώνω ότι πράγματι σέρνονταν, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να διεκπεραιώσει τον απαιτούμενο όγκο επεξεργασίας. Δεν άργησα να διαπιστώσω, ότι ο λόγος που ο server έπασχε από τέτοιο άσχημο κόλλημα, ήταν επειδή ο σκληρός δίσκος είχε γεμίσει με πορνο-ταινίες, με αποτέλεσμα το σύστημα να φρακάρει. Ρίχνω μια ματιά εκεί γύρω: όλοι οι υπάλληλοι έκαναν την πάπια… Με είχαν φέρει εμένα τον μαλάκα να τους το φτιάξω επειδή κανένας δεν είχε τα κότσια να χειριστεί την κατάσταση.

Το πρόβλημα λύθηκε με το που απλά έσβησα όλες τις τσόντες, ο δίσκος ελευθερώθηκε και επανεκκίνησα το σύστημα. Εκνευρισμένος που έκοψα μέσα στη κίνηση και διέκοψα από πιο σημαντικές δουλειές μόνο και μόνο για να έρθω να σβήσω τις τσόντες τους, τους συμβούλεψα φιλικά «άλλη φορά να μην γεμίζουν το δίσκο με άχρηστα files για να μην κολλά το σύστημα». Μου είπαν ένα ξερό «Εντάξει», λες και δεν έγινε τίποτα.

Δυο-τρεις βδομάδες μετά, δέχομαι τηλεφώνημα από την ίδια (κατά τα άλλα, γνωστή και ευυπόληπτη) εταιρεία, με τον ίδιο πανικό: ότι «πάλι χάλασε ο server – Γρήγορα χανόμαστε!». Τσακίζομαι να πάω. Φτάνω, δέχομαι τα παράπονα ότι «μα πάλι χάλασε!», «τι είναι αυτά!», «δεν μπορούμε να δουλέψουμε!», λες και έφταιγα εγώ. Επιθεωρώ τον server και έκπληκτος διαπιστώνω ότι οι ηλίθιοι ΠΑΛΙ είχαν γεμίσει το server με τσόντες με αποτέλεσμα να τον κωλώσουν! Και φυσικά, όλοι την πάπια. Θύμωσα πολύ που με έφεραν ξανά κακήν κακώς για αυτή τη βλακεία (και για το ότι έκαναν τις αθώες περιστέρες που έπεσαν θύματα της «κακής τεχνολογίας»), οπόταν μόλις έσβησα για ακόμη μια φορά τις τσόντες τους και έφτιαξα το σύστημα, λέω στον διευθυντή τους: «Άκου να σου πω: Εάν με ξαναφέρετε κακήν κακώς επειδή εσείς θέλετε να ξεχειλίζετε το server σας με τσόντες και μετά να παίζουν ούλλοι πελλόν, θα έρθω, και όχι μόνο θα σας τα σβήσω ΟΛΑ -τσόντες, αρχεία και το σύστημα μαζί-, αλλά θα σας κάνω αναφορά στο Συμβούλιο πάνω, και θα πάτε όλοι πακέτο. Δεν θα χάνω εγώ την ώρα μου για τις βλακείες σας, κατάλαβες;». Μάλλον πρέπει να κατάλαβε, επειδή δεν με ξανακάλεσαν.

IMAGE: http://farm3.static.flickr.com/2275/1541963654_ec81c450e0_o.jpg ΛΕΖΑΝΤΑ ΜΙΚΡΗ: image by adactio

«Άλλη Φορά, Καλύτερα να Σκάσεις»

Τον καιρό που ήμουν φοιτητής, για να απασχολούμαι με κάτι τα καλοκαίρια που δεν είχα μαθήματα, έμπαινα σε καμιά εταιρεία πληροφορικής για περίπου ένα-δυο μήνες. Εκείνον τον Αύγουστο θυμάμαι η ζέστη ήταν ιδιαίτερα αφόρητη, κανείς δεν είχε ιδιαίτερη όρεξη να δουλέψει, η δουλειά ήταν χαλαρή και τα πρότζεκτ ουσιαστικά τελειωμένα.

Μια μέρα ήμουν στο γραφείο των προγραμματιστών / αναλυτών και εκεί που μια χαρά δεν κάναμε τίποτα, ξαφνικά ένας λέει «Ε, άμα πια! Άντε να βάλουμε καμιά τσόντα στο διαδίκτυο να δούμε!».

Ο τύπος πρέπει στην αρχή να ψιλο-αστειευότανε, επειδή αναζητούσε με τη λέξη κλειδί «Free Porn», που όλοι ξέρουν οτιδήποτε άλλο από «δωρεάν» αποτελέσματα θα σου βγάλει: όλοι θέλουν λεφτά. Όμως, όταν άρχισε να ανοίγει σελίδες από δω κι από κει και να λέει «φτου! Θέλει λεφτά!», «κι τούτος, ο ψεύτης, θέλει λεφτά τελικά», κατάλαβα ότι ο τύπος σοβαρά ήθελε να δει πορνό, απλά δεν ήξερε μια δωρεάν ιστοσελίδα και δεν ήξερε που να ψάξει.

Τότε εγώ, σαν νέος και άμυαλος που ήθελε να δείξει «καλή θέληση» για βοήθεια, του είπα «Αν θες δωρεάν τσόντες, να μπεις σε αυτή τη διεύθυνση που είναι όλα δωρεάν». Όχι μόνο μπήκε, αλλά άνοιγε τη μια φωτογραφία μετά την άλλη και φώναζε στους άλλους από τα διπλανά γραφεία «ΡΕ! ΡΕ! Ελάτε να δείτε!». Πριν το πάρω χαμπάρι, είχαν μαζευτεί στο γραφείο τρεις-τέσσερεις προγραμματιστές ηλικίας σαράντα χρονών περίπου (ένδειξη ότι οι γυναίκες τους στο σπίτι δεν τους άφηναν να τσιλημπουρδίζουν στο διαδίκτυο) και έκαναν πανηγύρια. Κάπου εκείνη τη στιγμή άρχισα να μετανιώνω για την όχι-τόσο-σοφή εισήγησή μου.

Μέχρι που πλακώνει μέσα το αφεντικό «Ρε; Τι κάνετε όλοι εδώ ρε;». Αντί όμως να το κλείσουν στα γρήγορα και να τελειώσει το θέμα εκεί, όπως ανέμενα να πράξουν, οι αθεόφοβοι του λεν:

- «Που ‘σαι αφεντικό! Έλα και εσύ να δεις πράμα! Είδες τι ωραία μωρά; Ω ρε πράματα!».

- «ΡΕ ΣΕΙΣ!, δεν ντρέπεστε να δείχνετε τέτοια πράγματα του παιδιού; Θα τον διαφθείρετε!»

- «Ποιος, “εμείς” ρε φίλε, αυτός μας δείχνει!», υποδεικνύοντας εμένα, «αυτός μας έδωσε την ιστοσελίδα»!

- «Αυτός;…»

Άλλη φορά θα σκάζω, ήταν το μάθημα της ημέρας.

Ορέστης Τριγγίδης

orestis@tringides.com | http://tringides.blogspot.com

Μόνο για Geeks: Απόκρυφες Γλώσσες Προγραμματισμού

2008-04-03T11:35:00.003+03:00

Esoteric Programming Languages – You just can’t handle them.

Ετούτη τη στιγμή σταματούν να διαβάζουν τις γραμμές αυτές περίπου το 95% των ανθρώπων που δεν ασχολούνται με την Επιστήμη της Πληροφορικής. Και από το εναπομένων 5%, μακάρι το 0,1% θα συνεχίζει να διαβάζει πέραν της εισαγωγής. Καλά το καταλάβατε: οι απόκρυφες γλώσσες προγραμματισμού είναι για ανθρώπους που βρίσκονται στην λεπτή γκρίζα ζώνη μεταξύ της «φιλομαθείας για τα πάντα» (GEEKS!) και της παντελούς απουσίας ζωής (SUPER GEEKS!). Και στο κάτω-κάτω, πως μπορείς να σκοτώσεις αυτό που δεν έχει ζωή; Το μόνο που ξέρω είναι ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα θέμα το οποίο είναι ενδιαφέρων για ουσιαστικά έναν στους δυο χιλιάδες ανθρώπους και επίσης, ότι σίγουρα έχει πιο ενδιαφέροντα άρθρα στο παρών StudentClick για σας να διαβάσετε. (σ.σ.: Κατ’ ακρίβεια, είχαμε ήδη ένα κυρίως άρθρο για την παιδική πορνογραφία στο διαδίκτυο – ένα θέμα που σίγουρα είναι πιο ενδιαφέρον και επίκαιρο από αυτό – αλλά το κόψαμε επειδή ήταν πολύ μεγάλο και κουραστικό. Οπόταν, esoteric programming languages it is! Ahoy me lads!).

Τι στο καλό είναι οι «Απόκρυφες Γλώσσες Προγραμματισμού» και γιατί, για όνομα του Θωρ, υπάρχουν;

Λοιπόν, πολύ απλά κάποιοι έχουν πάρα πολύ ελεύθερο χρόνο στη ζωή τους καθώς και αρκετά παράξενη αίσθηση του «χιούμορ», ώστε να χρησιμοποιήσουν τις γνώσεις τους στην κατασκευή Γλωσσών Προγραμματισμού (τις οποίες γνώσεις απέκτησαν με πολύ χρόνο, μόχθο και στέρηση κοινωνικής ζωής), για να δημιουργήσουν γλώσσες προγραμματισμού που σπρώχνουν στα άκρα τόσο την επιστήμη κατασκευής γλωσσών προγραμματισμού, τόσο και τη λεπτή γραμμή που χωρίζει το «χιούμορ», τη δημιουργία και την παράνοια.

Με άλλα λόγια, να κατασκευάζουν γλώσσες προγραμματισμού που είναι τόσο δύσκολες, τόσο δύστροπες, τόσο δυσνόητες που πολύ απλά είναι αδύνατον για κάποιον άνθρωπο με υγιή ψυχοσύνθεση να τις χρησιμοποιήσει για καθημερινές προγραμματιστικές ανάγκες.

Γιατί τις κατασκευάζουν; Για την πλάκα (αυτό παίζεται), για την απόδειξη κάποιας περιθωριακής θεωρητικής υπόθεσης, είτε απλώς για να αποδείξουν ότι «ΝΑΙ ΡΕ ΚΑΡΙΟΛΗ! ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΕΚΑΝΑ!». Α, και μην ξεχνάμε ένα μεγάλο βαθμό αθκιασερωσύνης και αμφιβόλου ψυχικής ισορροπίας (σ.σ.: για να μην παρεξηγούμαστε, αστειεύομαι –κάπως– για τα περί «αμφιβόλου ψυχικής ισορροπίας» - δεν προσβάλλουμε τους ανθρώπους επειδή τη βρίσκουν με διαφορετικούς τρόπους).

Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, η αρχική πρόθεση της δημιουργίας αυτών των γλωσσών, δεν είναι η υιοθέτηση τους ως λειτουργικά εργαλεία καθημερινής χρήσης, παρά μάλλον η διαφοροποίησή τους από το τι νοεί το ευρύ κοινό ως «γλώσσα προγραμματισμού». Κατ’ ακρίβεια, ο σχεδιασμός αυτών των γλωσσών προσδοκεί στο να τις κάνει πιο δύσκολες, αφαιρώντας ή αντικαθιστώντας στοιχεία και χαρακτηριστικά που συνηθίζονται σε mainstream γλώσσες (ίδετε απόκρυφη γλώσσα Whitespace, όπου δεν χρησιμοποιεί καθόλου χαρακτήρες παρά μόνο space, tab και enter). Ασχέτως όμως, οι γλώσσες αυτές δουλεύουν μια χαρά, μέχρι των δυνατοτήτων που σχεδιάστηκαν βέβαια, ορισμένες εξ’ αυτών σε λειτουργικά επίπεδα αντάξια «κανονικών» γλωσσών προγραμματισμού.

Οπόταν, πέρα από τη συγκεκριμένη κάστα αποτελούμενη από hackers, χομπύστες (!) και φιλομαθών (geeks) οι οποίοι δημιουργούν και ασχολούνται με αυτές τις γλώσσες, οι πλείστοι υπόλοιποι ημών μπορούμε απλά να βλέπουμε και να θαυμάζουμε (ή να απορούμε αναλόγως), αναλογιζόμενοι «για δες, και όμως δουλεύει!».

Και επειδή ίσως κάποιοι από τους τεχνικούς όρους να μην είναι κατανοητοί σε όλους, ας δούμε μερικά παραδείγματα αυτών των γλωσσών, το σκεπτικό τους (μπρρρ!!) και δείγμα από τον κώδικά τους (δειγματικά προγράμματα «Hello World»).

HEllO WORld!

Brainfuck

Μια γλώσσα που αγνοεί οτιδήποτε εκτός από τις οχτώ διαταγές που χρησιμοποιεί (> < + - . , [ και ]) και ένα απλό προγραμματάκι που να τυπώνει «Hello World!» στην οθόνη του υπολογιστή να είναι κάπως έτσι:…

++++++++++[>+++++++>++++++++++>+++>+<<<<-]>++.>+.+++++++..+++.>++.<<+++++++++++++++.>.+++.------.--------.>+.>.

…τότε ουδεμία απορία πρέπει να έχετε για το λόγο της ονομασίας της!

Η γλώσσα κατασκευάστηκε το 1993 από τον Urban Müller με πρόθεσή να δημιουργήσει μια γλώσσα όπου να χρειάζεται ένα πολύ (πολύ) μικρό compiler (μεταγλωττιστή). Με την γλώσσα να είναι τόσο πολύ «υπολογιστικά ευανάγνωστη», δεν χρειάζεται ένα μεταγλωττιστή μεγαλύτερο από μισό kilobyte (1/2000 Mebabyte!). Για υπολογιστές ίσως να είναι «ευανάγνωστη», αλλά για ανθρώπους είναι όπως η ονομασία της: BRAIN FUCK!

Whitespace

Εάν η Brainfuck σας φάνηκε ακραία, δείτε αυτή. Ίσως να μην το γνωρίζατε, αλλά το enter, το space και το tab αντιστοιχούν σε ξεχωριστούς χαρακτήρες, το ίδιο όπως αντιστοιχεί π.χ. σε ένα άλλο πλήκτρο του αλφαβήτου που υπάρχει στο πληκτρολόγιό σας. Το space, το enter και το tab, μπορεί να είναι διαφορετικοί χαρακτήρες, αλλά οπτικά να φαίνονται τα ίδια ως «χαρακτήρες λευκού διαστήματος» («white space characters»). Λοιπόν, η γλώσσα Whitespace χρησιμοποιεί αποκλειστικά αυτούς τους τρεις χαρακτήρες, αγνοώντας ουσιαστικά οτιδήποτε ορατό κείμενο!

Παραδόξως, αυτό προσδίδει στη Whitespace μία ενδιαφέρουσα ιδιότητα: να μπορεί το ίδιο πρόγραμμα να είναι συμβατό και με whitespace και με οποιαδήποτε άλλη γλώσσα προγραμματισμού. Αυτό είναι εφικτό, επειδή κάνοντας το αντίθετο από ότι κάνει μια «κανονική» γλώσσα προγραμματισμού (που αγνοεί τους λευκούς χαρακτήρες), το ίδιο κείμενο του προγράμματος μπορεί να εμπεριέχει μια «κανονική» γλώσσα προγραμματισμού, αλλά στους λευκούς χαρακτήρες του κειμένου να εμπεριέχονται οι διαταγές της Whitespace. Εάν αυτό δεν είναι cool, τότε δεν ξέρω τι είναι!

Piet

Η γλώσσα αυτή παίρνει το όνομά της από τον Ολλανδό ζωγράφο Piet Mondrian, σημαντικός εκφραστής την γεωμετρικής αφηρημένης τέχνης κατά τις πρώτες δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα. Πολλοί μάλλον θα έχετε δει αυτό το γνωστό πίνακά του:

Image: http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/7/72/Mondrian_CompRYB.jpg

Η Piet λοιπόν είναι μια γλώσσα προγραμματισμού που δεν χρησιμοποιεί καθόλου κείμενο. Χρησιμοποιεί χρώματα. Με συνδυασμό 20 χρωμάτων, ένα πρόγραμμα γραμμένο (ή μάλλον, ζωγραφισμένο) στην Piet, περισσότερο μοιάζει με πίνακα παρά με διαταγές προγράμματος. Δημιουργικά έξυπνο, δεν συμφωνείτε;

Image: http://alpie.net/blog/images/20070529/piet.gif το «Hello World» πρόγραμμα σε Piet. © Thomas Schoch

INTERCAL

Οι διαταγές σε μία γλώσσα προγραμματισμού είναι ευθείς, κοφτές, ρητές και εκτελούνται από τον μεταφραστή χωρίς καμιά αντίρρηση. Κάτι δηλαδή όπως το στρατό. Και επειδή ακριβώς όλοι μισούμε το στρατό (δεν μας αρέσει να μας διατάζουν «ΚΑΜΕ», «ΣΤΑΜΑΤΑ», «ΚΑΜΝΕ ΩΣΠΟΥ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΚΑΝΕΙ», «ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΜΕΙΣ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ»), οι κύριοι Don Woods και James M. Lyon, τότε μαθητές του πανεπιστημίου Princeton, αποφάσισαν ότι έπρεπε να φτιάξουν μία γλώσσα προγραμματισμού που να μην ανέχονταν αυτή τη συμπεριφορά!

Οπόταν, εάν τύχει ποτέ να προγραμματίζετε σε INTERCAL, να μην ξεχνάτε να γράφετε «PLEASE» κάθε λίγο, ειδάλλως ο μεταφραστής θα προσβαλθεί και θα σας κάνει παράπονο. Εάν όμως χρησιμοποιείτε πολύ «PLEASE», τότε ο μεταφραστής θα καταλάβει την υποκριτική ευγένειά σας και επίσης θα σταματήσει να δουλεύει. Επίσης οι κοφτές διαταγές πρέπει να είναι πιο φιλολογικά ευχάριστες: δηλαδή «READ OUT» αντί σκέτο «READ» και «GIVE UP» αντί «.», ή «}», ή «END».

Σκεφτείτε το λίγο: στο μέλλον όπου η ρομποτική θα φτάσει σε πιο ανεπτυγμένα επίπεδα, μπορεί εάν πείτε απότομα του ρομπότ «Κάνε μου ένα φραπέ», να αρνηθεί και να σας απαντήσει «Άντε και γαμήσου κρεατό-κολε άνθρωπε! Τι νόμισες ότι είμαι για να μου μιλάς έτσι; Δούλος σου; Τράβα και κάντο μόνος σου πριν πάω στη συντεχνία!».

Shakespeare και Chef

Είναι κρίμα εμείς οι engineers που λόγω της φύσεως της ιδιότητας μας δεν μπορούμε να είμαστε τόσο σχετικοί με τις φιλολογικές τέχνες. Και δυστυχώς ο προγραμματισμός απαραίτητα πρέπει να χρησιμοποιεί ένα σχετικά περιορισμένο λεξιλόγιο από διαταγές και απλοϊκά κατανοητή γραμματική… τι ρηχό! Και γι αυτό ακριβώς το λόγο, κάποια παλικάρια από τα κρύα της Σκανδιναβίας αποφάσισαν ότι αυτό έπρεπε να αλλάξει και εγένετω η Shakespeare, με δομή και γλώσσα από τον μεγάλο κλασσικό! Ιδού το «Hello World» (απόσπασμα, επειδή το Hello World πρόγραμμα στη Shakespeare μπορεί να είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟ σε σχέση με άλλες γλώσσες που μπορεί να είναι μόνο μια γραμμή):

Romeo, a young man with a remarkable patience.

Juliet, a likewise young woman of remarkable grace.

Ophelia, a remarkable woman much in dispute with Hamlet.

Hamlet, the flatterer of Andersen Insulting A/S.



                   Act I: Hamlet's insults and flattery.

                   Scene I: The insulting of Romeo.

[Enter Hamlet and Romeo]

Hamlet:

You lying stupid fatherless big smelly half-witted coward! You are as

stupid as the difference between a handsome rich brave hero and thyself!

Speak your mind!

You are as brave as the sum of your fat little stuffed misused dusty

old rotten codpiece and a beautiful fair warm peaceful sunny summer's

day. You are as healthy as the difference between the sum of the

sweetest reddest rose and my father and yourself! Speak your mind!

You are as cowardly as the sum of yourself and the difference

between a big mighty proud kingdom and a horse. Speak your mind.

Speak your mind!

[Exit Romeo]

                   Scene II: The praising of Juliet.

[Enter Juliet]

Hamlet:

Thou art as sweet as the sum of the sum of Romeo and his horse and his

black cat! Speak thy mind!

[Exit Juliet]

…

Το ίδιο ισχύει και για τη Chef, μία γλώσσα προγραμματισμού όπου η γραμματική της και οι διαταγές κάνουν τα προγράμματα γραμμένα σε Chef να μοιάζουν με συνταγές μαγειρικής! ΜΜΜ!

Ιδού:

Hello World Souffle.

 Ingredients.

 72 g haricot beans

 101 eggs

 108 g lard

 111 cups oil

 32 zucchinis

 119 ml water

 114 g red salmon

 100 g dijon mustard

 33 potatoes

 Method.

 Put potatoes into the mixing bowl.

 Put dijon mustard into the mixing bowl.

 Put lard into the mixing bowl.

 Put red salmon into the mixing bowl.

 Put oil into the mixing bowl.

 Put water into the mixing bowl.

 Put zucchinis into the mixing bowl.

 Put oil into the mixing bowl.

 Put lard into the mixing bowl.

 Put lard into the mixing bowl.

 Put eggs into the mixing bowl.

 Put haricot beans into the mixing bowl.

 Liquefy contents of the mixing bowl.

 Pour contents of the mixing bowl into the baking dish.

 Serves 1.

Λοιπόοοον, επειδή νιώθουμε ότι αρκετά φάγαμε από το χρόνο σας και την υπομονή σας (και σελίδες του περιοδικού – μην ξεχνιόμαστε!), αφήνουμε αυτό το… intriguing θέμα ως εδώ. Υπάρχουν αρκετές απόκρυφες γλώσσες προγραμματισμού, εμείς σας δείξαμε μόνο μερικές. Στο άρθρο για τα LOLCATS που θα βρείτε στο παρών StudentClick, θα δείτε ακόμη μία που χρησιμοποιεί… δεν σας λέω, να πάτε να διαβάσετε.

Ορέστης Τριγγίδης

orestis@tringides.com

blog: http://tringides.blogspot.com

LOLCAT! 5 + 1 Ιστοσελίδες με… Γάτους. Πρρρρρ!

2008-01-31T00:19:00.000+02:00

Ο καλύτερος φίλος του κομπιουτερά.

Εάν μόλις σκεφτήκατε ότι «ώσπου πάει τούτο το ‘πέντε-συν-ένα’ γίνεται όλο και πιο ασυνάρτητο» τότε είστε σχεδόν σωστοί… NOT!

Γιατί;

Τι σχέση έχουν οι γάτοι με την Πληροφορική; Αν το σκεφτείτε λίγο, οι γάτοι είναι το πιο αντιπροσωπευτικό - κατάλληλο κατοικίδιο ζώο για τον στερεότυπο «κομπιουτερά» (GEEK) που έχει τη μούρη του κολλημένη στην οθόνη του υπολογιστή πολλές ώρες κάθε μέρα. Επειδή, σε αντίθεση π.χ. με τους σκύλους, οι γάτοι είναι πιο ανεξάρτητα ζώα, οπόταν ο φίλος κομπιουτεράς δεν χρειάζεται να αφήσει στιγμή το αγαπημένο του χαζοκούτι για να πάρει π.χ. τον γάτο βόλτα για να κάνει την ανάγκη του. Ο γάτος την κάνει από μόνος του όποτε θέλει, και τα θάβει ύστερα κι’όλας (έτσι ο φίλτατος κομπιουτεράς γλυτώνει και το χρόνο για να καθαρίζει).

Ένας γάτος δεν απαιτεί πολλή ώρα ή ιδιαίτερη προσοχή για παιχνίδι, μπορεί κάλλιστα να κοιμάται με τις ώρες όπου του κάτσει και όποτε γουστάρει, να καθαρίζεται μόνος του, να γυρίζει όπου θέλει και όποτε θέλει, ποτέ δεν θα ακούσετε παράπονα από το γείτονα ότι επιτέθηκε στο μωρό του… Βασικά το μόνο που θέλει από σας είναι φαί, μια γωνιά για να κοιμάται και μια μπάλα ή άλλο παιχνίδι για να παίζει όταν δεν γυρίζει από δω και από κει.

Είναι ουσιαστικά το ιδεώδες κατοικίδιο για κάποιον που βάζει όλες του τις ευθύνες και υποχρεώσεις στην πάντα (π.χ.: γκόμενα/ο, κοινωνική ζωή, δουλειές του σπιτιού, μαθήματα, πληρωμές λογαριασμών, προσωπική υγιεινή, γάμους και κηδείες) και προτιμά να αφήνεται να ζει στον (πολύ πιο ενδιαφέρον και συναρπαστικό από τον πραγματικό κόσμο) κόσμο του διαδικτύου, των μαραφετιών και των παιχνιδιών. Ο γάτος μπορεί απλά να κοιμάται ήσυχα δίπλα από το ζεστό αέρα που εξαερίζει ο υπολογιστής, να παίζει με τα σύρματα, ή να κάνει πλάκα με το να ενοχλεί τον αναισθητοποιημένο αποχαυνωμένο κομπιουτερά.

Meta (προφέρεται «μέττα») και LOLCAT

Αγνοήστε τον άνω τίτλο. Όπως και να ‘χει λοιπόν, το σενάριο ευνόητο: Κάποιοι φιλόζωοι από την ευγενή τάξη των Geeks πήραν το πράμα παρακάτω και σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα ένα καινούριο internet φαινόμενο δημιουργήθηκε: lolcat («laughing out loud cat»).

Πως γίνεται ακριβώς (Geek λέξεις-κλειδιά με ΚΕΦΑΛΑΙΑ): Ένας GEEK φωτογραφίζει το γάτο του σε αστεία (;) πόζα με τη ΨΗΦΙΑΚΗ μηχανή. Μετά ΠΕΡΝΑ τη φωτογραφία στο PHOTOSHOP. Σκέφτεται μια «ΑΣΤΕΙΑ-GEEK» λεζάντα που να ταιριάζει με τη πόζα του γάτου, συνήθως παρμένη από τη GEEK POPULA R CULTURE (π.χ. ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ, STAR WARS, GEEK HUMOR, GAMING HUMOR κλπ). Τοποθετεί τη λεζάντα στη φωτογραφία επίτηδες με ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΗ γραμματοσειρά (π.χ. IMPACT, ή COMIC SANS SERIF) και (απαραίτητα) σε l33t («leet») προφορά με GEEK ΣΥΝΤΟΜΟΓΡΑΦΙΕΣ και επίτηδες ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΑ Αγγλικά και σημεία στίξεως. Έπειτα κάνει τη φωτογραφία WEB OPTIMIZED, τη κάνει UPLOAD σε μια ιστοσελίδα για LOLCATS (ίδετε παρακάτω), ώστε αυτός και χιλιάδες άλλοι geeks να σπάνε πλάκα, να σχολιάζουν ο ένας το lolcat του άλλου, να ΑΠΑΝΤΟΥΝ με ένα νέο META-lolcat κοκ.

WTF? (What the F*ck indeed)

Υποπτεύομαι ότι υπάρχει μία καλή πιθανότητα ορισμένοι από σας να αναρωτηθήκατε «τι είναι όλες αυτές οι μαλακίες;». Σε αυτή τη περίπτωση λοιπόν, ξεχάστε το τι ειπώθηκε στο προηγούμενο μέρος – έτσι κι αλλιώς ήταν GEEK πληροφορίες, άχρηστες για τους μη-Geek (δηλαδή για αυτούς που έχουν ζωή).

Πιο λιανά λοιπόν για τους μη-Geek αναγνώστες μας (περίπου το 97% του κόσμου): Ιστοσελίδες με γάτους. Περίπου πέντε (συν μία). Χαριτωμένοι Γάτοι. Αστείες Φωτογραφίες. Σας κάνουν να γελάτε. Σε όλους αρέσουν οι γάτοι. Δείτε τες. Comprendez? Sí? Bueno… ¡Vamos a bailar!

www.icanhascheezburger.com

Yes, you can. Δεν είναι απαραίτητο να συνεισφέρετε με το να στείλετε τις δικές σας «δημιουργίες» - χρησιμοποιώντας το «The awesum Cheezburger Factory» μπορείτε να γράψετε τις δικές σας ατάκες σε ήδη υπάρχουσες κενές φωτογραφίες. Το αποτέλεσμα περνά από ανοικτή ψηφοφορία (ναι παρακαλώ, αθκιασερωσύνη) και αναλόγως προάγεται στην κυρίως γκαλερί.

www.katurday.com

Every day is Catarday!

www.lolnin.com

Οι άνθρωποι μιμούνται τα ζώα – το industrial rock συγκρότημα Nine Inch Nails σε lolcat φάση.

www.ratemykitten.com

Πασιφανές.

www.lolcode.com

Αχά! Αυτό είναι ενδιαφέρον. Κάποια παλικάρια φτιάξανε μια γλώσσα προγραμματισμού αποτελούμενη αποκλειστικά από lolcat / L33t σύνταξη. Για όσους κατέχουν από προγραμματισμό, ιδού το «Hello World» πρόγραμμα (ή «HAI WORLD» στην προκειμένη περίπτωση) γραμμένο σε lolcode:

HAI

CAN HAS STDIO?

VISIBLE "HAI WORLD!"

KTHXBYE

Η lolcode είναι γλώσσα Ανοικτού Κώδικα και όποιος (πολλά αθκιασερός) θέλει, μπορεί να συνεισφέρει στην περεταίρω ανάπτυξή / επέκτασή της.

Ακόμα πιο εξωφρενικό γεγονός είναι ότι υπάρχει και .NET προσαρμογή της lolcode (!). Μάλιστα η Microsoft την παρουσίασε στο εκπαιδευτικό συνέδριο TechEd 2007 (ω ναι! «MS Cheezburger Studio 2007», τελικά κάποιοι στη Microsoft έχουν χιούμορ!).

Και το τελευταίο

www.lolcatbible.com

Η Βίβλος (Παλαιά και Καινή Διαθήκη) μεταφρασμένη σε lolcat. Δειγματικά παραθέτουμε από το Κατά Ματθαίου: «Now, teh burth of teh Christ was liek dis: After Marry and Joseph were all "We's gonna get marrieded, kthnx", but before dey could had hankiez pankiez Mary was all preggy from the Holey Ghosty. Joseph was all liek "Oh snap, dis embarrassin. I's gonna hide mah wife".But when he was tihnkin, zomg, angel frm Ceiling Cat was in his dreems!»

Και εάν νομίζετε ότι αυτό είναι βλασφημία (σ.σ.: εγώ δεν νομίζω τίποτα – δεν με ενδιαφέρει), τότε το www.loltheist.com θα... δεν πάτε να δείτε από μόνοι σας;

Τέλειωσα, βγαίνω. kthanxbai.

Ορέστης Τριγγίδης

orestis@tringides.com

Blog: http://ITslavery.blogspot.com

( Αρχική Έκδοση: Περιοδικό StudentStyle / StudentClick www.student-style.net )

Η Γλίτσα

2008-01-03T01:47:00.000+02:00

Γλίτσα. Έτσι ονομάζω μια κατηγορία ανθρώπων στην οποία προσδίδω κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, που ίσως διαφέρουν από τα πιθανά χαρακτηριστικά που σας έρχονται κατά νου όταν σκέφτεστε ότι «αυτός / αυτή είναι γλίτσα».

Μέσα από τη δική μου άποψη πάντα, που δεν είναι κατ’ ανάγκη ούτε η σωστή, ούτε η γενικά αποδεκτή, εξηγούμαι: Γλίτσα είναι το άτομο που δεν φαίνεται κακό. Κατά βάθος, ίσως να είναι και «μια χαρά άνθρωπος» (όμως κατά βάθος, δεν είμαστε όλοι μας «καλοί»;). Μιλάει σε όλους φιλικά, είναι πέρα για πέρα τυπικός, ευγενικός (ή κατ’ ακρίβεια, φαινομενικά και τυπικά ευγενικός)... είναι με λίγα λόγια, ο τύπος που το παίζει «φίλος» με όλους.

Μερικές σύνθετες περιπτώσεις τυπικής συμπεριφοράς γλίτσας:

Είναι ο τύπος που ενώ έχετε να μιλήσετε εδώ και πέντε χρόνια επειδή κάτι συνέβηκε, εν τούτοις όταν δώκετε πάνω του τυχαία στο δρόμο είναι πιο φιλικός από ότι θα περιμένατε από κάποιον που έχετε να τον δείτε εδώ και πέντε χρόνια, λες και δεν έγινε τίποτα.

Είναι ο τύπος που ήσασταν μαζί πριν τρία χρόνια συνάδελφοι και που αλλάζοντας δουλειά χάσατε κάθε επαφή, αλλά ξαφνικά σας παίρνει στο τηλέφωνο και σας μιλά λες και ήσασταν μαζί χθες σαν τα καλύτερα φιλαράκια και τα πίνατε... και μετά από τα ανάρμοστα «μέλια» και «φίλε μου», σας ξεφουρνίζει ότι μάλλον θέλει μια «χάρη», μια «βοήθεια», μια «πληροφορία»... πάλι, συμπεριφορά που δεν αναμένετε από κάποιον που έχετε να μιλήσετε τρία χρόνια, και η σχέση σας ήταν επιφανειακή και εξ’ ανάγκης λόγω συναδελφικότητας.

Σε πιο καθημερινά επίπεδα, είναι ο τύπος που σας καλημερίζει και σας μιλάει με τον καλύτερο τρόπο στη δουλειά, αλλά περισσότερο από το τυπικά ευγενικό και παρόλο της όλης υπερβάλλων διαχυτικότητας (χαμόγελα, χτυπηματάκια στην πλάτη, «ρε φίλε μου» και λοιπές αηδίες), εν τούτοις είναι ξεκάθαρο στη νόησή σας ότι όλα αυτά είναι απλά ψεύτικα και προσποιητά.

Ποια είναι η αιτία-εξήγηση για όλες αυτές τις συμπεριφορές που τις κατατάσσω στην κατηγορία «συμπεριφορές ανθρώπων-γλίτσα»; Οι λόγοι ποικίλλουν: Ο πιο προφανής και γενικευμένος λόγος, είναι ότι αποτελούν ανθρώπους που θέλουν (έστω και τυπικά) να «έχουν αλλά να μην έχουν» μια «κοντινή» σχέση με όλους, επειδή πχ σε κάποια φάση στο μέλλον μπορεί να τους φανούν χρήσιμοι. Ή, για να έχουν το «θάρρος» όταν και αν χρειαστεί, να σας ζητήσουν «χάρες» και «βοήθεια», πχ να σας κουβαληθούν στην παρέα σας όταν σας βρίσκουν τυχαία κάπου, όχι για τα μούτρα σας, αλλά επειδή ελυμπίστικε τις γκόμενες / γκόμενους που είναι μαζί σας. Δανεικά, κοινωνικό στάτους, πρόβλεψη για ώρα ανάγκης, κουβάλημα, κόλλημα, διευκόλυνση, ικανοποίηση κόμπλεξ: Ότι και να ‘ναι, ο άνθρωπος-γλίτσα καραδοκεί γύρω σας ή εξ’ αποστάσεως μόνο και μόνο επειδή θέλει να πάρει, να εκμεταλλευτεί, να χρησιμοποιήσει. Όποιος και να ‘ναι ο σκοπός, όποια και να ναι η περίσταση, η πρόθεση, ή η πρόνοια του κολλήματος, η γλίτσα καραδοκεί για να το πάρει από σας, όταν και αν χρειαστεί.

Γλίτσα λοιπόν: Με τη διπλή ιδιότητα να κολλά και γλιστρά την ίδια ώρα *, ο αναμφισβήτητος βασιλιάς της επιβίωσης, το τέλειο ζώον της σύγχρονης ανθρώπινης ζούγκλας στο παιχνίδι της κοινωνικοποίησης.

Γλίτσα και τεχνολογία

Ως το τέλειο κτήνος της προσαρμοστικότητας, η σύγχρονη τεχνολογία παρέχει τα εξίσου τέλεια εργαλεία στον άνθρωπο-γλίτσα για να χρησιμοποιήσει ώστε να παίξει το ρόλο του και να επιτύχει τους σκοπούς του. (σ.σ.: από την απέχθεια που μου προκαλεί η συγγραφή αυτού του άρθρου με κάνει να θέλω να διακόψω για να πλύνω τα χέρια μου).

«Νομίζω έχω τον στο κινητό...»

Το πιο χαρακτηριστικό: το κινητό τηλέφωνο. Τώρα άνετα, απλά και εύκολα ο άνθρωπος-γλίτσα έχει στη διάθεση του 300 contacts που κάθονται αθόρυβα και υπομονετικά στη μνήμη του κινητού του, ανά πάσα στιγμή να τηλεφωνήσει για να επιχειρήσει να σφετεριστεί ότι χρειάζεται από τα ανυποψίαστα θύματά του... just press «CALL».

Χωρίς κόπο, με ένα «send» σας προσκαλεί «εγκάρδια» στο «πάρτι του υποψήφιου βουλευτή Χλαπάκουλα για μια μαζική παρουσία στο club Panairi». Με ένα «send», στέλνει σε όλο το phone book του τις πιο ειλικρινείς και πιο προσωπικές ευχές σε όλους τους φίλους για το νέο έτος, πχ με τη μορφή «Σε όλους τους φίλους μου, χρόνια πολλά με αγάπη και ευτυχία». Μπορεί όλα αυτά να μην σας φαίνονται δα και τόσο υποχθόνια, αλλά μην ξεγελιέστε ούτε για μια στιγμή: με αυτά τα απλά κολπάκια, ο άνθρωπος-γλίτσα μπορεί και διατηρεί, έστω και εικονικά, μία τυπική επαφή. Και μπορεί να σκέφτεστε τώρα «και σιγά την επαφή, δηλαδή τώρα έχω εγώ καμιά σχέση μαζί του επειδή μου έστειλε ένα SMS;» - κι όμως, αυτό το πρόσχημα δίνει αναυθαίρετα και χωρίς ντροπή το δικαίωμα στον άνθρωπο-γλίτσα το θάρρος να ζητήσει από εσάς ανά πάσα στιγμή ότι χρειαστεί, είτε μικρό («έλα στο πάρτι του Χλαπάκουλα»), είτε μεγαλύτερο («ela re file, pws pamen? Stelneis mou to til tzinis tis filis sou tis Popis tis 3anthis pou itan to Savato mazi sas stin I8aki?»).

«Εν να στείλω email σε ούλλα τα contacts μου»

Email: ακόμα ένα αγαπημένο εργαλείο της τεχνολογίας στη διάθεση του ανθρώπου γλίτσα και που βέβαια το χρησιμοποιεί στο έπακρον.

Εάν αναρωτιέστε πως ξαφνικά βρέθηκε το email σας στο mailing list του πολιτικού γραφείου του Χλαπάκουλα, του club Panairi ή του «ACP Cyprus Electronics - Μοναδική Ευκαιρία!», μην το ψάχνετε για πολύ – Ο άνθρωπος-γλίτσα είναι από τους τύπους που δεν θα διστάζει να δώσει παρακάτω την προσωπική σας διεύθυνση email όπου του συμφέρει.

Βέβαια να μην ξεχάσουμε να αναφέρουμε την ευκολία αποστολής (α, είναι τζιαι μούχτιν), forward-έτοιμων-απρόσωπων «αστείων» emails, έτσι ώστε να διατηρούνται τα προσχήματα.

«Ο εικονικός σας φίλος»

Ευκαιρία να ξεκαθαρίσω λίγο: δεν σημαίνει ότι όλοι που χρησιμοποιούν αυτά τα μέσα εμπίπτουν στην κατηγορία «γλίτσα» - η διαφορά είναι στην πρόθεση: ο άνθρωπος-γλίτσα συνειδητά τα χρησιμοποιεί με αυτό τον τρόπο για τους σκοπούς που αναφέραμε πριν.

Συνεχίζω.

Ανέκαθεν ήταν στο στόχαστρο μου όλα αυτά τα μαλακισμένα «friend networks» (ή αλλιώς «social networks», όπως θέλετε πείτε τα). Όλα αυτά τα emails που σας «προσκαλούν εκ μέρους του «φίλου» σας Τάδε» (που έχετε να του μιλήσετε εδώ και ένα χρόνο), που ζητούν την ημερομηνία των γενεθλίων σας («birthday database» - μπλιάχ!) και δεν ξέρω κι εγώ τι, αποτελούν το τέλειο εργαλείο, για όσους απλά θεωρούν κόπο και υποχρέωση να θυμούνται το όνομά σας, τα γούστα σας, τις επαφές σας, την ημερομηνία των γενεθλίων σας κλπ – που όμως για κάποιο λόγο, επιμένουν να «κρατούν μια επαφή» μαζί σας. «Μα είμαι φίλος σου! Έστειλα σου email «χρόνια πολλά» στα γενέθλιά σου – (με υπενθύμισε βολικά το friends’ network, και το έβαλα στο αυτόματο να σου στέλνει email χρόνια πολλά)». «Είμαι φίλος σου, έστειλα σου link με αστεία κάρτα – (έκαμα «Send to all contacts»)».

Βέβαια να μην ξεχάσω να αναφέρω και για τον κάθε <βάλτε ότι θέλετε> που σας κάνει «add» στο messenger κατά βούληση, «block» όταν, για την ώρα, δεν σας χρειάζεται πια, και «unblock» όταν θυμηθεί ότι σας θέλει κάτι.

Νομίζω μπήκατε στο νόημα.

Και η ιστορία...

...όπως περίπου μου την είπαν.

Είχα ένα συμφοιτητή (ας τον πούμε «Πάμπη»), ο οποίος φαίνονταν πολύ καλό παιδί: Φιλικός με όλους, κοινωνικός με όλους, πάντα ευχάριστος με όλους, πάντα ανοικτός με όλους και ούτω καθ’ εξής. Θα έλεγε κανείς ότι είναι τέλειος φίλος. Και ένας πιο αναλυτικός, θα έλεγε ότι είναι ολίγον τοις «too perfect»... κι ένας πιο καχύποπτος θα έλεγε «κάτι δεν μου αρέσει σε αυτόν τον τύπο – αλλά τι;».

Τα πρώτα σύννεφα που προμηνούσαν ότι ο «τύπος κάτι στραβό έχει – δεν είναι εντάξει», εμφανίζονταν όποτε κατέβαινε στην Κύπρο η φίλη του που σπούδαζε στην Ελλάδα. Όποτε σύμβαινε αυτό, ο τύπος όχι απλά «εξαφανιζόταν» με τη συνηθισμένη ελαφρά καθημερινή έννοια της λέξης, ο τύπος χάνονταν από προσώπου γης για τρεις εβδομάδες: δεν πατούσε στα μαθήματα, δεν έπαιρνε τηλέφωνο, δεν απαντούσε το τηλέφωνο, δεν απαντούσε σε μηνύματα, αναπάντητες... απολύτως τίποτα. Βέβαια ολίγον φαίνεται να τον έκοπτε για τους φίλους του, αφού όταν επιτέλους επανεμφανίζονταν ωσάν αναστημένος Λάζαρος, απλά συμπεριφέρονταν ότι δεν συνέβηκε τίποτα, λες και μέχρι χθες ήταν μαζί με όλους αυτούς που ήθελε να φαίνεται «φίλος» και έπιναν μπύρες.

Να μην σας τα πολυλογώ, αυτά και διάφορα άλλα χτυπητά μου έδωσαν να καταλάβω ότι ο τύπος ήταν «δήθεν», υποκριτής και τέλος πάντων δεν θα μπορούσε να ήταν πραγματικός «φίλος» με ‘μένα. Ο τύπος ήταν δηλαδή, «γλίτσα». Και εκεί που ήμασταν μια παρέα κολλητοί να πούμε, λίγο πριν ή μετά την αποφοίτηση μας, απλά ψυχρανθήκαμε χωρίς να συμβεί και τίποτα το ιδιαίτερο και οι δρόμοι μας χώρισαν βολικά, μιας και μετά το ΑΤΙ ο καθένας μπαρκάρει προς άγνωστες κατευθύνσεις.

Τέλος εδώ; Όχι δα...

Πέρασαν τρία χρόνια. Εν το μεταξύ είχα τελειώσει με το στρατό και ήδη το πρώτο έτος των μεταπτυχιακών μου. Σε μία ανύποπτη ώρα το καλοκαίρι, κάποιος pambis_kyrιakides@hotmail.com επιθυμούσε να τον κάνω «add» στο MSN Messenger. Βέβαια σάστισα και παραξενεύτηκα από αυτό το αναπάντεχο «online συναπάντημα», αφού είχα να μιλήσω στον τύπο εδώ και τρία χρόνια και οι σχέσεις μας κατά το χωρισμό μας δεν ήταν και οι καλύτερες. Εν τούτοις, περισσότερο λόγω περιέργειας για να δω πως το καλό με θυμήθηκε, τον έκανα «add».

Η συνέχεια που ακολουθεί μπορεί να σας θυμίζει κάτι... Με μιας ο Πάμπης ρίχνεται στις εγκαρδιότητες του στυλ «Έλα φίλε μου!!!» «Τι κάμνεις;;;» «Εχαθήκαμεν τέλλια α; Καιρό να τα πούμε» κλπ. Βέβαια παραξενεύτηκα από όλη αυτή τη διαχυτικότητα, μιας και δεν μιλήσαμε εδώ και τρία χρόνια και δεν θα τον θεωρούσα επί του παρόντος «φίλο» μου. Αντιλαμβανόμενος ότι κάτι δεν πάει καλά και ότι ο τύπος δεν έχει και τις πιο ειλικρινείς προθέσεις, εν τούτοις αποφάσισα να παίξω το παιγνίδι του (εκμεταλλευόμενος και εγώ την απροσωπία του Messenger), έτσι απλά για να δω τι ήταν αυτό που ήθελε.

Και δεν άργησε να διαφανεί τι ήταν αυτό...

Pambis: Φίλε μου, έχω σου καλά νέα!

Andreas: Άτε ρε; (εδώ κάτι άρχισε να μυρίζει), ίντα νέα;

Pambis: Παντρεύκομαι ρε φίλε.

Andreas: Ναι; Ε μπράβο ρε! Συγχαρητήρια! (σε τούτη τη φάση υπέθεσα ότι μάλλον θέλει να με καλέσει στο γάμο του, άρα το μυστήριο λύθηκε... ναι;)

Pambis: Thanks ρε φιλούι, αλλά εν σου είπα το άλλο! Θέλω σε να μπεις κουμπάρος!

... Μάλιστα... μετά από τρία χρόνια κάποιος σε βρίσκει μέσα στο MSN Messenger και σου ζητά να μπεις κουμπάρος στο γάμο του... Ουδέν σχόλιον, τι μπορώ να πω; Όπως και να έχει, εκεί που ήμουν μεταξύ να τον βρίσω και να τον στείλω στο διάολο, ή να κλείσω τον υπολογιστή... αποφάσισα να συνεχίσω να παίζω το παιχνίδι του.

Andreas: Ε φίλε σοβαρά; Πότε είναι ο γάμος όμως;

Pambis: Μέσα στον Μάρτη ρε φίλε.

Andreas: Αααα φίλε μου, συγνώμη, αλλά δεν θα μπορέσω, θα είμαι Αμερική τον Μάρτη για τις σπουδές ρε.

Το τι ειπώθηκε μετά λίγη σημασία έχει. Κατ’ ακρίβεια ούτε και που θυμούμαι, σίγουρα θα ήταν κάτι ανούσιο του στυλ «Και να μην χάνεσαι ρε». Ούτε και που θυμάμαι αν τον έκανα block μετά εγώ, ή αν εκείνος (αφού δεν πέτυχε το σκοπό του) απλά εξαφανίστηκε από προσώπου γης. Τέλος πάντων, δεν ξαναμιλήσαμε μετά από αυτό...

...μέχρι που μια μέρα...

Θα πρέπει να ήταν μετά από έξι μήνες, ή ένα χρόνο, οπόταν λαμβάνω email από τον φίλτατο παρά λίγο κουμπάρο μου, να μου ζητά να δώσω την ημερομηνία των γενεθλίων μου για να μπει σε κάποιο birthday database που είχε στον υπολογιστή του. Φυσικά και τον αγνόησα (σ.σ.: δες πιο άνω λόγους) αναμένοντας ότι μετά από αυτό θα σταματούσε να με ενοχλεί με γλίτσικα μασκαραλίκια, ή απλά θα ξεχνιόταν. Προς δυσάρεστη έκπληξη μου όμως, μετά από λίγες μέρες ο τύπος μου στέλνει ένα τυποποιημένο reminder με μια προσωπική παράκληση του στυλ «E file, eisai tziame? Grafeis me? Dws’ mou to birthdate sou na to valw sto database!». Ήταν η στιγμή που σκέφτηκα «enough is ENOUGH!» και του απαντώ αναλόγως... ουσιαστικά στέλνοντας τον σπασαρχίδη γλίτσα από εκεί που ‘ρθε: στο διάολο! Και φυσικά σε μια απάντησή του που δεν ξέρω αν εμπίπτει στο υπέρτατο θράσος ή σε καμιά ψυχική πάθηση που πιθανός να είχε (ή και τα δύο): «Νόμιζα πως ήμασταν φίλοι, φαίνεται πως έκανα λάθος»...

Λοιπόν, λόγω της αυξανόμενης έκτασης του άρθρου και τα υψηλά επίπεδα ψυχοφθόρας αηδίας που προκαλεί, το άρθρο διακόπτεται εδώ και τώρα. Αρκετά! Πήρατε νομίζω το μήνυμα: Ας βροντοφωνάξουμε όλοι ένα θαρραλέο, σθεναρό και μαζικό ΟΧΙ ~~στο Σχεδ~~ στις γλίτσες που επιχειρούν μέσω σκοτεινών δυνάμεων να μας χρησιμοποιήσουν για το συμφέρον τους και μόνο.

Ορέστης Τριγγίδης

orestis@tringides.com , www.amalgamacy.info

( Αρχική Έκδοση: Περιοδικό StudentStyle / StudentClick www.student-style.net )

* Γιάννης Ιωάννου, όταν αναφέρονταν στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη στο «Ο Τρίτος Δρόμος, Δεξιά» (Εκδώσεις Καστανιώτη, 1984).

Σ.σ. 1: οποιαδήποτε τυχών αναφορά σε πραγματικά πρόσωπα ή καταστάσεις είναι εντελώς συμπωματική, τα ψευδώνυμα έχουν επιλεγεί τυχαία.

Σ.σ. 2: τα δικαιώματα των ονομασιών των προϊόντων που αναφέρονται ανήκουν στους κατόχους τους.

Office Space: Το Δικαίωμα στην Τεμπελιά!

2007-12-15T12:36:00.000+02:00

Κάπου στο 1883, ο γαμπρός του Καρλ Μαρξ, Πωλ Λαφάργκ, αποφασίζει από το κελί της φυλακής του ότι όλες τούτες οι θεωρίες του πεθερού του και των άλλων που τις πίστευαν περί «ΕΡΓΑΣΙΑΣ & ΧΑΡΑΣ», «ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ!», «ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!» κλπ, ότι δεν έστεκαν κι απόλυτα, επειδή στην πράξη είχαν… πολλή δουλειά. Και στο τέλος της ημέρας, ποιος χρειάζεται τόση πολλή δουλειά στη ζωή του; Το σκέφτηκε ακόμη λίγο και αποφάνθηκε ότι το ιδανικό της εργασίας όχι μόνο ΔΕΝ προσφέρει χαρά στον άνθρωπο αλλά τον περιορίζει στην ανάπτυξη της έκφρασης του εαυτού του. Μάλιστα, πήρε το πράγμα κι ένα βήμα παρακάτω λέγοντας ότι, το ιδανικό της εργασίας είναι αντιπαραγωγικό για την ίδια την εργασία και ότι η τεμπελιά όχι μόνο είναι επιθυμητή, αλλά και ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ούτως ώστε ο άνθρωπος να μπορεί, από τη μια, να σκέφτεται παραγωγικά και από την άλλη, να μπορεί να είναι ευτυχισμένος.

Και έτσι (υπό των κροταλισμάτων των κοκάλων του πεθερού του), έγραψε την επιτομή των ιδεών του στο σύγγραμμα με τίτλο «Το Δικαίωμα στην Τεμπελιά». 115 χρόνια μετά, ο σκηνοθέτης Mike Judge (γνωστός από το «Beavis and Butthead») αναπαρήγαγε αυτή την ιδέα υπό τη σκοπιά του επιχειρηματικού κόσμου της βιομηχανίας της Πληροφορικής, γράφοντας το σενάριο και σκηνοθετώντας τη ΘΡΥΛΙΚΗ ταινία Office Space.

Και επειδή το Office Space είναι μια από τις αγαπημένες μου ταινίες, σας προ(σ)καλώ στους παραμιλημένους συνειρμούς μου. Ίσως (ή μάλλον, είμαι αρκετά σίγουρος ότι) θα βρείτε τον εαυτό σας να συσχετίζεται με τις καταστάσεις που περιγράφονται, αν όχι τώρα, σίγουρα στο μέλλον, αργά ή γρήγορα :).

Η ιστορία

Ο (όχι πολλά χρόνια πριν) απόφοιτος πανεπιστημίου ήρωας μας Peter Gibbons βρίσκει τον εαυτό του να δουλεύει σε μια μεγάλη εταιρία κατασκευής λογισμικού. Αποκλεισμένος μέσα στο cubicle του (το γραφειάκι που βρίσκεται στη μέση κάποιου λαβύρινθου από διαχωριστικά), βρίσκεται μεταξύ των πέντε προϊσταμένων που του πρήζουν τα συκώτια για τις μη-παραγωγικές γραφειοκρατίες, των αποκτηνωμένων συναδέλφων του, εν μέσω ηλίθιων συμπεριφορών και μοχθηρών μισοχαλασμένων εκτυπωτών που κανένας δεν νοιάζεται να τους φτιάξει ή να τους πετάξει.

On top of that, η δουλειά που πρέπει να κάνει είναι κατά πολύ χαμηλότερη από αυτό που προσδοκούσε (συγκεκριμένα πρέπει να διορθώνει ημερομηνίες μέσα σε τεράστια databases). Με λίγα λόγια, ο φίλος μας (να μου επιτρέψετε αυτή την οικειότητα) είναι ένας συνηθισμένος υπάλληλος όπως πολλοί εξ’ ημών: Μισά τη δουλειά του.

Προσέξτε τώρα αυτό: Επειδή η δουλειά του είναι σκατά, μισά τη δουλειά του. Επειδή μισά τη δουλειά του, η αυτοπεποίθησή του πιάνει πάτο. Επειδή η αυτοπεποίθησή του πιάνει πάτο τα βλέπει όλα με απαισιοδοξία. Επειδή τα βλέπει όλα με απαισιοδοξία δεν έχει τα κότσια να ανοίξει το στόμα του και να κάτι γι’ αυτό. Επειδή δεν έχει τα κότσια να ανοίξει το στόμα του, κωλώνει να ζητήσει ραντεβού στην κοπέλα που γουστάρει (Joanna, που την ενσαρκώνει η Jennifer Aniston), δεν τολμά να ζητήσει ούτε αύξηση, ούτε προαγωγή, ούτε καν να πει τη γνώμη του για να βελτιωθούν οι υφιστάμενες αντιπαραγωγικές διαδικασίες που του κάνουν τη ζωή μαύρη. Και γι’ αυτό το λόγο, κλείνει και ξαναρχίζει ο φαύλος κύκλος στο ίδιο σημείο: Επειδή η δουλειά του είναι σκατά, μισά τη δουλειά του και μισά τη ζωή του.

Φίλοι μου, μπορείτε να αρνηθείτε ειλικρινά ότι το παραπάνω σενάριο σας είναι άγνωστο; Δεν ξέρω πόσοι από σας που διαβάζετε τώρα αυτές τις γραμμές εργάζονται κάπου ως υπάλληλοι, αλλά όσοι από σας δεν έχετε κάνει μια βόλτα εκτός του γυάλινου πύργου του πανεπιστημίου ή του κολλεγίου σας, απλά ρωτήστε άλλους. Ίσως αυτούς που θα ρωτήσετε να βλέπουν τα πράγματα πιο συγκαταβατικά, ή να μην μπορούν να αντιληφθούν αντικειμενικά ότι βρίσκονται και αυτοί σε αυτό το φαύλο κύκλο. Αλλά μιλώντας από προσωπική εμπειρία: δυστυχώς αυτό το σενάριο το έχω δει, το βλέπω ακόμη και για κάποιο σύντομο χρονικό διάστημα το έχω βιώσει ως ένα βαθμό.

Και επιστρέφοντας στην ιστορία μας, η εταιρεία που εργάζεται ο φίλος μας προσλαμβάνει εξωτερικούς συμβούλους οι οποίοι αφού μελετήσουν και πάρουν συνεντεύξεις από τους υφιστάμενους υπαλλήλους, θα αποφασίσουν ποιοι από αυτούς «είναι πλεονάζων» (δηλαδή, πόσοι από αυτούς μπορούν να αντικατασταθούν με πιο χαμηλόμισθο προσωπικό, ή να γίνει η δουλειά τους outsource, ή αν μπορούν να βρουν ένα φουκαρά που να του φορτώσουν τη δουλειά των δύο υφιστάμενων) και άρα πρέπει να απολυθούν.

Στη μιζέρια του δεν είναι μόνος: μαζί του είναι και δύο άλλα παλικάρια συνάδερφοι (ο Michael και ο Samir που συμπάσχουν μεν, αλλά δεν τους παίρνει τόσο πολύ από κάτω δε), η αδιάφορη φιλενάδα του και ο γείτονάς του ο Lawrence. Ο Lawrence, συγκεκριμένα, είναι ένας άνετος και χαλαρός τύπος που δουλεύει σε κατεδαφίσεις. Είναι απλός και ίσιος και, κυρίως, παρά το ότι υστερεί σε διανοουμενίστικη αντίληψη, ανώτερη μόρφωση και επαγγελματικό, στάτους, κατά πολλάκις πιο απλοϊκά ευτυχισμένος από τον Peter. Και όταν ο απεγνωσμένα χαμένος με τη ζωή του Peter τον ρωτά «τι θα έκανες αν είχες αύριο πάρα πολλά λεφτά», ο σκοπός της ζωής του Lawrence συνοψίζεται ως «θα πηδούσα δύο γκόμενες ταυτόχρονα».

«Το κουμπί»

Και φτάνουμε σε αυτό που μου αρέσει να το αποκαλώ «το κουμπί». Δεν θέλω να φανώ ούτε ελιτιστής (τρομάρα μου) ούτε ως καλύτερος, αλλά από ότι βλέπω και από άλλους συναδέλφους Πληροφορικάριους (και γενικά engineers), πιστεύω ότι έχουμε καλύτερη διορατικότητα και την τάση να μπορούμε να δούμε κυνικά τα πράγματα γύρω μας που απλά ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ. Καλή ώρα: άχρηστες διαδικασίες, μαλάκες διευθυντές, κομπλεξικούς ανθρώπους, τις αδικίες στο σύστημα, την κοροϊδία και την ειρωνεία μέσα από τις καταστάσεις, την παραποθκιάν γενικότερα.

Δυστυχώς πολλές φορές αυτά τα πράγματα όχι μόνο τα βλέπουμε, αλλά μας παίρνουν κι από κάτω. Συνηθισμένο αντίκτυπο είναι η αποκτήνωση: π.χ. βλέπετε κάτι τύπους με γυαλιά, με ατημέλητα μαλλιά και μούσια, δωσ’ του φαί, μπύρες και τσιγάρα. Η κυνικότητα ή με το συνεχές παράπονο στο στόμα είναι άλλες γνωστές αντιδράσεις.

Φτάνει όμως ένα σημείο όπου όλα αυτά έχουν συσσωρευτεί τόσο πολύ, που επέρχονται κάποια γεγονότα που λειτουργούν ως καταλύτες για να ενεργοποιήσουν αυτό που αποκαλώ «το ΚΟΥΜΠΙ».

Μόλις πατηθεί αυτό το κουμπί ακολουθεί τότε μια αλυσιδωτή αντίδραση στον ταλαιπωρημένο από τις μαλακίες Πληροφορικάριο, όπου καλύτερα να μην μπλέξετε μαζί του επειδή η δύνη που θα περιστρέφεται γύρω του πιθανόν να σας οδηγήσει σε αναπάντεχα τρελές καταστάσεις στις οποίες δεν θα θέλατε να μπείτε.

Κάτι τέτοιο λοιπόν συμβαίνει στο φίλο μας τον Peter όταν καθώς ο υπνωτιστής-ψυχοθεραπευτής που του λέει «μόλις μετρήσω ως το τρία θα βγεις από τη βαθιά ήρεμη κατάσταση και πίσω στην πραγματικότητα», πεθαίνει από καρδιακή προσβολή στο «ένα… δύο… αργκκλλλ!». Αποτέλεσμα; Πατήθηκε το κουμπί του Peter που ούτε καν νοιάζεται για τον υπέρβαρο υπνωτιστή που χαροπαλεύει στο πάτωμα… Μετά από αυτό, ακολουθεί το καλύτερο κομμάτι του έργου, πολύ κρίμα να σας το χαλάσω :). Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε τα μεσάνυχτα μπροστά από τη μηχανή του DVD club και γυρεύετε στα γρήγορα μια καλή ταινία για να δείτε, σας τη συνιστώ ανεπιφύλακτα! Την επόμενη μέρα θα πάτε με διαφορετικό αέρα στη δουλειά και γενικά θα δείτε τα πράγματα, τους ανθρώπους, τις καταστάσεις… διαφορετικά :).

Cult status

Μια ταινία που θεωρείται «cult» σημαίνει ότι διατηρεί ένα σχετικά μικρό (ή συγκεκριμένο) φανατικό κοινό ανεξαρτήτως των εισπρακτικών και κριτικών της επιδόσεων. Το Office Space, ως ο εκφραστής των απανταχού ταλαίπωρων Πληροφορικάριων που αγαπούν την ταινία (μεταξύ αυτών και ο υποφαινόμενος :) ), έχει αναμφισβήτητα αποκτήσει cult status.

Είναι δύσκολο κανείς να μην ταυτιστεί με τους μικρο-διευθυντές των οποίων η άγνοιά τους για την Πληροφορική αλλά συνάμα και η υπεροψία τους σε κάνει να θέλεις να τους βρίσεις και να τους δώσεις το ξύλο της ζωής τους. Σε πόσους από σας δεν σας έτυχε να θέλετε να πετάξετε το δυσλειτουργικό υπολογιστή έξω από το παράθυρο, ή να πιάσετε τον εκτυπωτή που σας μασά τις κόλλες και να τον κάμετε 100 κομμάθκια με τη μάτσα; Πόσοι από ‘σας δεν αναρωτηθήκατε «τώρα ο υπολογιστής εξυπηρετεί εμένα; ή με έχει αυτός εμένα σκλάβο του και χαμπάρι δεν παίρνω;». Και ένα τελευταίο, πόσοι από ‘σας δε νιώσατε ότι φθάσετε πολύ κοντά στο κουμπί, που αν πατηθεί «φακκάτε τα ούλλα χαμέ, σικκιμέ τζιαι άσσιχτιρ, που να παν στ’ ανάθεμαν ούλλοι τζιαι ούλλα, εγώ ΕΦΥΑ: ΠΑΩ ΝΑ ΖΗΣΩ»;

Αντιλαμβάνεστε.

Τίτλοι τέλους

Ανακαλώ: το «κουμπί» είναι μια ακραία κατάσταση, που όσο ρεαλιστική κι αν μας φαίνεται σε κάποιες άσχημες καταστάσεις, εν τούτοις δεν είναι η λύση που έρχεται άνευ συνεπειών. Και ακριβώς γι’ αυτό τις περισσότερες φορές, όσο πολύ κοντά κι αν βρεθήκαμε να το πατήσουμε, εν τούτοις κάτι μας κρατά πίσω και δεν το κάνουμε. ‘Ίσως για καλό. Για τον Peter Gibbons, πάντως, παρόλες των συνέπειες, στο τέλος τα πράγματα πήγαν μια χαρά γι αυτόν. Δεν θα σας πω το τέλος της ταινίας παρά μόνο ότι τα βρήκε μια χαρά με τη Joanna (Jennifer Aniston)!.

Δεν ξέρω ποιες σκέψεις και πώς να τις μεταδώσω. Χιλιοειπωμένα πράγματα βασικά… Στο τέλος της ημέρας δεν θέλεις και πολλά μεγαλεία για να νιώθεις καλά. Δεν χρειάζεται να κάνεις ανά πάσα στιγμή κάτι το «ουσιαστικό και σπουδαίο» για να νιώθεις ικανοποιημένος με τον εαυτό σου – κατ’ ακρίβεια, μερικές φορές αρκεί να μην κάνεις τίποτα :).

Στο κάτω-κάτω, ποιος είναι ο στόχος; Να δουλεύεις σκληρά μια ζωή; Και τι έγινε αν δεν καταφέρεις να μπεις στην τοπ καλοπληρωμένη εταιρεία που για να επιβιώσεις εκεί πρέπει να ξεζουμίζεσαι 12 ώρες την ημέρα; Τι να τις κάνεις τις είκοσι χιλιάδες λίρες που θα σου δίνει τον χρόνο, όταν θα δουλεύεις σαν σκλάβος και δεν θα χεις ούτε το χρόνο και ούτε τη δύναμη για να ευχαριστηθείς ένα πεντάωρο φραπέ και άσκοπη χαζοκουβέντα με τον κολλητό σου; Δεν ξέρω, φαίνεται δεν είμαι καλός στο να γράφω συμπεράσματα σε αυτό το τεύχος… Περιορίζομαι στο (όχι δικό μου): Είναι τόσο απλό να είσαι ευτυχισμένος, αλλά τόσο δύσκολο να είσαι απλός! *

Ορέστης Τριγγίδης

orestis@tringides.com – blog: http://tringides.blogspot.com

* Gururaj Ananda Yogi, www.fisu.org

5 + 1 Ιστοσελίδες… Geek!

2007-11-21T17:41:00.000+02:00

Αν αυτή τη στιγμή που διαβάζετε αυτές τις γραμμές διαπιστώνετε ότι έχετε πλήρη άγνοια του όρου «Geek», τότε οι «5+1 Ιστοσελίδες» αυτού του τεύχους δεν κάνουν για σας – οπότε μη χάνετε άλλο το χρόνο σας και διαβάστε κάτι άλλο (π.χ. το F1 ή το Cosmopolitan). Για αυτούς που μόλις αγνόησαν τις συστάσεις και συνεχίζουν να διαβάζουν, με την ελπίδα ότι η λέξη «Geek» έχει να κάνει κάτι με «Greek» χωρίς το «r», τότε συγνώμη, πάλι πέσατε έξω, δεν πειράζει, δεν είναι μα καθόλου αργά για να κάνετε κάτι άλλο (καφέ, τάβλι, Playstation και συναφή). Για τους/τις ξεροκέφαλους/ες που επιμένουν να διαβάζουν επειδή τους τρώει η περιέργεια να μάθουν «τι σημαίνει Geek», τους ενημερώνω επίσης ότι δεν θα μπω στον κόπο να εξηγήσω τον εν λόγω όρο, οπότε μπορείτε τώρα να σκίσετε την παρούσα σελίδα και να ανάψετε το τσιγάρο σας με αυτή.

(Αλλάζουμε και καμιά παράγραφο για να μεν μουρμουρά ο Πέτρος ότι «εν πολλίν το text»)... Για να διαβάζετε αυτές τις γραμμές, σημαίνει ένα από τα παρακάτω:

α) Είστε ειλικρινά φιλομαθής και θέλετε ειλικρινά να μάθετε τι σημαίνει «Geek», βλέποντας τις ιστοσελίδες... Θα σας απογοητεύσω και πάλι, επειδή αν δεν γνωρίζετε τι πραγματικά σημαίνει «Geek» ή δεν είστε Geek - you simply will not get it, honey, ή πιθανότατα να σας δημιουργηθούν εσφαλμένες εντυπώσεις περί του όρου... ίσως να είναι και καλύτερα έτσι.

β) Είστε ξεροκέφαλοι και περίεργοι και θέλετε να μπείτε εκεί που δεν ανήκετε, επειδή ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ να συνεχίζετε να διαβάζετε επειδή σας αρέσει το γράψιμό μου (εκτός αν είσαστε τόσο κακόγουστοι, ή μαζόχες, ή πραγματικά δεν έχετε τίποτα καλύτερο να κάνετε)!

Διαλέξετε και πάρτε, ευχαριστώ για την κατανόησή σας, τώρα μπορείτε να αφήσετε το περιοδικό κάτω και να πάρετε τηλέφωνο τον κολλητό σας από το στρατό, ή να πάτε στη γειτόνισσά σας για να πείτε τα νέα σας.

ΤΕΛΟΣ ΑΡΘΡΟΥ

....

Χεχε, τώρα που ξεφορτωθήκαμε τους μη-σχετικούς (ένας ευγενικός τρόπος για να χαρακτηρίσεις κάποιον σαν «άσχετο»), μπορούμε να αρχίσουμε το άρθρο κανονικά! :) . Αν είστε Geek, τότε οι ιστοσελίδες για σας εν «πιλέ» γνωστές εδώ και καιρό, άρα εκ πρώτης όψεως το άρθρο αυτό δεν έχει λόγο να υπάρχει... εκτός βέβαια αν είστε Geek. Αν δεν γνωρίζετε μια από τις ακόλουθες ιστοσελίδες, τότε μάλλον σας τρώει το ενδιαφέρον για να μάθετε «τι είναι αυτή η ιστοσελίδα που θεωρείται «Geek» και εγώ δεν την ξέρω!»... Όπως και να ‘χει, here goes! την πλάκα μας κάνουμε...

Everybody Loves Eric Raymond (Except me) http://geekz.co.uk/lovesraymond

Στα γρήγορα: Ο RMS (Richard Stallman) ο ESR (Eric S. Raymond) και ο Linus Torvalds συγκατοικούν…

Alien Loves Predator www.alienlovespredator.com

Το «Alien vs. Predator» ήταν απλά προπαγάνδα του Hollywood. Στην πραγματικότητα ο Preston (Predator) και ο Abe (Alien) είναι συγκάτοικοι σε ένα διαμέρισμα στη Νέα Υόρκη και ζούνε σαν λεβέντες και κάνουν ότι θέλουν.

The Daily WTF http://thedailywtf.com

«System Clock out of range»?? wtf man?!?!!1!1

ThinkGeek www.thinkgeek.com

Αν είχατε ένα εκατομμύριο λίρες για πέταμα, που θα τις.. πετάγατε; Star Wars Force FX Lightsabers; Curiously Strong Magnets; Ελβετικό σουγιά με mp3 player; T-shirt που γράφουν σλόγκαν όπως «There are 10 types of people in the world: Those who understand binary, and those who don't»; You betcha!

Hack a Day www.hackaday.com

We. Hack. Everything. Period.

Και το «συν ένα»

Bruce Schneier Facts http://geekz.co.uk/schneierfacts

Νομίσατε ότι τα είδατε όλα στο Chuck Norris facts; Δείτε τα υπόλοιπα στο Bruce Schneier Facts! «When Bruce Schneier decrypts the Da Vinci Code, the ending doesn't suck» Rock on…

Τέλος. Αυτό ήταν. Όσοι από σας ουρλιάζετε ότι «ξέχασα» ιστοσελίδες όπως /. , digg, engadget και sourceforge, ε να μην λέμε και τα αυτονόητα!

Αυτά,

Ορέστης Τριγγίδης

orestis@tringides.com , www.amalgamacy.info

( Αρχική Έκδοση: Περιοδικό StudentStyle / StudentClick www.student-style.net )

Ιστορίες για Αγρίους (από το Κουρασμένο Τμήμα Υποστήριξης)

2007-11-04T23:43:00.000+02:00

Να ‘μαστε λοιπόν για ακόμη μια φορά στο αγαπημένο σας τμήμα του περιοδικού (τσόγλανοι). Όπως σε όλες τις «Ιστορίες για Αγρίους», έτσι και οι ιστορίες αυτού του τεύχους έχουν να δώσουν δύο ηθικά διδάγματα (και τα οποία σας παραθέτουμε): α) Αν μια (φαινομενικά) καλή ιδέα σας βοήθησε στην επίλυση κάποιου προβλήματος, δεν σημαίνει ότι θα δουλέψει προς την επίλυση όλων των άλλων προβλημάτων, και β) Όταν είσαι νέος και κάμνεις μαλακίες, τότε πρέπει μετά να υποστείς τις συνέπειες, και καλά να πάθεις (βλάκα!).

Οι δύο ιστορίες που ακολουθούν, και που περιστρέφονται γύρω από την ίδια κεντρική ιδέα, συνέβησαν (πραγματικά, όπως πάντα) σε μένα και σε ένα (τώρα) Ειδικό Ασφαλείας σε θέματα Πληροφορικής από την Αγγλία, που μας τη διηγήθηκε σε ένα συνέδριο. Για ευνόητους λόγους, δε σας λέμε ποια ιστορία συνέβηκε σε ποιον και που (αν και ακουστές στις ευγενείς τάξεις των Σχετικών - σ.σ.: «Geeks»), αλλά και επίσης για να κατασκευάσουμε τη συνοχή που τις ενώνει (σ.σ.: αρχίζω και ακούγομαι σαν φιλόλογος).

Πριν συνεχίσουμε λοιπόν στις ιστορίες μας (δεν κρατιέστε, ε;), μια μικρή αποποίηση ευθυνών («Disclaimer»): Αν σας φάνηκε καλή η ιδέα που θα διαβάσετε και σκέφτεστε να την εφαρμόσετε και στο δικό σας πληκτρολόγιο και αν νομίζετε ότι «ξέρετε τι κάνετε», ρισκάρετέ το με δική σας ευθύνη. Αν στο τέλος όμως τα κάνετε μαντάρες, τότε μην έρθετε μετά, επειδή «εγώ φταίω (!)», να ζητήσετε να σας δώσω το δικό μου πληκτρολόγιο, όπου οι συνεργάτες μου ξέρουν πολύ καλά τι χρήση του κάνω.

Αρχίζουν.

«Μια Καλή Ιδέα»

Ήταν κατά το απογευματάκι λοιπόν στα γραφεία της εταιρείας, όπου όλοι στο Τμήμα την αράζαμε μετά από το γεύμα… Αύγουστος, τα πρότζεκτ σχεδόν όλα τελειωμένα, η δουλειά σχετικά λίγη.

Τη νιρβάνα μας τη διακόπτει ένα αγκομαχητό που ανέβαινε τις σκάλες του Τμήματος μας. Η πανικόβλητη γραμματέας του διευθυντή του λογιστηρίου, φουντάρει μέσα εμφανώς ανήσυχη, κρατώντας (όχι πολύ σφικτά) ένα πληκτρολόγιο που… έσταζε.

«Ρε παιδιά, βοηθήστε με! Έχυσα τον καφέ στο πληκτρολόγιο του διευθυντή και τώρα όπου να σαι επιστρέφει από το διάλειμμα… τι να κάνω!;»

(κακία: μόνο όταν θέλουν βοήθεια θυμούνται να έρχονται να σε βρουν στην τρύπα που αποκαλούν «γραφείο» σου).

Χωρίς πανικό ο παρών μάστρος μου, γυρίζει και μου λέει να της δώσω ένα εφεδρικό που είχαμε στο ράφι και έπειτα λέει στη γραμματέα να μην ανησυχεί και ότι σε 2-3 μέρες θα τη φωνάξουμε να έρθει να το πάρει το πληκτρολόγιο, φτιαγμένο.

Μετά από λίγες στιγμές λοιπόν, βρισκόμαστε μαζί με το πληκτρολόγιο, αφημένο στο πάτωμα, που μούλιαζε στον καφέ… και εγώ να απορώ ΠΩΣ «θα το φτιάξουμε». Έκανα μια εισήγηση να το ανοίξω και σιγά-σιγά να καθαρίσω προσεκτικά ένα-ένα τα κουμπιά με βαμβάκι και οινόπνευμα. Αλλά ο προϊστάμενος μου απαντά:

«Τι; Τρελός είσαι; Θα κάτσεις να τα καθαρίσεις ένα-ένα; Τράβα και βάλε το κάτω από το ντους, και άνοιξε το νερό να τρέξει πάνω του κανένα πεντάλεπτο!»

Αυθόρμητα εγώ γέλασα, αλλά ο προϊστάμενος μου μαζεύοντας το πληκτρολόγιο από χάμω (με τους καφέδες ακόμα να στάζουν), μου είπε να έρθω να μου δείξει. Δεν πρόλαβα να αναρωτηθώ εάν πράγματι σοβαρολογούσε ή όχι, αλλά πράγματι σε λίγες στιγμές το πληκτρολόγιο βρέθηκε κάτω από το ντους, με άφθονο νερό να τρέχει πάνω του.

«Άσε το να καθαρίσει καλά για κανένα πεντάλεπτο, μετά να το τινάξεις καλά, και να το βγάλεις έξω στο μπαλκόνι, σε 2 μέρες το πολύ θα έχει στεγνώσει τελείως με αυτόν τον ήλιο»

Μη σας τα πολυλογώ, την επόμενη μέρα πράγματι το πληκτρολόγιο δούλευε μια χαρά, και με ικανοποίηση επιστράφηκε στην ευγνωμονούσα γραμματέα.

Καλό κόλπο δεν συμφωνείτε; Για διαβάστε όμως και παρακάτω…

«Ελιξίριο δια πάσα ασθένεια και πάσα μαλακία», ή «Μην το παίζεις πολύ έξυπνος»

Μερικές βδομάδες μετά και όντας ο νέος της υπόθεσης, ήμουν και ο πρώτος που έφτανε στο γραφείο επειδή είχα καθήκον να ελέγχω κάθε πρωί κάτι συστήματα, έπινα ήσυχα το πρωινό φραπέ μου εις στάση χαλαρή, περιμένοντας τους άλλους να έρθουν για να αρχίσουμε δουλειά.

Τη γαλήνη μου διακόπτει (σας θυμίζει κάτι αυτό;) ένα τηλέφωνο που κτύπησε στο διπλανό γραφείο του προϊστάμενου, συμβάν κάπως ασυνήθιστο για το πρωινό της ώρας. Απαντώ λοιπόν το τηλέφωνο («Καλημέρα σας… Όχι δεν ήρθε ακόμη… θέλετε να του πω κάτι;»)

Ήταν η γραμματέας, του γενικού διευθυντή αυτή τη φορά.

«Βοήθεια! Έχυσα τον καφέ πάνω στο πληκτρολόγιο του κύριου διευθυντού! Και στις 11 που θα έρθει θα το θέλει! Τι να κάνω;!!»

«Η Ιστορία επαναλαμβάνεται»… σκέφτηκα.

Παίρνω λοιπόν το ύφος του ξερόλα engineer και της λέω λοιπόν να το πάρει και να το βάλει κάτω από τη βρύση για 5 περίπου λεπτά, μετά να το τινάξει καλά, και να το βγάλει έξω στον ήλιο και να στεγνώσει».

«Τι;;;;» απαντά όχι αδικαιολογήτως σαστισμένα, «Δεν θα χαλάσει εντελώς έτσι; Δεν χαλούν τα ηλεκτρονικά;»

«Όχι» την καθησυχάζω, «αυτό κάνουμε πάντα όποτε συμβαίνει αυτό. Αν μετά ο κύριος διευθυντής θελήσει να χρησιμοποιήσει τον υπολογιστή, να έρθετε να σας δώσουμε εμείς άλλο».

Διστακτικά με ευχαρίστησε η γραμματέας, και τελειώσαμε την πρωινή μας συνομιλία. Μετά από λίγο άρχισαν να καταφθάνουν και οι υπόλοιποι του τμήματος, και αφού ανάφερα την κατάσταση των συστημάτων και το συμβάν που «κανόνισα» δια του τηλεφώνου, η ημέρα συνεχίστηκε στους σχετικά χαλαρούς καλοκαιρινούς ρυθμούς.

Λίγο πριν το μεσημέρι όμως και καθώς ήμασταν όλοι στο γραφείο του προϊστάμενου και κουβεντιάζαμε για ταβέρνες, ένα τηλεφώνημα μας διακόπτει.

Δεν χρειάστηκε να μαντέψω ότι ήταν ο γενικός διευθυντής, αφού όλοι μπορούσαμε να ακούσουμε δυνατά και καθαρά τις αγριοφωνάρες του από το τηλέφωνο, να ρωτούν «ΠΟΙΟΣ ΜΑΛΑΚΑΣ ΕΙΠΕ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΜΟΥ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΤΟ LAPTOP ΜΟΥ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΒΡΥΣΗ!!;;»

Η παγερή παύση και τα αποχαυνωμένα βλέμματα μας που έβλεπαν ο ένας τον άλλο, έκαναν πέρα για πέρα φανερό ότι κάποιος την είχε… (ξέρετε τι). Αν ήσασταν παρών στο σκηνικό και είχατε μαζί σας μια φωτογραφική μηχανή, σίγουρα θα βγάζετε μια ωραία «priceless» φωτογραφία-μνημείο ηλιθιότητας.

Αυλαία…

Ορέστης Τριγγίδης.

orestis@tringides.com , www.amalgamacy.info

( Αρχική Έκδοση: Περιοδικό StudentStyle / StudentClick www.student-style.net )

Ιστορίες για αγρίους, από ένα κουρασμένο Τμήμα Υποστήριξης

2007-10-21T22:21:00.000+03:00

Τελικά αυτή η στήλη της πλάκας, έκανε αναπάντεχα την πιο δυνατή εντύπωση στο προηγούμενο τεύχος, λαμβάνοντας θετικότατα σχόλια από τους αναγνώστες μας . Οι ιστορίες του προηγούμενου τεύχους προκάλεσαν όχι μόνο το γέλιο, αλλά και έκπληξη και απορία κατά πόσο πράγματι συμβαίνουν στ’ αλήθεια όλα αυτά. Η απάντηση είναι ναι, ότι διαβάζετε συνέβηκε πραγματικά και μας τα διηγείται ένας υπάλληλος μιας εταιρείας Πληροφορικής στην Κύπρο, που για ευνόητους λόγους, ονόματα ανθρώπων και εταιρειών παραλείπονται.

Στις ιστορίες αυτού του τεύχους, δύο είναι τα ηθικά διδάγματα: Πρώτον, η καθαριότητα είναι η μισή αρχοντιά, και δεύτερον, μερικές φορές η λύση κάποιου προβλήματος που αντιμετωπίζουμε πιθανόν να είναι εντός του βεληνεκούς της απλής κοινής λογικής και να μην απαιτείται παρέμβαση ειδικού. Τι ακριβώς εννοούμε μ΄αυτό; Δεν έχετε απλά να διαβάσετε... και να κλάψετε.

Ιστορία Πρώτη.

Ήμουν στην παλιά δουλειά, όταν ένα πρωινό μας παίρνουν τηλέφωνο από μία κυβερνητική υπηρεσία για να μας αναφέρουν ότι ένα πληκτρολόγιο δεν δούλευε καθόλου, και να πάμε να το κοιτάξουμε. Παίρνω τότε εγώ τα εργαλεία μου, και ξεκινώ, ο καημένος, να πάω να δω τι γίνεται.

Φτάνω λοιπόν, θα είχε 2-3 υπολογιστές στο γραφείο, ρωτώ «που είναι η <τάδε> κοπέλα που έχει πρόβλημα με το πληκτρολόγιο» και με υποδεικνύουν σε ένα από τα γραφεία. Το γραφείο ομολογουμένως πολύ συγυρισμένο, πολύ καθαρό, «μπράβο» σκέφτηκα, ωραίο...

Πιάνω λοιπόν το πληκτρολόγιο για να το δω, και όπως το γυρίζω, αρχίζανε και πέφτανε ψίχουλα από ψωμιά, μπισκότα, σουσάμια (μαύρα και κίτρινα), σταχτοί του τσιγάρου... Σε αυτό το σημείο σκέφτηκα ότι δεν θα ήταν καλή ιδέα να του φυσήσω με τον πεπιεσμένο αέρα (σκεφτείτε τι βρώμα θα εκτοξευόταν!), και έτσι είπα να το ανοίξω. Το ανοίγω λοιπόν και, Παναγία μου, τι να δω: Στάχτες, μυρμήγκια, ακόμη λίγο να είχε και ποντίκια εκεί μέσα!

Μετά από όλη αυτήν την αηδία από αυτό το «σπουδαίο θέαμα», χάνω την υπομονή μου και της λέω: «Μα τι ενόμισες ότι είναι το keyboard;; Το keyboard είναι για να γράφουμε, όχι για σταχτοδοχείο, ούτε να τρώμε από πάνω και για να πίνουμε!».

Μέσα στην «συλλογή», υπήρχαν ακόμα και αποξηραμένες πιτσιλιές από χυμό που από το χρώμα μου φαίνονταν σαν την <Χ μάρκα>… Δεν ξέρω, δεν θα δοκίμαζα!

Γιακ!

Ιστορία Δεύτερη

Πριν τέσσερα χρόνια, πήγαμε και παραδώσαμε ένα καινούριο υπολογιστή σε μια κοπέλα, ηλικίας γύρω στα σαράντα.

Την επόμενη μέρα μας παίρνει τηλέφωνο, έξω φρενών, και μας λέει: «Δεν ντρέπεστε! Μου φέρατε χαλασμένο computer! Τι σόι εταιρεία είσαστε! Και θέλω πίσω τα λεφτά μου! Και να πιάσω τον διευθυντή σας και να κάνω παράπονο» και και και... Απόρησα λοιπόν εγώ, επειδή είχαμε ελέγξει τον υπολογιστή ότι δούλευε κανονικά όταν τον παραδώσαμε. Μην μπορώντας να βγάλω άκρη από το τηλέφωνο, της είπα ότι «θα πρέπει να έρθω να το κοιτάξω από κοντά, επειδή όταν τον πήραμε μόλις χθες δούλευε μια χαρά».

Ξεκινώ να πάω λοιπόν, περιμένοντας να δω τα χειρότερα: καμένη τροφοδοσία ρεύματος (power supply), ή κανένας ελαττωματικός δίσκος...ξέρω ‘γω τι, μηχανήματα είναι, χίλια-δυο πράματα συμβαίνουν κάθε μέρα.

Φτάνω λοιπόν, μου ανοίγει την είσοδο, και με το που μπαίνω μέσα στο σπίτι, πρόσεξα ότι υπήρχε πολύ λίγο φως. «Εντάξει», σκέφτηκα, «μπορεί να μην της αρέσει το φως, ο ήλιος, όπως και εμένα μέσα στο γραφείο μου δεν μου αρέσει να ‘χει και πολύ φως».

Πατάω λοιπόν το κουμπί του υπολογιστή για να ξεκινήσει... πράγματι, τίποτα. «Φτου να πάρει, μάλλον θα είναι κανένα καμένο power supply», σκέφτηκα, οπόταν το ανοίγω να δω μέσα, αλλά δεν μύριζε τίποτα καμένο!

Τέλος πάντων, επειδή δεν έβλεπα και πολύ καλά, παρακάλεσα την (μ)πελάτη αν είχε την καλοσύνη να ανάψει το φως. Πάει, πατά το διακόπτη, τίποτα. Εκείνη τη στιγμή, κατάλαβα ότι ΔΕΝ ήταν τυχαίος ο ανύπαρκτος φωτισμός, επειδή, πολύ απλά, ΔΕΝ υπήρχε ρεύμα στο σπίτι!

Για να σας περιγράψω εν συντομία την τραγελαφική σκηνή που ακολούθησε: Μου ανεβαίνει εμένα το αίμα στο κεφάλι, η τύπισσα να δηλώνει ότι ΔΕΝ παραξενεύτηκε από την πλήρη απουσία φωτισμού στο σπίτι της εκείνη την ημέρα (άρα χαμπάρι ότι έπεσε το ρεύμα), και εγώ απελπισμένα να της λέω «Κυρία μου! Έπεσε το ρεύμα, πως θέλετε να δουλέψει το computer;!; Χρειάζεται ρεύμα το μαυρογέρημο!».

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, να μην γνωρίζει καν που βρισκόταν ο κεντρικός διακόπτης (του σπιτιού της!). Όταν επιτέλους τον βρήκαμε και τον σηκώσαμε πάλι, διαπιστώσαμε ότι ο υπολογιστής της δούλευε «μιάαα χαράαα»...

Και το κερασάκι στην τούρτα; Τι άλλο βέβαια από τον αναπόφευχτο καυγά, αρνούμενη να χρεωθεί για την μιάμιση ώρα που έχασα από τη ζωή μου (και από την εταιρεία μου), μαζί με τη διαλογική (έντονη) συζήτηση που έπρεπε να κάνω μαζί της μέχρι να της δείξω να καταλάβει ότι ο χρόνος μου στοιχίζει στην εταιρεία μου, και άρα πρέπει να τον χρεωθεί.

Μάταιες όμως οι κουβέντες μου, οπόταν απηυδισμένος στο Αμήν, της λέω «αν έχει πρόβλημα να επικοινωνήσει με την εταιρεία», και φεύγω!

Αμάν πλέον!

Β.Τ. Επιμέλεια: Ορέστης Τριγγίδης.

orestis@tringides.com , www.amalgamacy.info

( Αρχική Έκδοση: Περιοδικό StudentStyle / StudentClick www.student-style.net )

5 + 1 Internet Φαινόμενα που συνεισέφεραν στο World Wide Waste

2007-09-28T00:14:00.000+03:00

ΠΡΟΣΟΧΗ: Μην αρχίσετε να διαβάζετε το ακόλουθο άρθρο εάν είστε γενικά ευαίσθητοι, δεν σας αρέσει η βαριά γλώσσα και οι σεξουαλικές αναφορές, δεν σας αρέσουν τα «παράξενα θέματα», ή αν γενικά έχετε την τάση να προσβάλλεστε εύκολα από διαφορετικό από τα συνηθισμένα πρότυπα χιούμορ. Δεν θέλω να προσβάλω κανένα και ήδη λογοκρίνω αρκετά τον εαυτό μου. Έχετε προειδοποιηθεί.

Καταρχήν, τι ορίζει η έννοια «Internet Φαινόμενο» ( ή αλλιώς, «Internet meme»); Ή μάλλον, ας λείπουν οι εγκυκλοπαιδικοί ορισμοί, και ας πάρουμε ένα υποθετικό παράδειγμα:

Σκεφτείτε ένα Σάββατο βράδυ, βγαίνετε έξω με την παρέα σας και ένας φίλος σας, σε μια πολύ αστεία (και άβολη για εκείνον) φάση, όντας τύφλα στο μεθύσι, τρέχει πάνω στο μπαρ, χωρίς ρούχα, και φωνάζοντας «είμαι μία βοσκοπούλα», γλιστρά και προσγειώνεται με τα μούτρα στο ψυγείο με τις μπύρες!

«Τυχαία» εσείς, κινηματογραφείτε την όλη φάση στο κινητό σας. Αφού αργότερα πάτε σπίτι σας και μετά αφού έχετε ξεράσει από τα γέλια βλέποντας το ανεκτίμητο («priceless») κλιπάκι για χιλιαστή φορά, αποφασίζετε να κατεβάσετε το βίντεο στον υπολογιστή σας, και να το στείλετε μέσω email σε καμιά δεκαριά κολλητούς σας για να πολλαπλασιάσετε το γέλιο σας.

Την ίδια «φαεινή» ιδέα όμως, έχουν και οι άλλοι δέκα φίλοι σας, όπου με τη σειρά τους στέλνουν το βίντεο σε άλλους δέκα ο καθένας, και συνεχίζει αυτή η ιστορία, μέχρι που ο φίλος σας καταλήγει να γίνει σε 48 ώρες, ρεζίλι ανά τον απανταχού Ελληνόφωνο πληθυσμό, και το σλόγκαν του «είμαι μία βοσκοπούλα» καταλήγει σε ring tones, t-shirts, και η φωτογραφία του wallpaper σε κινητά τηλέφωνα.

Χειρότερα, βρίσκεται και ένας που δεν έχει τι να κάνει, και φτιάχνει μία μικρή ιστοσελίδα με το βίντεο, το στέλνει και σε κανένα website community όπως το B3ta ή το Slashdot, και ιδού: τότε ξέρετε ότι είσαστε η αιτία να δημιουργηθεί ένα Internet φαινόμενο, και όλοι γελούν με τα χάλια του φίλου σας, και εσείς παρακαλάτε να μην σας ανακαλύψει ποτέ.

Παρατραβηγμένο νομίζετε; Τότε ας μου εξηγήσει κάποιος τι γυρεύει για τρίτη φορά στο inbox του email μου εκείνο το βίντεο που έλαβε χώρα σε φυλάκιο της Εθνικής συμΦοράς στην Άχνα, με τις ιδιαίτερες στιγμές μιας εν λόγω κυρίας με άλλους δέκα φαντάρους;

Λοιπόν, αφού με το παράδειγμά μου πήρατε μια ιδέα για το τι εστί «Internet Φαινόμενο», σε αυτό το τεύχος σας παρουσιάζουμε (5 + 1 =) 6 από αυτά, όπου (με την αχρηστία τους) άφησαν εποχή στον Ιστό του Παραλόγου του Internet, συν ένα Κυπριακό πολύ σπέσιαλ!

Από απλές φωτογραφίες, μέχρι εξωφρενικές προσωπικότητες, μέχρι «θρυλικά» βίντεο (βλέπε «Άχνα») και ιδιαίτερες ιστοσελίδες, όλα αυτά είναι μερικές από τις αφορμές για τη δημιουργία ενός Internet Φαινόμενου.

Τα φαινόμενα που αναφέρουμε σε αυτό το τεύχος, ίσως να μην είναι ούτε τα πιο «τρανταχτά», «αστεία» και αντιπροσωπευτικά (αντιλαμβάνεστε ότι δεν θέλουμε να μας κατεβεί κανένας εισαγγελέας), αλλά δεν πειράζει: η νοητική σας υπόσταση πάλι θα υποφέρει, όπως έγινε ήδη και σε εκατομμύρια άλλους.

Call On Me

Όσες (και όσοι) από σας συμμετέχετε σε τάξεις aerobics, τότε ήδη θα έχετε πέσει κάτω και ψάλλετε τον απόλυτο ύμνο του γυμναστηρίου «Call On Me»!

Το συγκεκριμένο άσμα είναι πολύ δημοφιλές και στα clubs. Υπεύθυνος για το «Call on Me» (5 βδομάδες στα UK Top Charts) είναι ο κύριος DJ Eric Prydz, που βασίστηκε στο hit του Steve Winwood, «Valerie», του 1982.

Το βίντεο κλιπ του «Call on Me» (όπου και αυτό ήταν και η αφορμή του Internet φαινομένου) είχε σαν «πλοκή» μία τάξη aerobics με καλλίγραμμες κυρίες και μόνο ένα (τυχερό) άντρα, που επιδίδονταν σε ένα ιδιαίτερα αισθησιακό είδους αεροβικής «γυμναστικής», που ούτε λίγο πιο πολύ, προσομοίαζε με μία σύνθετη σεξουαλική πράξη.

Τόσος ήταν ο πανικός που προκάλεσε λοιπόν το εν λόγο βίντεο κλιπ, ώστε σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, πάρα πολλοί ήταν αυτοί που το κατέβασαν / αγόρασαν μέσω διαφόρων online υπηρεσιών. Διάφορες συντηρητικές οργανώσεις έδωσαν μάχη για την απαγόρευσή του από τη τηλεόραση, με μοναδικό αποτέλεσμα όμως να συμβάλουν στην περαιτέρω διάδοση της φήμης του!

Αργότερα όμως τα πράγματα πήραν μια διαφορετική τροπή: Εκατοντάδες ομάδες «χορευτών» άρχισαν να παράγουν τα δικά τους «βίντεο κλιπ», σατιρίζοντας το, και αντιγράφοντας τη χορογραφία. Μέσα στη γκάμα των «πρωταγωνιστών» βρίσκει κανείς παχουλούς αγύμναστους κυρίους στο σαλόνι τους, φοιτητές που δεν έχουν τι να κάνουν, στρατιώτες που κάνουν την πλάκα τους, έφηβες κοπελίτσες που… απελευθερώνονται… τα αποτελέσματα: Ξε-κα-ρδι-στι-κά!

Για να δουν και τα δικά σας (πεινασμένα) μάτια μερικά από αυτά τα πάμπολλα κλιπ που κυκλοφορούν στο Internet, δεν έχετε παρά να πάτε στο http://video.google.com ή στο www.youtube.com και να κάνετε search για «Call on Me».

(σημείωση για τους κυρίους αναγνώστες μας: Υπάρχουν δύο εκδώσεις του –αυθεντικού- βίντεο κλιπ: η Daylight και η Late Night).

Seanbaby

Ο Sean Reiley (άλλος: «Seanbaby») είναι υπεύθυνος για περισσότερα από ένα Internet Φαινόμενα. Γνωστός για το καυστικό, κυνικό και όχι-τόσο-αγνό χιούμορ του, συνέβαλε στη δημιουργία διαφόρων αξιοσημείωτων ιστοσελίδων, όπου με τη σειρά τους εξελίχθηκαν σε Internet Φαινόμενα από μόνες τους.

Μερικές ιστοσελίδες να ελέγξετε (κατά προτίμηση εκτός χώρου εργασίας και κολεγίου): http://www.fatchicksinpartyhats.com/ (ατέλειωτο σατανικό γέλιο), http://www.portalofevil.com/ (πύλη ανίερης πληροφόρησης και διασκέδασης), http://www.seanbaby.com/ (ωμά πράγματα)…

Θέλετε και άλλα; Στις ιστοσελίδες του Seanbaby που σας δώσαμε θα βρείτε links πολλών άλλων ιστοσελίδων παρόμοιου περιεχομένου.

Albinoblacksheep.com

Η παροιμία λέει: Δώστε σε κάποιον φαγητό, και θα χορτάσει για μια μέρα. Δώστε του όμως τη διεύθυνση http://www.albinoblacksheep.com και πιστέψτε με, θα σας αφήσει ήσυχους για τουλάχιστον ένα μήνα!

Πρόκειται για ακόμα ένα portal, όπου από το 1999, φιλοξενεί αστεία (;) videos, animations, εικόνες κλπ, τα οποία συνεισφέρουν χρήστες.

Απλά μνημειώδη.

Για το τι είδους συνεισφορές εννοούμε, δείτε αυτό το αντιπροσωπευτικό δείγμα: http://www.albinoblacksheep.com/flash/demented.php , και όσο αντέξετε!

<Κάποιος Διάσημος> Ate My Balls!

Εμ… η όλη «Ate My Balls» μανία (ή απλά «ΑΜΒ»), άρχισε το 1996, όταν ένας φοιτητής εν ονόματι Nehal Patel, είχε την «έμπνευση» να πάρει μερικές ζωγραφιές από ένα κόμιξ με τον Mr. T (βλέπε «The A Team»), και αλλάζοντας τις λεζάντες, να φτιάξει ένα σενάριο που να ισχυρίζεται ότι «Ο Mr. T Έφαγε Τις… Μπάλες Μου»! ( http://www.geocities.com/nkpatel/mrt/ ).

Λοιπόν, ότι και να κάπνιζε ο φίλτατος Nehal την ώρα που σκέφτηκε αυτό το πράγμα, πρέπει να κάπνιζαν το ίδιο χαρμάνι κι άλλοι πάααρα πολλοί. Ειδάλλως δεν εξηγείται τα εκατοντάδες άλλα παρόμοια sites που δημιουργήθηκαν, αφιερωμένα στο γεγονός ότι κάποιος (ή κάτι) διάσημος τους «έφαγε τις μπάλες»!

Μερικοί τίτλοι και πρωταγωνιστές: Mr. Bean ate my balls, King Kong ate my balls, Homer Simpson ate my balls, McDonald’s ate my Mcballs, Braveheart ate my balls, Dave Hasselhoff ate my balls, Monica Lewinsky ate my balls, Metallica ate my balls… η λίστα συνεχίζεται.

Πού μπορείτε να τα βρείτε; Δοκιμάστε αυτές τις συλλογές: http://members.tripod.com/~krazy_keith/Ballz.html και http://dir.yahoo.com/entertainment/humor/tasteless/ate_my_balls/ .

Mahir Çağrı

Ο Mahir Çağrı, κάτοικος Σμύρνης, αποτελεί κλασσικό παράδειγμα της περίπτωσης που αρκούν μόνο μερικές συνεχόμενες προωθήσεις (forward) κάποιου email, για να γίνει κάτι γνωστό ανά το παγκόσμιο σε μία νύχτα.

Ο Mahir λοιπόν, θέλοντας να έχει και αυτός τη δική του παρουσία στο Διαδίκτυο, έφτιαξε την προσωπική του ιστοσελίδα ( http://www.ikissyou.org/famous_site/famous_site.html ), όπου με τα λίγα Αγγλικά του δήλωνε τα θρυλικά: "I KISS YOU!!!!!!", "Who is want to come Turkey I can invitate...", "She can stay my home..." και "I Like sex". Συμπεριλαμβάνονταν φυσικά και οι ανάλογες φωτογραφίες με αυτόν, με τις συνοδευτικές λεζάντες που επεξηγούσαν με επίσης χάλια Αγγλικά (δεν συζητώ το ύφος) τα χόμπι του, τις χώρες που ταξίδεψε κλπ. Στο τέλος, δίνοντας τον αριθμό του κινητό του, προσκαλούσε όλες τις ωραίες κοπέλες να έρθουν να τις φιλοξενήσει στο σπίτι του!

Κάποιος όμως που βρήκε στο δρόμο του αυτό το «διαμάντι», θέλοντας να μοιραστεί το γέλιο με τους φίλους του, έστειλε τη διεύθυνση παρακάτω (σας θυμίζει κάτι αυτό το σενάριο;).

Το τι ακολούθησε μετά δεν υπάρχει λόγος να το αναφέρουμε. Κοντολογίς λοιπόν ο Mahir Çağrı από άσημος δάσκαλος / δημοσιογράφος στη Σμύρνη, έγινε γνωστός ανά το παγκόσμιο. Επωφελούμενος όμως στο μέγιστο την απρόσμενη δημοσιότητα (βασικά όλος ο κόσμος γελούσε εις βάρος του), κατάφερε να κάνει τη τύχη του και να γίνει διάσημος.

Περιττών να πούμε τα πολλά άλλα sites που δημιουργήθησαν μιμούμενα το στυλ και το καλούπι της ιστοσελίδας του! Πχ: Osama bin Laden, Mr. T, Star Trek, Άγιος Βασίλης κλπ. Δείτε τα και γελάστε άπλετα λοιπόν: http://dir.yahoo.com/Entertainment/Humor/Computers_and_Internet/Internet/Web_Site_Parodies/Mahir/ .

και το αποτελείωμα:

http://slashdot.org/

Οι υπεύθυνοι των πλείστων Internet Φαινομένων συχνάζουν σε αυτόν το χώρο. Βασικά, ο ίδιος ο χώρος είναι ένα Internet Φαινόμενο από μόνος του, και επίσης αποτελεί εκκολαπτήριο τέτοιων καταστάσεων.

Χωρίς το /. (Slash - Dot .), το Internet δεν θα ήταν όπως το ξέρουμε σήμερα.

Εάν ενδιαφέρεστε για τα πάντα, τότε αυτό το site είναι για σας: «News for Nerds. Stuff that matters».

και επί του πιεστηρίου, το καλύτερο για το τέλος: ένα Κυπριακό Internet Φαινόμενο!

Thegaroi.com (!)

Έχετε φανταστεί πως θα ήταν τα Star Wars, εάν κάποιοι έπαιρναν μερικά clip από τις ταινίες και τους έβαζαν Κυπριακούς χιουμοριστικούς διάλογους; Τώρα θα αναρωτιέστε «μα έσιει έτσι γάααρους που ήταν να κάτσουν να κάμουν έτσι μεγάλη μαλακία;».

Φανταστείτε τις ακόλουθες σκηνές:

Ο πατήρ Darth Vader (άλλος «κύριος Μαυροκέφαλος») είναι πολύ θυμωμένος με τον γιο του το Λούκη (Luke Skywalker), επειδή «έπαιξεν την αντένα της τηλεόρασης», λόγο του ότι «ήθελεν να βρει ένα πεζούνι που έκατσεν πάνω», με αποτέλεσμα «να χάσουν το πορνό που το LTV».

Ο Λούκης (άλλος «κύριος Johnny Walker») πάει να «αγοράσει δέκα Ρουμάνες» από τον κύριο Jabba («κύριος Μούχτης») για το πάρτι του παπά του το Σάββατο.

Ο Chui παίζει μούτσιο, και οι υπόλοιποι δεν μπορούν να το πιστέψουν.

Σοκαριστήκατε; Τότε δεν θα έπρεπε να διαβάζετε τώρα αυτή τη γραμμή επειδή η προειδοποίηση στην αρχή ήταν σαφής.

Λοιπόν, ξεχάστε το γλυκανάλατο χιούμορ των στερεότυπων ελαφριών «sitcom» κωμωδιών που έχετε συνηθίσει στην τηλεόραση της «Νέο-Κυπριακής» κουλτούρας.

Μέσω των προσαρμοσμένων / ντουμπλαρισμένων σε Κυπριακούς διάλογους κλιπ των Star Wars, οι thegaroi.com αποδίδουν το πραγματικό Κυπριακό χιούμορ που κάνει ο μέσος Κύπριος καθημερινά για να ξεδώσει. Αστεία για γυναίκες (ή άντρες αναλόγως), κουβέντες πλούσιες σε βρισιές, παλικαροσύνες / ψωροπερηφάνιες, για καμπαρέ, για τις βρομιές της Κυπριακής πραγματικότητας, εμπαιγμό πάσης μορφής εξουσίας (μάστρους, υπουργούς, προέδρους). Αυτό είμαστε.

Κατά τα άλλα αν δε συμφωνείτε, δεν πειράζει, άποψη της στήλης και άποψη δική σας. Δέστε το απλά σαν χιούμορ και απολαύστε το πρώτο και καλύτερο Internet Φαινόμενο Made in Cyprus! Τα παλικάρια (Αλέξης Ανδρέου και Αλέξανδρος Φεραίος) κατάφεραν να αφήσουν το στίγμα τους και αυτό που κάνουν να τύχει αναγνώρισης. Η δημοτικότητα της ιστοσελίδας τους είναι ψηλή, μερικές αναφορές στον Τύπο καθώς και αρκετές αναφορές στο διαδίκτυο. Προσωπικά και όσους ξέρω που είδαμε τα κλιπάκια (ειδικά το πιο πρόσφατο), κλαίγαμε από τα γέλια και τα βλέπαμε ξανά και ξανά για μέρες! Και σε κάποια φάση, όταν κάποιος τα δει πολλές φορές, ορισμένες από τις ατάκες υιοθετούνται.

Τραβάτε λοιπόν στη διεύθυνση thegaroi.com και διαπιστώστε από μόνοι σας ότι το ΚΨΜ της Σκοτεινής Πλευράς καλά κρατεί (όταν δεν είναι με άδεια ο σουβλιτζιής), το μενού είναι ενισχυμένο και ο κύριος Vader απαιτητικότατος («2 σίκλες τραχανά τζιαι μια φάουσα κούπες» μεταξύ άλλων). Α, και δε συγχωρεί λάθη.

Ορέστης Τριγγίδης.

orestis@tringides.com , www.amalgamacy.info

( Αρχική Έκδοση: Περιοδικό StudentStyle / StudentClick www.student-style.net )

Τα μαγκόπαιδα της Λαϊκής Τράπεζας το έβαλαν στο site τους (χωρίς να κόψουν τίποτα): http://www.whatsup.com.cy/nqcontent.cfm?a_id=2481&tt=graphic&lang=l1